Let me take you down
Είχα γράψει ένα ολόκληρο κείμενο.
Δεν ήταν κάποιο τραυματικό θέμα, κάθε άλλο, και σίγουρα με μερικούς φίλους θα ήθελα να τα μοιραστώ αυτά, το ιστολόγιο όμως είναι δημόσιο, και εγώ δεν ξέρω πια τι είναι τραυματική ανταπόκριση και τι πράγματι η ίδια μου η φύση μου λέει να το κρατήσω για μένα. Δεν ξέρω πια. Δεν είμαι σίγουρη τουλάχιστον.
Από τη μία έχω φτιάξει αυτό το ιστολόγιο για να μοιράζομαι την δική μου εμπειρία, με τον δικό μου τρόπο, χωρίς να λογοκρίνομαι. Από την άλλη δεν ξέρω, είναι πολλά που είτε νιώθω καλύτερα με το να τα κρατάω για μένα, είτε θα τα μοιραζόμουν, αλλά όχι δημόσια. Σε έναν φίλο, ένας προς έναν, μπορεί. Δεν ξέρω. Οι τραυματικές ανταποκρίσεις, που ίσως υπάρχουν, περιπλέκουν λίγο την κατάσταση.
Τι εννοώ μ' αυτό. Ότι συχνά μας έχουν κάνει να σωπάσουμε και έτσι μάθαμε πια να μην μιλάμε. Κι έτσι δεν ξέρω πια τι είναι φόβος και λογοκρισία, και τι πράγματι δεν είναι για να το μοιραστώ. Συχνά έχουμε πέσει και στο "σφάλμα" του λεγόμενου "oversharing", έχουμε μοιραστεί πολλά, εκτός τόπου και χρόνου (σας φάνηκε εσάς), ή με λάθος άτομα.
Όταν κάτι λέγεται για μας και όχι από εμάς, πρέπει να έχουμε κατά νου ότι δεν είναι παρά εξωτερικές επιφανειακές παρατηρήσεις και μάλιστα νευροτυπικών ατόμων, δηλαδή πράγματα που βλέπουν και κατανοούν διαφορετικά μέσα από την δική τους αντίληψη. Βλέπουν μία έκφανση την οποία μπορούν να κατηγοριοποιήσουν. Εμένα δεν με αφορά καν να πιάσω αυτές τις κατηγοριοποιήσεις-στερεότυπα και να τις αναλύσω από εσωτερική πλευρά, γιατί δεν τις δέχομαι. Μου φαίνονται πολύ επιφανειακές. Ή εσφαλμένες, ή ότι δεν καλύπτουν πραγματικά όλες τις περιπτώσεις, και είναι απλά μερικές παρατηρήσεις.
Η εμπειρία μου δεν μπορεί παρά να είναι αυτιστική, επειδή εγώ η ίδια είμαι αυτιστική. Τίποτα άλλο πέρα από αυτό όμως δεν μπορώ να πω για κανένα άλλο αυτιστικό άτομο και την δική του εμπειρία. Πόσο μάλλον για τις εξωτερικές παρατηρήσεις της αντίληψης ενός άλλου νευρότυπου, τι σημαίνουν, αν και πώς ισχύουν, για μένα, ή για μας. Δεν με ενδιαφέρουν.
Δεν είμαι σίγουρη ότι συμφωνώ ακριβώς με τον όρο “ειδικά ενδιαφέροντα” (“special interests”). Δεν είναι ακριβώς έτσι για μένα, αλλά μπορεί για άλλους να είναι έτσι. Το στερεότυπο μάλιστα μιλάει για “στενά”, “περιορισμένα” ενδιαφέροντα, κάτι που επίσης δεν ισχύει, για μένα τουλάχιστον.
Είναι και ένας σκοπός αυτού του ιστολογίου το να επιστρέψω και να επικοινωνήσω με τον αυθεντικό μου τρόπο, χωρίς την αυτολογοκρισία και το διαρκές φιλτράρισμα για να παρουσιαστεί κάτι κατάλληλα για την νευροτυπική αντίληψη. Ένα μεγάλο πρόβλημα για μένα είναι η διαρκής αυτολογοκρισία.
Αυτό λοιπόν που εγώ πιστεύω ότι βρίσκεται στην εσωτερική μας εμπειρία, δεν είναι ακριβώς το να έχουμε “ειδικά ενδιαφέροντα”, αλλά το να ερευνούμε. Αυτό δεν αποκλείει καθόλου την ύπαρξη αυτών των ενδιαφερόντων. Απλά εγώ προσωπικά δεν τα θεωρώ αποκομμένα, ξέχωρα δηλαδή από την όλη μου εμπειρία. Δεν είναι το να αποκτήσω γνώσεις γύρω από ένα θέμα, όπως μπορεί να φαίνεται προς τα έξω.
Ας δούμε το παράδειγμα των ταινιών. Χτες ανάρτησα εδώ φωτογραφίες από ταινίες. Συγκεκριμένες ταινίες, μπορεί να έχουν υπάρξει και πιο συγκεκριμένο αντικείμενό μου, και πάλι δεν σημαίνει ότι ξέρω το όνομα κάθε ηθοποιού και τεχνικού που εργάστηκε στην ταινία και τι έτρωγε για πρωινό, όπως μπορεί να περίμενε κανείς ότι σημαίνει “έχω ένα ειδικό ενδιαφέρον” και “ξέρω τα πάντα γύρω από”, σημαίνει τελείως διαφορετικά πράγματα για μένα, πάνω στο τι έχω ερευνήσει. Συνδέεται με έναν ολόκληρο κόσμο.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου