Highlights and Quotes

Ενημέρωση: Διαβάστε την ανάρτηση Υπάρχει «Μάσκινγκ»; – Σειρά αναρτήσεων.

Υπάρχει «Μάσκινγκ»;

Στην βάση του ιατρικού μοντέλου και της διάγνωσης βρίσκονται κυρίαρχες αντιλήψεις που και εμείς έχουμε έμμεσα αποδεχτεί (μάσκινγκ ως ικανότητα-λειτουργικότητα, άρνηση διαφοράς λειτουργίας).

*

Μέσα στο ίδιο πλαίσιο οι αντιφάσεις δεν λύνονται, αντίθετα αποκαλύπτονται κυνικά στην πραγματική τους διάσταση. Οι αντιφάσεις υπάρχουν σε ένα πλαίσιο που αρνείται ένα απλό γεγονός, την διαφορά λειτουργίας, και αντί γι' αυτό κατασκευάζει τον «αυτισμό» ως οντότητα. Οτιδήποτε χωρίς μία αρχική αποδοχή της διαφοράς δεν μπορεί να τις λύσει. 

*

Η αντίληψη που επικρατεί είναι ότι το καμουφλάζ προσδίδει κάποια μαγική πρόσβαση. Αυτό είναι το σημείο που χρειάζεται να αποσυνδεθεί. Το καμουφλάζ ή μάσκινγκ δεν συνδέεται με κάποια πρόσβαση ή επιτυχία, σαν να βρίσκεται σε μία ζυγαριά κέρδους και κόστους. Η επιτέλεση της αλλιστικής λειτουργίας είναι ένα προαπαιτούμενο για οτιδήποτε χωρίς κάποιο κέρδος, στο οποίο είμαστε εξαναγκασμένοι. Και ενώ, καταπιέζοντας την φυσική μας λειτουργία, μειώνει ή εξουδετερώνει πλήρως την απόδοσή μας και την ανάπτυξη του δυναμικού μας. 

*

Έρχεται πραγματικά η καταπίεσή μας από το ίδιο το «καμουφλάζ»; Ή είναι ο τρόπος που προσπαθούμε να ανταποκριθούμε σε απαιτήσεις του κοινωνικού και συστημικού περιβάλλοντος που εμποδίζουν την φυσική μας ανάπτυξη και λειτουργία; Ονομάζουμε «μάσκινγκ» ή «καμουφλάζ» κάθε εμπειρία καταπίεσης που βιώνουμε συνολικά στην αλληλεπίδασή μας με τα αλλιστικά περιβάλλοντα και συστήματα.

*

Όταν επικεντρωνόμαστε στο «μάσκινγκ» ασχολούμαστε με το πώς ο μηχανισμός μας προσπαθεί να ανταποκριθεί, αντί με τη συνθήκη που του προκαλεί το πρόβλημα. Ασχολούμαστε με το πώς το άτομο αντιμετωπίζει θέματα όπως η συστημική μη πρόσβαση, αποκλεισμός και εξαναγκασμός σε αυτήν την επιτέλεση. Με την ίδια την επιτέλεση αντί με τον εξαναγκασμό του σε αυτήν.

*

Οι μάσκες που οι αλλιστικοί καλούνται να φορέσουν και οι ρόλοι που καλούνται να επιτελέσουν στην ζωή τους αφορούν διαφορετικές εμπειρίες και δεν έχουν τις ίδιες επιπτώσεις. Δεν αφορούν μία πραγματική καταπίεση του δυναμικού τους ή την μη πρόσβασή τους. Αναφερόμαστε σε μία διαφορετική επιτέλεση που δεν γνωρίζουν και δεν μπορούν να κατανοήσουν στην βάση της δικής τους εμπειρίας. Οι αναλογίες που τους προσφέρουμε δεν λειτουργούν. 

*

Αποδεχτήκαμε το πλαίσιο των «αυτιστικών χαρακτηριστικών». Δεν είναι όμως «χαρακτηριστικά» τα οποία κρύβουμε, μπορούμε να καταλάβουμε αυτήν τη σύμβαση που δεχτήκαμε και την βασική παρανόηση που περιέχει. Προσεγγίζει εμπειρίες που μπορούμε να αναγνωρίσουμε, αλλά δεν αντιστοιχεί πραγματικά στην δική μας εμπειρία. 

Περισσότερα στην ανάρτηση Υπάρχει «Μάσκινγκ»; – Highlights and Quotes.

«Αυτισμός» ως Οντότητα

Στην βάση ολόκληρου του πλαισίου αντίληψης του ιατρικού μοντέλου, μπορούμε να αντιληφθούμε μία πρωταρχική κατασκευή του «αυτισμού» ως οντότητας α) νοσολογικής και β) συμπεριφορικής.

Ο στόχος εξάλειψης ή αορατότητας αντί υποστήριξης, τον οποίο η κατασκευή του «αυτισμού» διευκολύνει, γίνεται φανερός στην κατεύθυνση προς την κανονικοποίηση της συμπεριφοράς, την αναζήτηση αιτίας και θεραπείας, την διάδοση αρνητικών στερεοτύπων και αφηγημάτων. 

Το πρόβλημα με τα «επίπεδα αυτισμού»

Η κατηγοριοποίηση και οι ελλείψεις της στην πράξη

Ήδη από την μη αναγνώριση και την ύπαρξη ενός «αόρατου επιπέδου» (για το οποίο μιλάω στην ανάρτηση και βίντεο Η Ableist Κατασκευή του «Καμουφλάζ»), μέχρι την κατεύθυνση προς την κανονικοποίηση της συμπεριφοράς και αδιαφορία για την υποστήριξη, το υπάρχον σύστημα και μοντέλο που επικρατεί είναι γεμάτο ελλείψεις, προχειρότητα, και αφήνεται επίσημα στο παρασύστημα του συμπεριφορισμού, στο οποίο προσφέρει κύρος, ενώ το κενό καλύπτουν και άλλα «εναλλακτικά» παρασυστήματα που εκμεταλλεύονται την αίσθηση αβοηθησίας των γονιών και την πραγματική έλλειψη υποστήριξης (ψευδο-θεραπείες, ακόμα και επικίνδυνες). 

Aντιλήψεις συνδεδεμένες με τα επίπεδα που πρέπει να ξεκαθαριστούν

Η κατηγοριοποίηση της διάγνωσης σε «επίπεδα» αναφέρεται σε υποστήριξη. Υπάρχουν όμως αντιλήψεις συνδεδεμένες με αυτά τα επίπεδα που πρέπει να ξεκαθαριστούν. Αυτές οι αντιλήψεις αφορούν γενικότερα το πλαίσιο της «διάγνωσης» (θεώρησης ως «διαταραχής» οπότε και νοσολογικής οντότητας με τα επίπεδα να μεταφράζονται ως «ελαφρύ» ή «βαρύ»), το ιστορικό της πλαίσιο, και τις κυρίαρχες ιδέες και στερεότυπα που διαχέονται κοινωνικά μέσα από την επικράτηση και το κύρος των προσεγγίσεων του ιατρικού μοντέλου. Αφορούν τις ιδέες της «υψηλής νοημοσύνης» ή της «κανονικής συμπεριφοράς» που έχουν επικρατήσει στην βάση του διαχωρισμού επιπέδων.

«Αυτισμός» ως οντότητα

1 Νοσολογική

Η λέξη «αυτιστικός» επαναπροσδιορίζεται σε ένα διαφορετικό πλαίσιο σήμερα. Σε αυτό το πλαίσιο μιλάμε για μία λειτουργία, δεν υπάρχουν διαβαθμίσεις ή επίπεδα σε αυτήν, επίπεδα ως προς τι; Αυτό δεν αναιρεί οποιαδήποτε υποστήριξη μπορεί να χρειάζεται ένα Αυτιστικό άτομο. Το μόνο που σου λέει είναι ότι το άτομο «είναι Αυτιστικό», δεν «έχει αυτισμό», γιατί δεν είναι νόσος. 

Ιστορικό πλαίσιο

Ευγονιστική και σεξιστική προέλευση διαχωρισμού «λειτουργικότητας», που συνδέεται με την ιδέα της «υψηλής νοημοσύνης», «αρσενικού εγκεφάλου», και αντιλήψεις της αναπηρίας ως μέτρου αξίας της ανθρώπινης ζωής. Προκύπτει η ιδέα των «επιπέδων» ως δύο άκρων «υψηλής και χαμηλής λειτουργικότητας». Οι ιδέες αυτές έχουν επιδράσει στο ιατρικό μοντέλο μέσα από την ιστορική του συνέχεια, και έχουν καθορίσει αντιλήψεις και στερεότυπα που διαχέονται στην κοινωνία.

• Ιδέες για την «παραγωγικότητα», «χρησιμότητα» ανθρώπων στην κοινωνία, και για την «κοινωνικότητα», όπως ορίζεται (και) στον εθνικοσοσιαλισμό ως εγγενές χαρακτηριστικό και έλλειμμά του (Gemüt).

(Ableist) κουλτούρα

Ένα μεγάλο κομμάτι του Ableism που υπάρχει προς τους Αυτιστικούς, αφορά την Νοητική αναπηρία, παρά την Αυτιστική λειτουργία. (Υπάρχει έντονα και το δεύτερο, και πιο κρυμμένο μάλιστα, το πρώτο είναι πιο ανοιχτό. Είναι απλώς διαφορετικό, υπάρχει με διαφορετικό τρόπο.) Αυτό εξηγεί επίσης τον Ableism που προέρχεται και από μερικούς Αυτιστικούς, όπως και τον Ableism προς τους μη ομιλούντες, επειδή το παρανοούν μερικές φορές ως Νοητική αναπηρία, χωρίς να είναι. Και ίσως αυτό που περιγράφω να είναι πιο κοντά σε disableism. 

Ο «διαχωρισμός λειτουργικότητας» επίσης (ή όποια υπόνοιά του, γιατί τυπικά ούτε καν υπάρχει, και ούτε και υπήρξε ποτέ στο DSM ξεκάθαρα έτσι), έχει να κάνει με αυτόν τον Ableism και disableism, από όπου και αν προέρχεται.

*

Απηρχαιωμένες αντιλήψεις που πλασάρονται και ως προοδευτικές σε νέα συσκευασία, ότι το παιδί θα «πετύχει» επειδή «έχει υψηλή νοημοσύνη», είναι απαράδεκτες και δεν αντιπροσωπεύουν το σύνολο. Προς τα έξω βγαίνει μόνο ένα συγκεκριμένο αφήγημα, δίνουν βήμα μόνο σε αυτό, το οποίο είναι ευθυγραμμισμένο με ό,τι κυριαρχεί, με το ιατρικό μοντέλο, και με τις ταμπέλες λειτουργικότητας, και πετάνε και καμιά λέξη «νευροδιαφορετικότητα» που δεν ξέρουν ούτε τι σημαίνει, για να είναι μοντέρνοι.

*

Η κουλτούρα του διαχωρισμού «λειτουργικότητας» είναι κουλτούρα ευγονικής.

«Αυτισμός» ως οντότητα

2 Συμπεριφορική

Μάσκινγκ - Καμουφλάζ

(Συμπεριφοροποίηση - Ψυχολογικοποίηση)

Η κατασκευή του «καμουφλάζ» ως στόχος εξάλειψης και αορατότητας μέσα από τις κυρίαρχες προσεγγίσεις του ιατρικού μοντέλου. 

• Άρνηση της διαφοράς λειτουργίας.
• Καμουφλάζ ως επίπεδο λειτουργικότητας.
• Η κατασκευή του «Καμουφλάζ» ως πράξης (αορατότητας) που χρεώνεται στα ίδια τα Αυτιστικά άτομα.
• Θεώρηση διαχωρισμού συμπεριφοράς ως οντότητας. 
• Η κατασκευή ενός αόρατου «επιπέδου λειτουργικότητας».

Αντίληψη της λειτουργικότητας ως συμπεριφοράς βάσει αλλιστικής λειτουργίας, που αντικατοπτρίζεται σε ιδέες για το «καμουφλάζ». Εξάλειψη και άρνηση της πραγματικής διαφοράς λειτουργίας. Προκύπτει η ιδέα των «επιπέδων» ως από την μία ο παθολογικοποιημένος «αυτισμός», και από την άλλη η μη αναγνώριση της διαφοράς (και ό,τι αυτό σημαίνει) και θεώρηση ενός «τύπου προσωπικότητας». Συμπεριφοροποίηση και ψυχολογικοποίηση της διαφοράς λειτουργίας.

• Εκφράζεται επίσης στην ιδέα της «θεραπείας», του συμπεριφορισμού και της συμπεριφοριστικής πρακτικής «ABA», με σκοπό την αλλαγή της «συμπεριφοράς» και εξάλειψη της θεωρούμενης «αυτιστικής συμπεριφοράς». Αν από μόνο του το άτομο «επιτυγχάνει» το «καμουφλάζ», δεν χρειάζεται κάτι, είναι κανονικό. Ή, έχει θέματα ψυχικής υγείας, τραύμα, διαταραχές προσωπικότητας και άλλες διαγνώσεις, για τα οποία πρέπει να αναζητήσει θεραπεία ή να «διαχειριστεί» ατομικά. Στόχος η εξάλειψη της Αυτιστικής ύπαρξης μέσω «συμπεριφορισμού», εξάλειψη που ονομάζουν θεραπεία, ή η αορατότητα.

• Η αλλιστική λειτουργία, ως μέτρο σύγκρισης, και κριτήριο αξίας, υγείας και κανονικότητας.

• Συμπτώματα distress και τραύματος ως συμπτώματα «αυτισμού».

• Θεώρηση του θέματος ως «εκμάθησης κοινωνικών δεξιοτήτων», «ξένων γλωσσών» ή «υποκριτικών ικανοτήτων».

• Και αυτό το σημείο είναι συνυφασμένο και έχει βαθιές ρίζες στο ιστορικό πλαίσιο της διάγνωσης, όπως και η ΑΒΑ, η σχέση της με τις «θεραπείες μεταστροφής», και ο ίδιος ο ιδρυτής της Ivar Lovaas.

• Προβολή τραυματικών, αντικοινωνικών, εχθρικών, και μη προσβάσιμων περιβάλλοντων και συστημάτων, ως εγγενών ελλειμμάτων «κοινωνικότητας» και «ενσυναίσθησης», ως παθολογικοποιημένων ή αρνητικών «χαρακτηριστικών», και ως «προβλημάτων συμπεριφοράς». 

• Ενοχοποίηση θύματος. Μηχανισμοί εκλογίκευσης και διευκόλυνσης (enabling) αποκλεισμού και κακοποίησης.

*

Απλό είναι. Ειδικά πριν την ύπαρξη της διάγνωσης «Άσπεργκερ», αυτό που διαγίγνωσκαν ήταν η Νοητική αναπηρία. Διαγίγνωσκαν επίσης τους μη ομιλούντες (που επίσης θεωρούσαν Νοητική αναπηρία). Τόσο απλό. Οτιδήποτε άλλο απλώς για αυτούς *δεν υπάρχει*. *Δεν υπάρχει*. Ούτε «μάσκινγκ», ούτε καμία άλλη κοροϊδία.

Οκ, ήταν και η άτυπη «υψηλή λειτουργικότητα», σε μερικά λευκά αγόρια. 🙄🤔 

Το ότι η ίδια η Αυτιστική λειτουργία δεν υποστηρίζεται, και τι σημαίνει αυτό, δεν τους ενδιαφέρει και δεν τους ενδιέφερε ποτέ καθόλου. 💯

*

Δεν κρυβόμαστε. Μπροστά στα μάτια σας είμαστε και δεν μας βλέπετε, δεν μας ακούτε. Ανίκανοι να μας «διαγνώσουν» λένε ότι εμείς κρυβόμαστε. Ανίκανοι να μας «διαγνώσουν», γιατί ούτε που τους ενδιαφέρει να μας «διαγνώσουν», δεν τους ενδιέφερε ποτέ αυτό. Τους ενδιέφερε να μην υπάρχουμε. Προσωπικά τα τελευταία χρόνια ήμουν αρκετά «unmasked». Γιατί και πάλι δεν αναγνωρίστηκα από κανέναν; Ως οτιδήποτε άλλο θα με χαρακτήριζαν, παρά να αναγνωρίσουν αυτό που είμαι. Πώς το εξηγείτε; «Unmasked» και πάλι «δεν φαινόμουν»; 🤔 «Δεν φαινόμουν»; Είστε σίγουροι ότι «δεν φαινόμουν»;

Προσωπικά κριντζάρω όταν λένε «lost generation». Εδώ ήμασταν πάντα μπροστά στα μάτια σας, in plain sight.

Άρα λοιπόν το «masking» είναι;

*

They just can't accept that we can be Autistic, because for them it's a condition that 3-year-old boys have, and not adult women. If they accept it they'll still see it as a "mild case" according to the medical model, because for them it is divided into "mild" and "severe", so "severe" is an issue (for 3-year-old boys again). 

So for them, an undiagnosed adult Autistic woman is basically allistic with some "difficulties" that can be worked through in therapy, as with any allistic.

The medical model is very damaging.

*

Οι εσφαλμένες αντιλήψεις για τον Αυτιστικό νευρότυπο καταλήγουν σε αντιφάσεις που δεν βγάζουν νόημα, και σε κατηγοριοποιήσεις που δεν μπορούν στην πραγματικότητα να γίνουν. 

Το ιατρικό μοντέλο φαίνεται να απευθύνεται σε μικρές ηλικίες και να έχει σκοπό μία «κανονικοποίηση της συμπεριφοράς», εις βάρος της υγείας του ατόμου, που η ίδια οδηγεί σε τραυματισμό.

*

Βιώνουμε μία κατάσταση τραυματική, οδηγούμαστε σε προβλήματα ψυχικής υγείας, δεν έχουμε πρόσβαση, σε πολλές περιπτώσεις δεν ξέρουμε καν πού οφείλεται αυτό που βιώνουμε (για δεκαετίες), χαρακτηριζόμαστε ως οτιδήποτε άλλο, μας απομονώνουν, παίρνουμε λάθος διαγνώσεις και πολλά πολλά άλλα. Βιώνουμε μία κατάσταση burnout που δεν αναγνωρίζεται καν.

Δεν είναι «high functioning», είναι μη αναγνώριση.

*

Το πρόβλημα δεν είναι ότι δεν ζητάμε βοήθεια, αλλά ότι δεν την λαμβάνουμε. 

Άλλος ένας τρόπος να αποποιούνται και να χρεώνουν σε μας την ευθύνη καλύπτοντας την ανεπάρκεια της κοινωνίας ή συστήματος είναι να λένε ότι δεν ζητάμε βοήθεια. 

Το «μάσκινγκ» μάλλον γενικότερα δεν το κάνουμε εμείς. Το κάνει η κοινωνία για να καλύψει την ανεπάρκειά της απέναντί μας. 

Και αυτό που είναι αόρατο δεν είμαστε εμείς και ό,τι αντιμετωπίζουμε, αυτό που θέλει να παραμένει αόρατο είναι ο Ableism και κάθε κοινωνική και συστημική έλλειψη.

*

Έχει κατασκευαστεί ένα «επίπεδο» αορατότητας, ως «υψηλή λειτουργικότητα», το οποίο αποτελεί και στόχο, ως «θεραπεία». 

Το «καμουφλάζ» πολύ βολικά χρεώνεται ως μία δική μας πράξη αορατότητας, για την οποία κάποιοι «είμαστε ικανοί». Ένα ψευδές στάτους που συντηρεί την μη πρόσβαση και την καταπίεσή μας, για το οποίο άλλοι «δεν είναι ικανοί», και πρέπει να προσπαθήσουν ή να επιτύχουν με θεραπείες μεταστροφής. Μία τεράστια βιομηχανία και σύστημα που υπόσχεται αυτό το ψευδές στάτους με πολύωρες θεραπείες μεταστροφής που οι ίδιες είναι τραυματικές και καταστροφικές και προκαλούν Διαταραχή Μετατραυματικού Στρες (PTSD), ενώ καθιστούν ευάλωτα τα άτομα (κυρίως παιδιά στα οποία απευθύνονται) σε κακοποιήσεις και στο να μην εκφράζουν την δική τους βούληση. Αυτό εκθέτει τα παιδιά σε πάρα πολλούς κινδύνους, ενώ καταστρέφει τα όρια και τον αυτοσεβασμό τους.

*

Η σύνδεση της Αυτιστικότητας με ό,τι νοείται ως «meltdown» είναι κομμάτι μιας συγκεκριμένης αφήγησης και στερεοτύπου, που χρειάζεται να αποδομηθεί.

Το ότι τα συμπτώματα distress είναι η στερεοτυπική εικόνα που έχουμε για την Αυτιστικότητα θα έπρεπε να μας προβληματίζει, ως κοινωνία.

*

Ο χαρακτηρισμός μίας «συμπεριφοράς» ως «Αυτιστικής», ακυρώνει οτιδήποτε βιώνει ή χρειάζεται ένας άνθρωπος, αποδομεί το νόημα οποιασδήποτε πράξης του ή προσπάθειας επικοινωνίας του, αφαιρεί την ίδια την ανθρώπινη ιδιότητά του (dehumanising), και οδηγεί στην χωρίς ενσυναίσθηση αγνόησή του, ενώ θεωρεί μία δυνατότητα διαχωρισμένης επιτέλεσης της «συμπεριφοράς», μία πραγματικά παράδοξη ιδέα για να πιστεύει κανείς.

*

Η επιβολή της ιδέας και Ableist θεώρησης του «μάσκινγκ» ως «ικανότητας» ή επιλογής κανονικοποιεί την καταστολή του νευρότυπου, τον τραυματισμό και την καταπίεσή μας.

Δεν αποτελεί πρόσβαση.

Δεν αποτελεί λειτουργικότητα (μειώνει ή εξουδετερώνει τελείως την απόδοσή μας καταστέλλοντας την φυσική μας λειτουργία).

Η επίδραση των κυρίαρχων προσεγγίσεων που αναπαράγονται κοινωνικά στις αντιλήψεις για το «καμουφλάζ».

• Εσωτερικευμένος Ableism.
• Μαγικές ιδιότητες υπέρβασης λειτουργίας και πρόσβασης.
• «Καμουφλάζ» ως κοινωνική δεξιότητα και τέχνη.
• Άρνηση διαφοράς, συμπεριφοροποίηση - ψυχολογικοποίηση (χαρακτηριστικά αρνητικά ή ρομαντικοποιημένα), τύπος προσωπικότητας, επίπεδο λειτουργικότητας.
• Αποδοχή υπεροχής αλλιστικής λειτουργίας και παθολογικοποίησης Αυτιστικότητας.
• Αποδοχή του «καμουφλάζ» ως πράξης (αορατότητας) που χρεώνεται στα ίδια τα Αυτιστικά άτομα.

Όσο μιλάμε για «μάσκινγκ», ή ασχολούμαστε με «χαρακτηριστικά» και «συμπεριφορές» που χρειάζεται να γίνουν αποδεκτές, παραμένουμε σε μία λάθος τοποθέτηση. Παραμένουμε σε μία τοποθέτηση συμπεριφοράς, επιμέρους συμπεριφορών.

Μιλάμε λες και είναι ένα θέμα «etiquette».

Γιατί τυποποιούμε την Αυτιστικότητα; 

Και γιατί διαχωρίζουμε μία «αυτιστική συμπεριφορά»; Τι είναι αυτό που καλύπτουμε όταν λέμε μάσκινγκ ή καμουφλάζ; Κάτι που μπορεί να υπάρχει κάπου αλλού, χωρίς εμάς;

Στο βάθος όλο αυτό είναι άρνηση διαφοράς λειτουργίας.

*

H έντονη κριτική απευθύνεται σε νοοτροπίες εσωτερικευμένου Ableism για αυτούς που θεωρούν τους εαυτούς τους «υψηλά λειτουργικούς» με οποιονδήποτε τρόπο. Αυτοί είναι που πρέπει να καταλάβουν ότι δεν υπάρχει διαχωρισμός. Η κριτική μου εκεί στοχεύει. Οι γονείς δεν φταίνε όταν τους δημιουργούνται λάθος εντυπώσεις από μηνύματα που περνάνε, είτε από διάφορους άσχετους influencers, που εκμεταλλεύονται το θέμα, είτε μέσα από κάποιους Αυτιστικούς, που οι ίδιοι διαχωρίζονται και αποποιούνται την Αυτιστικότητα ως παθολογία με οποιονδήποτε τρόπο.

Kαθώς αποστιγματίζεται η Αυτιστικότητα, όλο και περισσότεροι που θεωρούν τους εαυτούς τους «υψηλά λειτουργικούς» συνειδητοποιούν και αποδέχονται ότι είναι Αυτιστικοί, διαχωρίζοντας όμως τον εαυτό τους από το παθολογικοποιημένο στερεότυπο, το οποίο αποποιούνται από την δική τους ταυτότητα. 

Οι ίδιοι μπορεί πριν να έλεγαν ότι είναι «υψηλής ευαισθησίας», και ποτέ να μην το αποδέχονταν αν δεν υπήρχε η αποπαθολογικοποίηση, ενώ μπορεί και να μην αντιμετωπίζουν ορισμένα θέματα ή να μην υπάρχουν κάποιες εμπειρίες, λόγω της συνθήκης τους, που είναι καθοριστικός παράγοντας, με αποτέλεσμα να τα παθολογικοποιούν ως εγγενή στους άλλους, όπως και οι αλλιστικοί. 

Σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να είναι και dissociation, και να μην έχουν κατανοήσει το βίωμα, ή να έχουν άλλες κυρίαρχες ερμηνείες γι' αυτό, αρνητικές ή ρομαντικοποιημένες για την Αυτιστικότητα - θεμιτό φυσικά αν δεν προβάλλεται στους υπόλοιπους ή σε ένα φαντασιακό δικό τους «Παράδειγμα Νευροποικιλότητας».

Αποπαθολογικοποίηση όμως δεν σημαίνει «επίπεδα», με ένα επίπεδο παθολογικό και ένα επίπεδο «τύπο προσωπικότητας». Στην πραγματικότητα δεν το έχουν αποδεχτεί. Έχουν αποδεχτεί κάτι άλλο για τους εαυτούς τους. Μετά δημιουργείται η εντύπωση του «τρεντ», και όλο αυτό ανακυκλώνεται χωρίς λύση, και προσφέρεται για σόου και εκμετάλλευση.

Αυτός είναι ένας λόγος που ασχολούμαι με το θέμα «masking» και «high-masking», στο οποίο φαίνεται μερικοί να προσδίδουν μαγικές ιδιότητες. Λες και μπορούμε να παρουσιάσουμε έναν άλλο εαυτό, που θα μεταφέρει την εικόνα που εμείς επιλέγουμε, και θα υπερβαίνει κάθε εμπόδιο και μη προσβασιμότητα με έναν μαγικό τρόπο. 

*

Ένα παράδειγμα είναι το πώς χρησιμοποιείται το «neurodivergent», λες και αναφέρεται σε «υψηλή λειτουργικότητα», ή διαχωρίζεται από το παθολογικοποιημένο στερεότυπο του «Αυτιστικού παιδιού», και οποιοδήποτε άλλο στερεότυπο (βλ. άλλες διαγνώσεις από τις οποίες διαχωρίζεται και αναφέρεται μόνο σε Αυτιστικότητα και ΔΕΠΥ). Ή να βγαίνει το μήνυμα ότι είναι ένας «τύπος προσωπικότητας» που έχει μερικά καπρίτσια και μερικές παραξενιές. Αυτή η χρήση δεν δίνει την εντύπωση του «τρεντ»; Δεν πατάνε μετά εκεί για να επιτεθούν; Όσο εμείς δεν ξεκαθαρίζουμε και το αφήνουμε να συμβαίνει, δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί απαντώντας μόνο στις επιθέσεις, γιατί υπάρχει ένα πρόβλημα μέσα στην ίδια την κοινότητα που δεν το αντιμετωπίζουμε.

*

Οι αντιλήψεις που και εμείς οι ίδιοι συχνά φέρουμε για το «καμουφλάζ» αντικατοπτρίζουν μία θεώρηση «προσωπικότητας», ή την συμπεριφοροποίηση και ψυχολογικοποίηση της λειτουργίας. Αυτή η άρνηση της διαφοράς αντικατοπτρίζεται επίσης στην ιδέα ότι «όλοι οι άνθρωποι κάνουν μάσκινγκ».

*

Δεν μιλάμε για «κόστος». Μιλάμε για κάτι ΑΝΕΦΙΚΤΟ. Αν θεωρούν ότι κάποιοι «μπορούμε», τέλος γι' αυτούς, «μπορούμε» = «μπορούμε». ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ.

*

Δεν υπάρχει καμία σύγκριση με το ότι ο αλλιστικός θα προσέξει λίγο περισσότερο τι ρούχα θα φορέσει και τις εκφράσεις του σε μία συνέντευξη για δουλειά. Δεν είναι το ίδιο πράγμα. 

Το βίωμα καταπίεσης του νευρότυπου υπάρχει σε κάθε αλληλεπίδραση, δεν έχει να κάνει με το αν είναι επίσημη ή ανεπίσημη μία κατάσταση και τι απαιτήσεις έχει, αλλά με το ότι καταρχάς οι απαιτήσεις δεν είναι καν γνωστές. 

*

Η εσφαλμένη αντίληψη που έχουν μερικοί για το μάσκινγκ ή καμουφλάζ (το ίδιο είναι), είναι το να νομίζουν ότι ελέγχουν τι μεταφέρει η «συμπεριφορά» τους.

*

Η ιδέα ότι μέσω μιας «νευροτυπικής περσόνας» που θα χτίσουμε ως υποτιθέμενοι ηθοποιοί, μπορούμε να λειτουργήσουμε ως αλλιστικοί, μου φαίνεται αρκετά παράδοξη.

*

Πάντα είμαστε εμείς, δεν μπορούμε να είμαστε κάτι άλλο. Η αλληλεπίδραση με τα εξωτερικά περιβάλλοντα διαμορφώνει το καμουφλάζ της λειτουργίας με διάφορους τρόπους. Συχνά όχι συνειδητούς. Και δεν ξέρουμε καν τι είναι αυτή η υποτιθέμενη «νευροτυπική» περσόνα.  

*

Δεν μιλάμε για κάτι συγκεκριμένο. Δεν μιλάμε για μία συγκεκριμένη συμπεριφορά. Μιλάμε για μία αλληλεπίδραση με το περιβάλλον. Μία αλληλεπίδραση σε πολλές περιπτώσεις πάρα πολύ τραυματική, και όχι σαν να κρύβουμε κάτι, σαν να φοράμε μία μάσκα ή όπως αλλιώς μπορεί κανείς να το αντιλαμβάνεται αυτό.

Το μόνο που αλλάζεις τελικά είναι μία εικόνα, μία εντύπωση μάλλον που εσύ έχεις για αυτή την εικόνα, που δεν ξέρεις καν αν αυτό που εσύ νομίζεις είναι και αυτό που βγαίνει προς τα έξω.

Ούτε καμιά μάσκα λοιπόν φοράμε, ούτε τίποτα τέτοιο. Σύμφωνα με το τι καταλαβαίνουμε για το ποιες είναι οι απαιτήσεις του περιβάλλοντος, ανταποκρινόμαστε.

Η εντύπωση που μπορεί να δίνεται κατά περιπτώσεις είναι ότι εμείς χτίζουμε μία περσόνα υποτίθεται νευροτυπική, αλλιστική θα έλεγα, που όπως λέω εδώ, δεν ξέρουμε ούτε καν τι είναι αυτό. Όπως και παραπάνω είπα ότι δεν ξέρουμε ποιες είναι αυτές οι απαιτήσεις, έτσι δεν ξέρουμε και ποια είναι αυτή η νευροτυπική περσόνα, και εμείς εντύπωση έχουμε για το πώς λειτουργούν οι αλλιστικοί από αυτό που βλέπουμε.

Κάτι που πρέπει να κατανοηθεί είναι ότι μιλάμε για άλλη λειτουργία. Δεν είναι ότι σαν ηθοποιοί θα παίξουμε έναν χαρακτήρα. Δεν είναι χαρακτήρες. Ποια είναι αυτή η νευροτυπική περσόνα; Και σε ό,τι αφορά την συστημική πρόσβαση, τι θα επιτύχει, και πώς;

*

Πιστεύω ότι είναι ένα συνολικό θέμα, και βλέπουμε τα επιμέρους που προκύπτουν από αυτό.

Δεν πρόκειται για επιφανειακές ή επιμέρους «συμπεριφορές» οι οποίες θα γίνουν ή όχι αποδεκτές.

Νομίζω ότι παγιδευόμαστε σε αυτήν την αντίληψη ότι μπορούμε με αλλαγή στην «συμπεριφορά» μας να γίνουμε αποδεκτοί, να μην εμποδιστούμε σε κάτι. Και αυτό σχετίζεται με το πώς μπορεί να αντιλαμβανόμαστε το «μάσκινγκ». Το θεωρώ παγίδα ή αδιέξοδο. Γιατί δεν είναι στην πραγματικότητα «συμπεριφορές», ή «χαρακτηριστικά προσωπικότητας».

*

Τι πρέπει να καταλάβουμε (και) εμείς: Περιμένουν, ή απαιτούν αυτό το «θέατρο» από εμάς, γιατί για αυτούς *δεν είναι θέατρο*. Έτσι λειτουργούν.

Επίσης: Δεν μπορούν να το καταλάβουν. Και η εντύπωση που δίνεται ότι κάποιοι «μπορούμε» να κάνουμε «μάσκινγκ» δεν βοηθάει. Επιβεβαιώνει τις στρεβλές αντιλήψεις τους.

Χρειάζεται αποδόμηση από την αρχή. Το πρίσμα είναι συνολικά λάθος. Δεν μπορούμε να ξεκινάμε επιβεβαιώνοντάς το.

Κάποιοι υπερπρονομιούχοι ή/και που βρέθηκαν σε κάποια ευνοϊκή συνθήκη, μπορεί να νομίζουν ότι είναι το «μάσκινγκ». Με γεια τους με χαρά τους. Μπορεί να νομίζουν ότι είναι «υψηλά λειτουργικοί». Μπορεί να νομίζουν το οτιδήποτε, αν η ζωή δεν τύχει να τους αποδομήσει κάθε πλάνη τους. Κανένα πρόβλημα. Εγώ προσωπικά διαχωρίζω τη θέση μου.

*

Μόνο εγώ δεν τρελαίνομαι από τη χαρά μου όταν διαγιγνώσκονται ή δημοσιοποιούν διάσημοι ότι είναι Αυτιστικοί; Ομοίως για κάποιους χαρακτήρες σε σειρές-ταινίες. Είμαι μόνη μου σ' αυτό;

Το νόμισμα φαίνεται να έχει άλλη μία όψη, της ήδη διαστρεβλωμένης αντίληψης της Νευροποικιλότητας, του διαχωρισμού της «λειτουργικότητας», της ρομαντικοποίησης (αλλά και δαιμονοποίησης, ας πούμε συνολικά μαγικοποίησης), της θεώρησης ότι δεν υπάρχουν κοινωνικά και συστημικά εμπόδια για όποια σταδιοδρομία μας. Για καθέναν από αυτούς τους διάσημους, πολλοί εκ των οποίων εξαιρετικοί επαγγελματίες χωρίς αμφιβολία, υπάρχουν χιλιάδες άλλοι που έχουν εμποδιστεί από το να αναπτύξουν τις δυνατότητές τους ή έχουν αποκλειστεί. Υπάρχουν χιλιάδες άλλοι που οδηγούνται σε σοβαρά θέματα ψυχικής υγείας, μέχρι και αυτοκτονίες.

Η ρομαντικοποίηση δεν βοηθάει καθόλου να αντιληφθούμε την πραγματική κατάσταση, όπως και η αντίληψη του ευγονικής εμπνεύσεως διαχωρισμού «λειτουργικότητας», και η διαστρέβλωση της Νευροποικιλότητας, που δίνει το λάθος μήνυμα της ύπαρξης μιας υποτίθεται light κατάστασης, ενός λίγο εκκεντρικού τύπου μιας κατά τ' άλλα αλλιστικής «προσωπικότητας».

*

Το masking δεν είναι ένδειξη «λειτουργικότητας», είναι ένδειξη μεγαλύτερης καταπίεσης. Είναι ένδειξη καταστολής. Είναι ένδειξη μη (δυνατότητας) ύπαρξης.

*

Αν πιστεύουν όντως κάποιοι ότι είναι high functioning, οκ, να δεχτούμε λοιπόν ότι υπάρχουν κάποιοι που απλώς είναι λίγο περίεργοι τύποι και αυτό είναι όλο με αυτούς. Κανένα πρόβλημα. Εγώ και πολλοί άλλοι τότε που μάλλον μας μπερδεύουν με κάτι τέτοιο, δεν ανήκουμε σε αυτήν την κατηγορία.

*

Δεν μπορούμε να υποκριθούμε την προσβασιμότητα. 

*

Καμία τέχνη, καμία δεξιότητα και καμία εκμάθηση ξένης γλώσσας δεν σε οδηγεί σε burnout.

*

Όταν το συγκρίνουμε με την υποκριτική τέχνη, το ρομαντικοποιούμε και ελαχιστοποιούμε, το δεχόμαστε ως «ικανότητα» που μπορεί κανείς να «μάθει», ενώ έχουμε άγνοια για την ίδια την τέχνη και επάγγελμα του ηθοποιού. Το ίδιο όταν αναφερόμαστε στην αλλιστική ή στην δική μας λειτουργία ως (διαφορετική) «γλώσσα». Τι διαφορά έχει αυτό από το να αποδεχόμαστε ότι πρόκειται για ένα θέμα εκμάθησης «κοινωνικών δεξιοτήτων»;   

*

Η μάσκα στο θέατρο σε απελευθερώνει, δεν σε καταπιέζει.

*

Η θεώρηση της αλλιστικής υπεροχής ότι μπορούμε «κάποιοι» κάνοντας «μάσκινγκ» να επιτελέσουμε την αλλιστική λειτουργία και να διαμορφώσουμε την «συμπεριφορά» μας σύμφωνα με την δική τους αντίληψη που νομίζουν ότι είναι η ανώτερη και το πρότυπο λειτουργίας κάθε ανθρώπου είναι dehumanising και μας μηχανοποιεί, καθώς διαχωρίζει την «συμπεριφορά» μας ως μία επιτέλεση άσχετη με το ποιοι είμαστε και τι κάνουμε. Οδηγεί σε ένα είδος detachment και αίσθηση απώλειας του εαυτού μας.

*

I question the idea that Autistic people are "blunt". I believe there's a difference that is more related to context and what is perceived as "normal". In fact allistics have often been very mean to me, and if I react to it, they'll say I'm easily offended. I'm very careful and only say my opinion if asked. I don't understand how I'm supposed to be the blunt one, and I don't accept it. Each time it is said I think of how polite I try to be, and how mean some allistic people have been to me, and how they'll say it's "honesty" and I'm the problem for not accepting it. I really don't get how it's supposed to be the other way round.

We have communication differences. They can be equally blunt. I'm not accepting this narrative.

I question all personality-related traits, as being "Autistic traits". It's about who controls the narrative.

*

For us it's goals (and we can be good at goals), however this performance is not just to achieve a certain goal but is constantly required, so it's like the goal is never achieved and our skills are being questioned, even after we have passed the interview. We think it's finished, as a single goal of getting hired, but it's not.

*

When we compare masking to acting, we romanticise our suppression.

*

We need to understand masking/camouflaging for what it is: Nervous system suppression that can have serious consequences. This shouldn't be minimised or romanticised in any way.

• And we shouldn't forget it's currently a societal/systemic demand, and not a choice.

Masking and unmasking are not choices, they are related to a social and systemic environment.

*

I believe the problem is we give more meaning to "masking" or "camouflaging" than what it actually is, suppression of the neurotype, which is socially and systemically demanded from us in order to survive. 

*

Not even a professional actor can control what their behaviour conveys to others.

*

People need supportive social environments and systems to succeed in life, not "masking".

*

Our true capacity *is not reached with masking*.

*

Some romanticise art professions.

Do not think there is a magic place where they'll acknowledge who you are, at least not based on the type of work/environment, as some tend to romanticise art professions and environments, or supposed knowledgeable people, and think the right people will see them. Maybe these magical environments and people who understand you do exist somewhere, but it's likely not what we think. 

I'm talking about a particular illusion to think that supposed knowledgeable people will understand and appreciate us, that someone in authority will protect us, that the type of profession or environment is what makes the difference. In my experience, it doesn't.

*

Masking may also have a personality dimension. But that's only one dimension, and in my experience, not the most important one. Perhaps it's the first one becomes aware of. I first became aware of this. But there's more to it. It's not actually about personality.

*

If it's skills, or a choice of behaviour (also supposing we control and choose what it conveys to others, which isn't true), then how does it lead to Autistic burnout?

And if we accept this, how do we expect allistics to understand, when it doesn't make sense? Isn't it reasonable for them to think that we can just change our behaviour and learn some skills?

We don't "mask" anything, it's suppression of the neurotype. 

A skill doesn't lead to Autistic burnout and mental health issues.

*

Masking or camouflaging reduces functioning ability.

Before I realised I have burnout and the need to prioritise my health above everything, I would consider myself extremely "high-masking". To be honest, after certain experiences I had gradually got into an "unmasking" kind of process, without knowing what it is, but still noone would think of me being Autistic. I would be judged as anything else. So what is masking or camouflaging really about, and what does it have to do with "functioning"? If masking has anything to do with "functioning", it reduced, not increased, every functioning ability I had.

It felt like going against myself.

*

Acting, a profession, art and skill, is not dissociation, it is not a demand of any suppression, and doesn't lead to burnout.

*

Comparing masking to acting is a misrepresentation of both.

*

We can't really fake accessibility in inaccessible systems.

*

You're not self-disciplined. Your needs are met and everything is aligned with your way of being and "behaving". All systems cater to your needs. 

I'm actually a lot more self-disciplined than you, considering what I have controlled and suppressed all my life. 

They are not more self-disciplined. They are Neurotypical.

They are not more self-confident. They are Neurotypical.

They are not more assertive. They are Neurotypical.

They don't "have social skills". They are Neurotypical.

We are not a "personality type" that "fails".

Ημερολόγια μάσκινγκ (προσωπική οπτική).

Μία από τις πολλές εκφάνσεις του λεγόμενου «καμουφλάζ - μάσκινγκ», που του δίνουμε όνομα λες και είναι ενεργητική πράξη που εμείς κάνουμε αυτό, είναι αυτή η θυσία. Αν είναι λοιπόν μία συνειδητή πράξη αυτό, τότε και η επιλογή μου είναι συνειδητή. 

Μία επιλογή απώλειας, με αντάλλαγμα μεγαλύτερη απώλεια, γιατί; Μία επιλογή πόνου, με αντάλλαγμα μεγαλύτερο πόνο, γιατί; Μία επιλογή θυσίας, με αντάλλαγμα μία ψευδαισθητική εικόνα που ούτε καν ως ψευδαίσθηση πλέον λειτουργεί, γιατί;

Άλλα (σχετικά)

Αν σου πουν ότι είμαι «αντικοινωνική» είναι το μεγαλύτερο ψέμα. Δεν είμαι και ποτέ δεν ήμουν «αντικοινωνική». Αντίθετα, έχω κάνει τεράστιες προσπάθειες, με κάψιμο ασύλληπτης ενέργειας, που έπεσαν στο κενό. Από όλα αυτά έμεινε το burnout. 

Από το 100 στο 0 και πάλι στο 100 και πάλι στο 0 μια ολόκληρη ζωή, πόσο μπορεί να αντέξει ένας άνθρωπος, χωρίς να χτίζεται τίποτα;

*

Δεν πρόκειται για «micro-aggressions» όπως λέγονται. Είναι ελαχιστοποίηση για το τι πραγματικά συμβαίνει. Πρόκειται για κανονικότατες επιθέσεις και παρενοχλήσεις, και αν αυτό κάποιοι δεν το βλέπουν ή δεν το καταλαβαίνουν, όπως είπα παραπάνω, δεν με αφορούν. 

Μας λένε «να μιλάμε», αλλά όταν «μιλάμε», είτε μας αγνοούν, είτε δεν μας πιστεύουν, γιατί λοιπόν να «μιλάμε»; Για να μας λένε ότι «υπερ-αντιδρούμε»; Ή για να μας προκαλέσουν ακόμα μεγαλύτερη ζημιά, όπως συνήθως συμβαίνει;

Χρησιμοποιούν την ίδια την απομόνωσή μας και την κοινωνική ζημιά που μας έχουν προκαλέσει εργαλειακά εναντίον μας.

Είναι πολύ σοβαρό το θέμα αυτό και το ελαχιστοποιούμε, μπαίνει σε ένα πλαίσιο «είμαστε λίγο αδέξιοι και δεν μπορούμε να κάνουμε φίλους». Αν δεν καταλαβαίνετε την σημασία της κοινωνίας, ψυχικά και υλικά, το ότι κυριολεκτικά είναι θέμα επιβίωσης, αν οι αυτοκτονίες, εφήβων και όχι μόνο, δεν σας λένε τίποτα, κάποιος είναι αντικοινωνικός εδώ και έχει πλήρη έλλειψη ενσυναίσθησης, και δεν είμαστε εμείς, ούτε το ένα, ούτε το άλλο.

*

«Τι σε νοιάζει;» λένε μερικοί. Ο άνθρωπος είναι κοινωνικό ον και η γνώμη της κοινωνίας για εμένα, εκτός του ότι επηρεάζει την ζωή μου, *και* υλικά, με αφορά, δεν βρίσκομαι σε άλλο πλανήτη.

*

Αποκλειόμαστε γιατί σε πολλές περιπτώσεις δεν μπορούν συστημικά να πιστοποιηθούν οι γνώσεις και ικανότητες που έχουμε, ή/και υπάρχουν άσχετα (neuronormative) στάνταρ και προαπαιτούμενα για οτιδήποτε κάνουμε.

*

Αν κάτσεις να τις φας σου λένε «δΈν ΘέΤεΙς ΌρΙα», αν αμυνθείς είσαι επιθετικός, αν δεν τους πλησιάσεις ποτέ είσαι αντικοινωνικός. Διαλέξτε.

*

Μη με μπερδεύεις με τα «ψυχολογικά» που εσύ μπορεί να έχεις και να λύνεις στον θεραπευτή σου ή οπουδήποτε αλλού. Δεν εμποδίζεσαι στην ζωή σου. Δεν είμαστε το ίδιο. Δεν είναι το πρόβλημα ότι έχουμε ψυχολογικά, δεν μιλάμε για το ίδιο πράγμα, ούτε θα μας βοηθήσει το ίδιο πράγμα. Η πρόσβαση δεν είναι ψυχολογικά. Τα συστημικά εμπόδια δεν είναι ψυχολογικά.

*

Εγώ για να «πείσω», άσχετα από κάθε προσόν και πραγματική δεξιότητα, πρέπει να καταβάλλω προσπάθεια 100x από τους υπόλοιπους, και πάλι πρέπει να συνεχίζω καθημερινά να το αποδεικνύω. Αυτό δεν προτίθεμαι να το κάνω πια. Burnout. Από αυτό το παθαίνουμε. Μιλάμε για άσχετα στάνταρ και κόντρα στην νευρολογία μας.

*

Δεν ζητάω κάποιος να συμφωνεί μαζί μου. Όχι όμως να στοχεύει στην πλήρη ακύρωση και αποδόμησή μου, εργαλειοποιώντας επικοινωνιακές και κοινωνικές διαφορές από θέση ισχύος.

Η διαφωνία δεν είναι πρόβλημα όταν υπάρχει σεβασμός.

*

Η αρνητική αντίληψη και προκατάληψη για την φοβία και φοβικότητα, είναι μία αρνητική αντίληψη και προκατάληψη γενικότερα για την απόκλιση από τα νευρο-ηγεμονικά πρότυπα. Στην αντίληψη αυτή προβάλλεται το ίδιο το νευρο-ηγεμονικό στρεβλωτικό πρίσμα ερμηνείας κάθε «συμπεριφοράς», η θεώρηση υπεροχής και οφειλής όλων σε υπέρβαση.

*

Αν πούμε μια λέξη γι' αυτήν την καταπίεση, βασανισμό και μη πρόσβαση, συχνά θα βρεθεί κάποιος να πεταχτεί και να πει «Για όλους αυτό είναι έτσι». Καταλαβαίνετε γιατί μερικούς μας ενοχλεί πολύ να λέγεται αυτό; Ας ξεκινήσουμε και αναγνωρίσουμε καταρχάς από το ότι, όχι δεν είναι έτσι αυτό για όλους.

Όλο το περιβάλλον και σύστημα είναι δομημένο για την αλλιστική λειτουργία, τις επιπτώσεις της διαφοράς λειτουργίας τις έχουμε εμείς.

*

Όρια σημαίνει να μην δέχεσαι την ασέβεια απέναντί σου.

*

Αντι-κοινωνικά είναι τα περιβάλλοντα που δεν μας προστατεύουν και αντι-κοινωνικοί είναι όσοι μας απομονώνουν.

*

They want me to be unprotected and vulnerable to any type of harm, in a world that I'm completely unprotected in almost any "social" environment. It's not social if it doesn't include me though. Spaces that are not safe for all and vulnerable people are excluded are not social, they are anti-social. 

*

Ableist ideas about "resilience" traumatise and retraumatise Autistic people, put them in danger and normalise bullying.

*

Trauma is what is happenning in the nervous system of people. It's nothing more than this, it shouldn't be mystified, romanticised, demonised.

*

Trauma is often viewed as a cause, instead of a result. Traumatised people are being targeted. I personally challenge the whole narrative that makes "trauma" the "cause", often in a mystified, even spiritualised way. But apart from this, I should ask, why don't people who reproduce this narrative ever talk about who traumatised those people? They may say it's other traumatised people which doesn't lead anywhere.

Άλλα

Η δουλειά μου δεν είναι να χτίζω κοινό, ούτε μηχανισμούς διανομής και προώθησης. Ασχολούμαι με διαφορετικά πράγματα.

Η ειδικότητά μου δεν είναι τι κάνει ο αλγόριθμος, και η ασχολία μου δεν είναι το μάρκετινγκ του εαυτού μου στα social media. Κάνω άλλη δουλειά.

Δεν ξέρω σε ποια φάση της εξέλιξης του είδους μας, η αξία (της εργασίας) μας άρχισε να κρίνεται με βάση τους μηχανισμούς προώθησης και διανομής μας.

*

Bρισκόμαστε σε μία φαντασιακή αρένα, όπου γίνεται cancel σε ό,τι δεν ευθυγραμμίζεται με συγκεκριμένο ιδεολογικό πακέτο.

*

Πρόσφατα έγραψα για το λάθος να παρουσιάζεται η Γκρέτα Τούνμπεργκ σαν να μας αντιπροσωπεύει. Είναι πάρα πολύ μεγάλο λάθος αυτό. Το οποίο στοιχίζει σε ολόκληρη την κοινότητα. Πλέον όπως το βλέπω, αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση, δεν υπάρχει μέλλον. Η κοινότητα έχει ήδη γίνει μέρος αυτού του σόου, και μάλλον δεν είναι πια κοινότητα. Είναι κάτι άλλο, και η κοινότητα, αν υπάρχει, βρίσκεται κάπου αλλού.

*

Τι είναι ορατό και τι αόρατο. Τι είναι κρυμμένο και τι αποκαλύπτεται.

Ξέρετε τι έγινε «ορατό» όταν μίλησα ανοιχτά; Οι Ableist συμπεριφορές και η εχθρότητα απέναντί μου. Αυτά υπήρχαν και από πριν, απλώς δεν ήταν ανοιχτά, ήταν κρυμμένα. Τώρα οι διακρίσεις εναντίον μου καταχωρούνται κατευθείαν στα στερεότυπα και τις προβολές τους για το τι σημαίνει να είσαι Αυτιστικός.

*

«Coaches», «influencers» και «ψυχο-ειδικοί» που δεν είναι οι ίδιοι ανοιχτά Αυτιστικοί μιλάνε πάνω μας. Τέλος.

*

Δεν υπάρχει καμία επιδημία «αυτισμού», είμαστε πάνω από 3% και δεν τους αρέσει.

*

Όταν ρωτάω κάτι, σημαίνει ότι έχω μία απορία. (Απλό; Και όμως όχι.) Όταν διευκρινίζω την ερώτησή μου, σημαίνει ότι εστιάζω στην πληροφορία που δεν έχω λάβει.

Όταν ρωτάω κάτι, σημαίνει ότι χρειάζομαι μία πληροφορία.

*

Φανταστείτε έναν κόσμο, όπου όλοι σας απαντάνε αυτό που ρωτάτε και όλα κυλάνε ομαλά σε κάθε επικοινωνία. Συγκρίνετέ το με την καθημερινότητά σας. Και σκεφτείτε ότι για κάποιους αυτό είναι τόσο δεδομένο που ούτε καν το κατανοούν. 

*

Presuming competence σημαίνει να ψάχνεις τον τρόπο που θα συμπεριλάβεις κάποιον και όχι που θα αποκλείσεις. Να ψάχνεις τον τρόπο που μπορεί, να παρέχεις τα μέσα.

Presuming competence σημαίνει να μην είμαστε προκατειλημμένοι. Όχι απαίτηση υπέρβασης ή επιβολή μίας αντίληψης.

*

Η στοχοποίηση και αποκλεισμός συμβαίνει μέσω αρνητικών προβολών που θρέφονται μέσα από στερεότυπα που διαχέονται. Γι' αυτό ο λόγος που διαχέεται συστημικά και κοινωνικά μας αφορά. Και δεν είναι αθώος. Τον λόγο τον εργαλειοποιούν και στρέφουν εναντίον μας. Με συνέπειες. Δεν είναι φιλολογική συζήτηση.

*

Το burnout δεν μας το προκαλεί η ίδια η εργασία. Το προκαλεί η συστημική συνθήκη. Το πώς λειτουργεί όλο το σύστημα της «αγοράς εργασίας», και το ίδιο το εργασιακό κοινωνικό περιβάλλον και κουλτούρα. Πράγματα άσχετα με την ίδια την εργασία ή την ικανότητά μας σε αυτήν.

Η ίδια η απόσταση που καταλήγουμε να βρισκόμαστε από το δυναμικό μας που δεν εκπληρώνεται, από την μη ύπαρξη της εργασίας, είναι μέρος του burnout. 

Συχνά, η ίδια η μη ανάπτυξη αυτού του δυναμικού.

Η μη ύπαρξη μίας πορείας, αλλά μεμονωμένων επιτευγμάτων.

Δεν οδηγούμαστε κάπου, δεν χτίζεται τίποτα. Βρισκόμαστε συνεχώς από το 100 στο 0 όλη μας τη ζωή.

*

Να συνέλθεις από burnout, ενώ είσαι υποχρεωμένος σε εργασία σε αυτήν την συνθήκη (η οποία και στο προκαλεί, και από την αναζήτηση εργασίας), δεν γίνεται. Γι' αυτό το κόστος είναι μεγαλύτερο από το κέρδος. Το burnout είναι θέμα συνθήκης, δεν είναι ατομικό ζήτημα που λύνεται ας πούμε με ψυχοθεραπεία ή κάτι τέτοιο. Δεν υπάρχει η δυνατότητα να συνέλθουμε από αυτό. Μας εξαναγκάζουν σε αυτό, οδηγούμαστε δηλαδή εκ των πραγμάτων σε burnout μέσα σε αυτήν τη συνθήκη. Και όταν μιλάμε για Αυτιστικό burnout, επίσης δεν μιλάμε για μία απλή εξάντληση, μιλάμε για κάτι πολύ διαφορετικό. Ίσως δεν βοηθάνε και οι ίδιες λέξεις, δεν είναι το ίδιο με μία υπερκόπωση που θα πάθει ένας αλλιστικός. Ούτε στα αίτια, ούτε στο τι σημαίνει.