Autistic Journals

Είναι πραγματικά τόσο απλό που δεν ξέρω τι είναι δύσκολο να κατανοηθεί από αυτό: Η διάγνωση κατηγοριοποιεί μία κατάσταση (που ορίζει ως Διαταραχή Αυτιστικού Φάσματος) σε επίπεδα υποστήριξης. Τα επίπεδα, ούτε «αυτισμού» (βαθμοί;) είναι, ούτε περιέχουν οποιαδήποτε άλλη κρίση για το άτομο πέρα από το πόση υποστήριξη χρειάζεται. Σωστό ή λάθος, ακριβές ή ανακριβές, επιτυχημένο ως προς το σκοπό της σωστής υποστήριξης ή όχι, πάντως αυτό σημαίνει.  Τα προβληματικά σημεία των «επιπέδων» που έχουν να κάνουν με αντιλήψεις που συνδέονται με αυτά, τα έχω αναλύσει στην ανάρτηση Το Πρόβλημα με τα «Επίπεδα Αυτισμού» . Ο τίτλος συμπυκνώνει το ίδιο το πρόβλημα: Τα επίπεδα δεν είναι επίπεδα «αυτισμού», είναι επίπεδα υποστήριξης. Δεν υπάρχει περισσότερο και λιγότερο Αυτιστικός, βάσει της υποστήριξης που χρειάζεται. Στην πραγματικότητα, ούτε καν στην διάγνωση δεν υπάρχει αυτό.  Ο τρόπος με τον οποίο κάποιοι μιλάνε για τους Αυτιστικούς που χρειάζονται συνεχή υποστήριξη είναι απο-ανθρωποποιητικός (d...

Συνέχεια της ανάρτησης  Η Ableist Κατασκευή του «Καμουφλάζ» Δεν είναι το ίδιο το «μάσκινγκ» ο μύθος. Στην ενημέρωση της πρώτης ανάρτησης έγραψα ότι αναφέρομαι καταρχάς στο «μάσκινγκ» ή «καμουφλάζ» ως έννοια ή πλαίσιο αντίληψης και επικοινωνίας, και σε ιδέες γύρω από αυτό. Δεν είναι «ο μύθος», αλλά «οι μύθοι».

(Ανάρτηση στο Facebook) TW Αστυνομική βία σε Αυτιστικό Μόλις διάβασα τις δηλώσεις του δημάρχου Άργους σχετικά με τη δολοφονία (ευθεία βολή, σφαίρα στο κεφάλι, δεν τους απειλούσε) του 20χρονου Θοδωρή, και δεν ξέρω τι να πρωτοσχολιάσω! Ούτε λίγο ούτε πολύ μας είπε ο κύριος Μαλτέζος ότι ο 20χρονος ήταν δημόσιος κίνδυνος λόγω του ότι ήταν Αυτιστικός και δεν θα 'πρεπε να κυκλοφορεί! Είναι εξοργιστικό ένας δήμαρχος να εκφέρει δημόσια έναν τέτοιο λόγο που πηγάζει από τις προκαταλήψεις του και καμία απολύτως γνώση του θέματος.

Ο Simon Baron-Cohen, που προωθούσε την θεωρία του «ακραίου αρσενικού εγκεφάλου», αλλάζει απόψεις... Επίσης αν δεν κάνω λάθος ήταν μαθητής της Ούτα Φριτ και πρόσφατα είχε εκφράσει την αντίθεσή του στις «νέες» 🙄 παρωχημένες απόψεις της περί φάσματος που διευρύνεται. 

Σημείωση στην προηγούμενη σχετική ανάρτηση H «φοβία» είναι εργαλείο κοινωνικής στοχοποίησης σχεδόν από τις απαρχές της. Τι μεταφέρει η λέξη, αυτό έχει σημασία για μένα. Τίποτ' άλλο. Ούτε σχολαστική είμαι με καμία «κυριολεξία» (είναι ενοχλητικό να κάνουν τη συγκεκριμένη προβολή πάνω μου, και έχω εξηγήσει αλλού ότι είναι Ableist η συγκεκριμένη προβολή), ούτε και η «πραγματικότητα» – η ιστορία κάθε λέξης έχει περισσότερη σημασία από αυτό που μεταφέρει. Από αυτό που σχηματίζει στον νου του αποδέκτη της πληροφορίας, σήμερα. Από την «αποκωδικοποίηση» – ένας όρος από τις σπουδές μου στην Θεωρία της Μετάφρασης. 

If you never leave You do not return It's a kind of magic To find your twelfth night In the perfect drug 01/02/2021 (Συνδέεται με τη συνειδητοποίησή μου. Περισσότερα ποιήματά μου στο blog Poetic .)

(Αναρτήσεις στο Facebook)  Phobia is one of the most misunderstood, dismissed and disrespected neurodivergencies (or part of neurodivergence). Masking phobias is the hardest masking. And the most required to survive neuronormativity. It's actually impossible in most cases. You are trying to do something impossible.