Σημειώσεις και σχόλια
Το πρόβλημα δεν είναι ότι δεν ζητάμε βοήθεια, αλλά ότι δεν την λαμβάνουμε.
Άλλος ένας τρόπος να αποποιούνται και να χρεώνουν σε μας την ευθύνη καλύπτοντας την ανεπάρκεια της κοινωνίας ή συστήματος είναι να λένε ότι δεν ζητάμε βοήθεια.
Το "μάσκινγκ" μάλλον γενικότερα δεν το κάνουμε εμείς. Το κάνει η κοινωνία για να καλύψει την ανεπάρκειά της απέναντί μας.
Και αυτό που είναι αόρατο δεν είμαστε εμείς και ό,τι αντιμετωπίζουμε, αυτό που θέλει να παραμένει αόρατο είναι ο Ableism και κάθε κοινωνική και συστημική έλλειψη.
*
Απεργώ. Ή απλώς δεν προσφέρω την εργασία μου για λιγότερα από όσο αξίζει, και με όρους μη σεβασμού μου ως ανθρώπου.
Και αρνούμαι να μπαίνω σε έναν ανταγωνισμό, για να προσφέρω σε ένα κοινό κάτι που η Τεχνητή Νοημοσύνη μπορεί να κάνει καλύτερα από όλους.
*
Είναι η ίδια παρανόηση, ότι είμαστε "τύπος προσωπικότητας". Οκ, μερικοί μπορεί να θέλουμε να βάφουμε τα μαλλιά μας περίεργα χρώματα, αλλά ούτε όλοι είναι έτσι, ούτε είναι αυτό το πρόβλημα. Είναι η παρανόηση ότι είμαστε εκκεντρικοί.
Προσωπικά, αντιλαμβάνομαι τα κοινωνικά context (σε σχέση με απαιτήσεις ή "etiquette"), και έχω λειτουργήσει και με τους δύο τρόπους συνειδητά: Κόντρα σε αυτά, και σύμφωνα με αυτά (κατά την αντίληψη και εμπειρία μου). Δεν ήταν αυτό το πρόβλημα.
Μερικές φορές, (αυτό που φαίνεται ως) εκκεντρικότητα μπορεί να είναι και μία προσπάθεια να γίνουμε αποδεκτοί, ως ένας "τύπος προσωπικότητας", γιατί ένας τύπος προσωπικότητας είναι αποδεκτός, είναι εντός ενός πλαισίου, μίας νόρμας. Αλλά δεν λειτουργεί, τουλάχιστον όχι μακροπρόθεσμα. Γιατί δεν είναι αυτό το πρόβλημα.
-
Πιστεύω ότι είναι ένα συνολικό θέμα, και βλέπουμε τα επιμέρους που προκύπτουν από αυτό.
Δεν πρόκειται για επιφανειακές ή επιμέρους "συμπεριφορές" οι οποίες θα γίνουν ή όχι αποδεκτές.
Νομίζω ότι παγιδευόμαστε σε αυτήν την αντίληψη ότι μπορούμε με αλλαγή στην "συμπεριφορά" μας να γίνουμε αποδεκτοί, να μην εμποδιστούμε σε κάτι. Και αυτό σχετίζεται με το πώς μπορεί να αντιλαμβανόμαστε το "μάσκινγκ". Το θεωρώ παγίδα ή αδιέξοδο. Γιατί δεν είναι στην πραγματικότητα "συμπεριφορές", ή "χαρακτηριστικά προσωπικότητας".
*
Όταν μη αυτιστικοί ανεβάζουν έργα "για τον αυτισμό": ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΟ ΚΡΙΝΤΖ.
Όταν μη αυτιστικοί ανεβάζουν έργα "για τον αυτισμό": Ο ΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ "ΜΙΛΑΩ ΠΑΝΩ ΣΟΥ". Ο ορισμός της άγνοιας και του θράσους.
*
"Οι ηθοποιοί φοβεροί, παίζανε πολύ καλά τους Αυτιστικούς". 🤦♀️🤦♀️ Πόσο γελοίοι είστε;
Διαβάστε περισσότερα για τη γελοιότητα, την άγνοια και το θράσος σας.
Σημείωση: Θεωρώ κορυφαίο ηθοποιό τον Άντονυ Χόπκινς, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι συμμερίζομαι τις απόψεις του σε οτιδήποτε. Δεν συμμερίζομαι τις απόψεις του για το θέμα της Αυτιστικότητας, και σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να γενικεύονται τέτοιες απόψεις. Μπορεί να μιλάει μόνο για τον εαυτό του και για ό,τι ο ίδιος δεν αντιμετώπισε. Δεν αντανακλά η δική του εμπειρία, όπως και οποιουδήποτε celebrity, την εμπειρία και ό,τι αντιμετωπίζουν εκατομμύρια Αυτιστικά άτομα καθημερινά. Το μόνο που μπορούμε να καταλάβουμε (για τα εμπόδια) είναι και πάλι πόσο καθοριστική είναι η συνθήκη, και πόσο λάθος είναι συνολικά η οπτική να θεωρούμε "παθολογία", ή "επίπεδα λειτουργικότητας" σαν να είναι εγγενή.
Όσοι δεν αντιμετώπισαν κάτι που κάποιος άλλος αντιμετώπισε, δεν μπορούν να μιλούν για αυτό και να ακυρώνουν τους άλλους βάσει της δικής τους διαφορετικής εμπειρίας που καθορίζεται από άπειρους άλλους παράγοντες και από τη συνθήκη τους. Και αυτό ακριβώς είναι ο Ableism.
-
(Για τον διαχωρισμό λειτουργικότητας, διαβάστε περισσότερα στην ετικέτα: Ιστορικά στοιχεία διάγνωσης (λειτουργικότητα).)
-
Ο Άντονυ Χόπκινς, όπως και ο Μασκ και η Γκράντιν, κάτι σύνηθες για υπερ-προνομιούχους και celebrities, ακυρώνει αφοριστικά τα συστημικά εμπόδια, και νομίζει ότι είμαστε τύπος προσωπικότητας. Είναι προφανές ότι οι άνθρωποι αυτοί δεν έχουν καμία γείωση στην καθημερινή πραγματικότητα και το βίωμα εκατομμυρίων άλλων ανθρώπων. Η Τεμπλ Γκράντιν, υπερ-προνομιούχα με πρόσβαση στο Χάρβαρντ, νομίζει ότι τα εμπόδια είναι η δική μας "συμπεριφορά", και ούτε λίγο ούτε πολύ νομίζει ότι η επιτυχία της οφείλεται σε κάποια αλλαγή της συμπεριφοράς της ώστε να μην είναι αρνητικοί απέναντί της, ενώ έχει εκφράσει και απαράδεκτες απόψεις ευγονικής. Πλήρης άγνοια της κατάστασης.
Φυσικά οι αλλιστικοί εκστασιάζονται με τέτοιες απόψεις που ακυρώνουν την εμπειρία μας, τοποθετώντας την σε μία τέτοια βάση (προσωπικής υπέρβασης), και τις αναπαράγουν με χαρά στις φυλλάδες τους, το θέμα πουλάει. $$$$$$
Και με γεια της με χαρά της της Γκράντιν, και του Χόπκινς και οποιουδήποτε να νομίζουν και να ερμηνεύουν με όποιον τρόπο ό,τι θέλουν, το προβάλλουν όμως στους άλλους και το γενικεύουν, και είναι οι μόνοι που έχουν βήμα να εκφράζουν τις απόψεις αυτές. Ό,τι θέλει μπορεί να νομίζει η Γκράντιν για τον εαυτό της, αλλά δεν μπορεί να το προβάλλει και να κρίνει τους άλλους, είναι προφανές ότι οι άνθρωποι αυτοί βρίσκονται σε άλλο πλανήτη.
*
Όταν ρωτάω κάτι, σημαίνει ότι έχω μία απορία. (Απλό; Και όμως όχι.) Όταν διευκρινίζω την ερώτησή μου, σημαίνει ότι εστιάζω στην πληροφορία που δεν έχω λάβει.
Όταν ρωτάω κάτι, σημαίνει ότι χρειάζομαι μία πληροφορία.
[Όταν ρωτάω κάτι, σημαίνει ότι χρειάζομαι μία πληροφορία.
Autistic Journals]
*
Τι πρέπει να καταλάβουμε (και) εμείς: Περιμένουν, ή απαιτούν αυτό το "θέατρο" από εμάς, γιατί για αυτούς *δεν είναι θέατρο*. Έτσι λειτουργούν.
Επίσης: Δεν μπορούν να το καταλάβουν. Και η εντύπωση που δίνεται ότι κάποιοι "μπορούμε" να κάνουμε "μάσκινγκ" δεν βοηθάει. Επιβεβαιώνει τις στρεβλές αντιλήψεις τους.
Χρειάζεται αποδόμηση από την αρχή. Το πρίσμα είναι συνολικά λάθος. Δεν μπορούμε να ξεκινάμε επιβεβαιώνοντάς το.
Κάποιοι υπερπρονομιούχοι ή/και που βρέθηκαν σε κάποια ευνοϊκή συνθήκη, μπορεί να νομίζουν ότι είναι το "μάσκινγκ". Με γεια τους με χαρά τους. Μπορεί να νομίζουν ότι είναι "υψηλά λειτουργικοί". Μπορεί να νομίζουν το οτιδήποτε, αν η ζωή δεν τύχει να τους αποδομήσει κάθε πλάνη τους. Κανένα πρόβλημα. Εγώ προσωπικά διαχωρίζω τη θέση μου.
*
Απηρχαιωμένες αντιλήψεις που πλασάρονται και ως προοδευτικές σε νέα συσκευασία, ότι το παιδί θα "πετύχει" επειδή "έχει υψηλή νοημοσύνη", είναι απαράδεκτες και δεν αντιπροσωπεύουν το σύνολο. Προς τα έξω βγαίνει μόνο ένα συγκεκριμένο αφήγημα, δίνουν βήμα μόνο σε αυτό, το οποίο είναι ευθυγραμμισμένο με ό,τι κυριαρχεί, με το ιατρικό μοντέλο, και με τις ταμπέλες λειτουργικότητας, και πετάνε και καμιά λέξη "νευροδιαφορετικότητα" που δεν ξέρουν ούτε τι σημαίνει, για να είναι μοντέρνοι.
*
Μη με μπερδεύεις με τα "ψυχολογικά" που εσύ μπορεί να έχεις και να λύνεις στον θεραπευτή σου ή οπουδήποτε αλλού. Δεν εμποδίζεσαι στην ζωή σου. Δεν είμαστε το ίδιο. Δεν είναι το πρόβλημα ότι έχουμε ψυχολογικά, δεν μιλάμε για το ίδιο πράγμα, ούτε θα μας βοηθήσει το ίδιο πράγμα. Η πρόσβαση δεν είναι ψυχολογικά. Τα συστημικά εμπόδια δεν είναι ψυχολογικά.
*
"Δεν βγάζεις νόημα", λένε επιθετικά. Φαντάσου να ήταν αυτό η καθημερινότητά τους, όπως είναι η δική μου. Δεν θα άντεχαν καθόλου. Και μένα δεν μου βγάζεις εσύ νόημα, αλλά δεν σου επιτίθεμαι.
*
I question the idea that Autistic people are "blunt". I believe there's a difference that is more related to context and what is perceived as "normal". In fact allistics have often been very mean to me, and if I react to it, they'll say I'm easily offended. I'm very careful and only say my opinion if asked. I don't understand how I'm supposed to be the blunt one, and I don't accept it. Each time it is said I think of how polite I try to be, and how mean some allistic people have been to me, and how they'll say it's "honesty" and I'm the problem for not accepting it. I really don't get how it's supposed to be the other way round.
We have communication differences. They can be equally blunt. I'm not accepting this narrative.
I question all personality-related traits, as being "Autistic traits". It's about who controls the narrative.
*
Είναι πολύ ενδεικτικό να χρεώνουν οτιδήποτε αρνητικό σε νευροαπόκλιση, θέματα ψυχικής υγείας, σωματικής υγείας, και πολύ συχνά, "τραύμα" (σε εισαγωγικά, τείνει να γίνει κάτι ασαφές, που υποδηλώνει περισσότερα από τη σημασία του, και δεν ξέρουμε για τι πράγμα μιλάμε). Πρέπει να σταματήσουμε οι ίδιοι να συμμετέχουμε σε αυτήν την στοχοποίηση και στιγματισμό.
Προσπαθώ να αποδομήσω τα αφηγήματα αυτά και το ότι χρεώνουν στο "τραύμα" (είπαμε, γενικά και αόριστα, το "τραύμα", που δεν ξέρουμε τι είναι) αποτρόπαια και ειδεχθή πράγματα, και κακοποιήσεις. Πρέπει να διακρίνουμε λίγο, υπάρχει μία διαχωριστική γραμμή. Δεν μιλάμε απλά για κάτι που μπορεί να προκαλεί πρόβλημα σε μία σχέση, μιλάμε για ένα αφήγημα που έχει να κάνει με τέτοιες πράξεις και τις χρεώνει στην νευροαπόκλιση. Όχι δεν σε κάνει το "τραύμα" να κακοποιείς, και οτιδήποτε άλλο στην νευρολογία σου ή την ψυχολογία σου. Πόσο μάλλον να χρεώνουμε και ολόκληρα πολιτικά και ιστορικά γεγονότα. Το ίδιο το αφήγημα αυτό είναι enabling (διευκολύνει, δίνει την δυνατότητα) για τέτοιες πράξεις, γιατί δίνει ελαφρυντικά, εκλογικεύει, δικαιολογεί, ανέχεται, στο πλαίσιο και μίας δήθεν πολύ large ενσυναίσθησης.
*
(...) Ιt's like the interview continues after we are hired.
That's because for us it's goals (and we can be good at goals), however this performance is not just to achieve a certain goal but is constantly required, so it's like the goal is never achieved and our skills are being questioned, even after we have passed the interview. We think it's finished, as a single goal of getting hired, but it's not.
*
(Presuming competence)
(...) Το άτομο είναι ικανό. Αυτό σημαίνει competence. Το να μην "μπορεί" είναι κάτι διαφορετικό. Είναι όλη η ουσία του ableism εδώ συμπυκνωμένη. Όταν θεωρούμε έλλειψη "ικανότητας" ως εγγενούς ιδιότητας, απλώς δεν παρέχουμε υποστήριξη και μέσα που χρειάζεται κάποιος και τον ακυρώνουμε, ή δεν λαμβάνουμε υπόψη άλλους τρόπους με τους οποίους λειτουργεί. Και λειτουργούμε βάσει μιας αυθαίρετης ιεραρχίας "ικανότητας", η οποία είναι μια κατασκευή. Υποθέτουμε ότι όποιο εμπόδιο και έλλειψη του συστήματος, δεν υπάρχει, γιατί το έλλειμμα βρίσκεται στο άτομο, βάσει αυτής της κατασκευασμένης ιεραρχίας, με κριτήρια που δεχόμαστε ως "δεδομένα" ή ως φύση, ενώ πρόκειται για κριτήρια που ορίζει ένας και μόνος τρόπος λειτουργίας, γύρω από τον οποίο δομείται κάθε περιβάλλον. Δεν λαμβάνουμε υπόψη τους διαφορετικούς τρόπους με τους οποίους μπορεί ή τα μέσα που χρειάζεται για να μπορεί να κάνει κάτι. Έτσι το αποκλείουμε από την συμμετοχή και προσφορά του στην κοινωνία.
Για μένα είναι προτεραιότητα να κατανοηθούν αυτά τα πράγματα από το να μεταφραστεί όπως να 'ναι το "ableism", χωρίς να καταλαβαίνουμε τι λέμε, και ενώ αποδεχόμαστε την κατασκευή αυτή ως φύση, διαλύοντας και αντιστρέφοντας το μήνυμα.
Ableism είναι να κρίνουμε τον τρόπο κάποιου βάσει αυτών των κριτηρίων, και το να υποθέτουμε και να περιμένουμε ότι πρέπει να "μπορεί", βάσει αυτών, να εξαναγκάζουμε σε υπέρβαση. Προφανώς η έννοια του "presuming competence" δεν σημαίνει αυτό, αλλά το εντελώς αντίθετο.
Presuming competence σημαίνει να ψάχνεις τον τρόπο που θα συμπεριλάβεις κάποιον και όχι που θα αποκλείσεις. Να ψάχνεις τον τρόπο που μπορεί, να παρέχεις τα μέσα.
-
Επίσης η λέξη κλειδί εδώ είναι το "presume", ποια είναι η υπόθεση που κάνουμε, αντί της προκατάληψης.
Και δεν σημαίνει το να προβάλλουμε πάνω σε κάποιον τις δικές μας αντιλήψεις για το τι πρέπει να μπορεί, για τον τρόπο που μπορεί, για το πώς πρέπει να λειτουργεί, και τι ο ίδιος χρειάζεται, αφαιρώντας την αυτονομία του.
Presuming competence σημαίνει να μην είμαστε προκατειλημμένοι. Όχι απαίτηση υπέρβασης ή επιβολή μίας αντίληψης.
*
Μόνο εγώ δεν τρελαίνομαι από τη χαρά μου όταν διαγιγνώσκονται ή δημοσιοποιούν διάσημοι ότι είναι Αυτιστικοί; Ομοίως για κάποιους χαρακτήρες σε σειρές-ταινίες. Είμαι μόνη μου σ' αυτό;
Το νόμισμα φαίνεται να έχει άλλη μία όψη, της ήδη διαστρεβλωμένης αντίληψης της Νευροποικιλότητας, του διαχωρισμού της "λειτουργικότητας", της ρομαντικοποίησης (αλλά και δαιμονοποίησης, ας πούμε συνολικά μαγικοποίησης), της θεώρησης ότι δεν υπάρχουν κοινωνικά και συστημικά εμπόδια για όποια σταδιοδρομία μας. Για καθέναν από αυτούς τους διάσημους, πολλοί εκ των οποίων εξαιρετικοί επαγγελματίες χωρίς αμφιβολία, υπάρχουν χιλιάδες άλλοι που έχουν εμποδιστεί από το να αναπτύξουν τις δυνατότητές τους ή έχουν αποκλειστεί. Υπάρχουν χιλιάδες άλλοι που οδηγούνται σε σοβαρά θέματα ψυχικής υγείας, μέχρι και αυτοκτονίες. Η ρομαντικοποίηση δεν βοηθάει καθόλου να αντιληφθούμε την πραγματική κατάσταση, όπως και η αντίληψη του ευγονικής εμπνεύσεως διαχωρισμού "λειτουργικότητας", και η διαστρέβλωση της Νευροποικιλότητας, που δίνει το λάθος μήνυμα της ύπαρξης μιας υποτίθεται light κατάστασης, ενός λίγο εκκεντρικού τύπου μιας κατά τ' άλλα αλλιστικής "προσωπικότητας".
*
Το "δεν βγάζεις νόημα" είναι προσβολή της νοημοσύνης του άλλου και προσβολή της φύσης.
Η προσβολή της νοημοσύνης οποιουδήποτε είναι προσβολή της φύσης.
*
Εγώ για να "πείσω", άσχετα από κάθε προσόν και πραγματική δεξιότητα, πρέπει να καταβάλλω προσπάθεια 100x από τους υπόλοιπους, και πάλι πρέπει να συνεχίζω καθημερινά να το αποδεικνύω. Αυτό δεν προτίθεμαι να το κάνω πια. Burnout. Από αυτό το παθαίνουμε. Μιλάμε για άσχετα στάνταρ και κόντρα στην νευρολογία μας.
*
Αλήθεια έχει σκεφτεί κανείς τι αποτέλεσμα έχει για εμάς το να χρησιμοποιούν τον Αυτιστικό νευρότυπο ως φόβητρο; Είτε μιλάνε για το εμβόλιο, για κάποιο φάρμακο ή οτιδήποτε, το θέμα καταρχάς και πέρα από το ψεύδος, αυτό είναι. Έχει σκεφτεί κανείς πώς πρέπει να νιώθουμε εμείς όταν γίνεται αυτό;
*
Κανόνας 1ος: Μιλάμε εμείς για εμάς.
Δεν χρειαζόμαστε ήρωες νευρο-κανονικούς σωτήρες να μας υπερασπίζονται για να τους χειροκροτούν. Μιλάνε πάνω μας. Δεν μας ακούν, δεν μας σέβονται, παρουσιάζονται ως ειδικοί ή γνώστες ή ευαίσθητοι influencers.
Οι σύμμαχοι που μας υποστηρίζουν, περισσότερο από ευπρόσδεκτοι.
Δράστε για την πρόσβαση. Αυτό είναι σεβασμός.
*
Μερικοί υπερασπίζονται το κυρίαρχο λες και τους απειλούμε. Λες και τους απαγορεύσαμε κάτι. Τι τους απαγορεύσαμε, αυτό που κυριαρχεί; Αυτό που καταπιέζει εμάς; Το ίδιο το κυρίαρχο οικειοποιείται τον δικό μας λόγο.
*
Η κουλτούρα του διαχωρισμού "λειτουργικότητας" είναι κουλτούρα ευγονικής.
*
Η στοχοποίηση και αποκλεισμός συμβαίνει μέσω αρνητικών προβολών που θρέφονται μέσα από στερεότυπα που διαχέονται. Γι' αυτό ο λόγος που διαχέεται συστημικά και κοινωνικά μας αφορά. Και δεν είναι αθώος. Τον λόγο τον εργαλειοποιούν και στρέφουν εναντίον μας. Με συνέπειες. Δεν είναι φιλολογική συζήτηση.
*
(...) Θέλετε εκπαίδευση; Υπάρχει εκπαίδευση και προσωπικά έχω αναρτήσει πολλές φορές (από σελίδες που έχουν διάφορα προγράμματα για εκπαιδευτικούς και γονείς). Αλλά θέλετε το σύστημα, και μας πετάνε εκεί και ένα σύμβολο απείρου, να φανεί ότι είναι οκ, κοροϊδία. Δεν είναι οκ όταν λένε "με αυτισμό", και αναφέρονται σε "συμπεριφορικές παρεμβάσεις", "θεραπείες" και γενικότερα το μοντέλο παθολογίας. Είναι κοροϊδία. Και οικειοποίηση συμβόλων.
Το σύμβολο του απείρου είναι σύμβολο του κινήματος της Νευροποικιλότητας. Τι δουλειά έχει σε πανεπιστημιακό πρόγραμμα που αναφέρεται σε θεραπείες και παρεμβάσεις και λέει "με αυτισμό";
*
Πολλοί από εμάς είμαστε αυτοδίδακτοι *εξ ανάγκης*. Γιατί δεν υπάρχουν σωστοί δάσκαλοι για μας. Όταν βρίσκουμε σωστό δάσκαλο που μπορεί πραγματικά να μας διδάξει είναι *η μέρα με τη νύχτα*.
Φυσικά είναι σημαντικό το ψάξιμο που έχουμε κάνει μόνοι μας, για όσους μπορούμε και έχουμε τις ευνοϊκές συνθήκες γι' αυτό, και μπορεί να φέρει και αποτελέσματα, ακριβώς γιατί ακολουθούμε άλλους τρόπους στην εργασία και στην μάθηση και δεν έχουμε τα "δεδομένα" που οι άλλοι θεωρούν.
Αλλά αυτό που θέλω να καταλάβετε είναι ότι *δεν έχουμε πρόσβαση σε (υψηλού επιπέδου) εκπαίδευση*.
Έτσι, είναι η εξαίρεση κάποιος να προχωρήσει σε ό,τι κάνει και όχι ο κανόνας. Ο κανόνας είναι ότι μένουμε εκτός.
Και δεν είναι μόνο η γνώση (η μάθηση-εκπαίδευση), από την οποία αποκλειόμαστε. Αποκλειόμαστε γιατί σε πολλές περιπτώσεις δεν μπορούν συστημικά να πιστοποιηθούν οι γνώσεις και ικανότητες που έχουμε, ή/και υπάρχουν άσχετα (neuronormative) στάνταρ και προαπαιτούμενα για οτιδήποτε κάνουμε.
*
Αρνούνται πεισματικά την ελάχιστη προσαρμογή/accommodation, κατά τ' άλλα εσύ δεν αλλάζεις και δεν προσαρμόζεσαι, που έχεις προσαρμοστεί μέχρι τραυματισμού στην πραγματικότητα, για να διευκολύνεις και να μην ξεβολέψεις τους ήδη διευκολυνμένους, που αδιαφορούν πλήρως και όχι μόνο δεν σε υποστηρίζουν αλλά σου προκαλούν και προβλήματα επειδή δεν μπορείς να λειτουργήσεις με τον δικό τους τρόπο. Να σου λένε μετά από πάνω ότι εσύ είσαι inflexible, "δεν προσπαθείς" κ.ά., πάει πολύ.
On top: Μετά από λίγο καιρό βλέπεις αυτό που απεγνωσμένα χρειαζόσουν και σε αγνοούσαν, έχει γίνει mainstream επειδή αυτοί το χρειάστηκαν, ή επειδή ξαφνικά είδαν ότι θα μπορούσε να ωφελήσει ΤΟΥΣ ΙΔΙΟΥΣ. Αν εσύ το ζητούσες ως accommodation, δεν θα το έδιναν ή θα το χλεύαζαν ως ανάγκη.
"Α κοιτάχτε, τι ωραίο σύστημα αυτό, επιστήμονες ανακάλυψαν τις ωφέλειες του stimming στον ανθρώπινο οργανισμό, να το κάνουμε κι εμείς, πάρτε αυτό το κάθισμα κούνια στο παιδί σας, είναι καλύτερα να μπορεί να κινείται στο θρανίο του"
Αν το ζητούσε ως accommodation το Αυτιστικό ή ADHD παιδί, θα ήταν άλλη η αντίδραση.
*
Trauma is often viewed as a cause, instead of a result. Traumatised people are being targeted. I personally challenge the whole narrative that makes "trauma" the "cause", often in a mystified, even spiritualised way. But apart from this, I should ask, why don't people who reproduce this narrative ever talk about who traumatised those people? They may say it's other traumatised people which doesn't lead anywhere.
*
Some people perceiving it as attacking/being hostile to them when you say about allistic people the exact things that are stereotypically said about Autistic people (who are viewed as flawed allistic personalities), proves the Ableism and anti-Autistic hostility in the stereotypes. It also shows that Ableism, reflected on the stereotypes, is not something passive, but aggressive. They pick up the aggression and hostility if what dominates is questioned.
*
Lockdowns was the most accommodating time of my life, because all accommodations needed were made instantly for the allistics.
Επίσης έγινε φανερό ότι το πρόβλημα δημιουργείται από το κοινωνικό περιβάλλον.
*
Το να αποδίδουμε τις ευθύνες που υπάρχουν σε συστήματα, στο ιατρικό μοντέλο, το να μιλάμε για την καταπίεσή μας, το να φανερώνουμε τις Ableist αντιλήψεις που κυριαρχούν, δεν είναι κάποιου είδους πικρία και ψυχολογικό μας πρόβλημα.
(Που ακόμα και να ήταν, θα ήταν απολύτως οκ. Ούτε οσιομάρτυρες είμαστε όλοι, ούτε υπερ-προνομιούχοι.)
Η (ηθικο-ψυχολογικο-συμπεριφορική) απαίτηση να υπομένουμε σιωπηλά και αδιαμαρτύρητα δεν ξέρω από πού προέρχεται.
*
Μερικοί βέβαια κρίνουν και την προστασία του εαυτού μου και τα προσωπικά μου όρια ως αρνητική συμπεριφορά. Δεν μπορώ να κάνω κάτι γι' αυτό, προτεραιότητα είναι ο εαυτός μου και η ασφάλειά του. Μερικοί αποδίδουν αρνητικά και "ψυχολογικά" κίνητρα μέχρι και σ' αυτό. Λυπάμαι, αλλά όταν δεν με προστατεύει κανείς, θα με αφήνετε ήσυχη να προστατεύω εγώ τον εαυτό μου και τα όριά μου με τον τρόπο που εγώ μπορώ.
Αν κάτσεις να τις φας σου λένε "δΈν ΘέΤεΙς ΌρΙα", αν αμυνθείς είσαι επιθετικός, αν δεν τους πλησιάσεις ποτέ είσαι αντικοινωνικός. Διαλέξτε.
*
Are you sure we like "sameness"? In what way? Then why do I dislike trends so much? And I believe I'm not the only one.
My point is, these things are context-related, and not "traits" (characteristics).
It's who defines the meaning.
*
Δεν καταλαβαίνω γιατί μερικοί Αυτιστικοί συντάσσονται με το ιατρικό μοντέλο που μας προσδιορίζει ως ελαττωματικούς αλλιστικούς.
Φυσικά ως κυρίαρχη άποψη έχει μεγαλύτερη απήχηση από την δουλειά που προσπαθώ να κάνω εγώ στην αλλαγή της αντίληψης.
Καιρός να μιλάμε εμείς για εμάς και όχι σε μια γλώσσα που όρισαν άλλοι για μας.
*
They just can't accept that we can be Autistic, because for them it's a condition that 3 year old boys have, and not adult women. If they accept it they'll still see it as a "mild case" according to the medical model, because for them it is divided in "mild" and "severe", so "severe" is an issue (for 3 year old boys again).
So for them, an undiagnosed adult Autistic woman is basically allistic with some "difficulties" that can be worked through in therapy, as with any allistic.
The medical model is very damaging.
*
How will "appearing neurotypical" make you successful? Are neurotypicals successful because they are neurotypical? Is it a matter of appearing neurotypical (or anything)?
And as far as personalities (and personality disorders) are concerned, can any personality actually have any power because of their personality? Have we given super powers to certain personalities?
There may be exceptions, but I believe a personality itself can't normally have a super power.
*
"Τι σε νοιάζει;" λένε μερικοί. Ο άνθρωπος είναι κοινωνικό ον και η γνώμη της κοινωνίας για εμένα, εκτός του ότι επηρεάζει την ζωή μου, *και* υλικά, με αφορά, δεν βρίσκομαι σε άλλο πλανήτη.
*
Δεν ζητάω κάποιος να συμφωνεί μαζί μου. Όχι όμως να στοχεύει στην πλήρη ακύρωση και αποδόμησή μου, εργαλειοποιώντας επικοινωνιακές και κοινωνικές διαφορές από θέση ισχύος.
Η διαφωνία δεν είναι πρόβλημα όταν υπάρχει σεβασμός.
*
Η νευροκανονιστικότητα (neuronormativity) μπορεί να είναι για πολλούς αρνητική και πολλοί να επωφελούνταν από την αποδόμησή της, αλλά δεν έχει τις ίδιες επιπτώσεις για όλους. Για κάποιους δεν είναι απλώς μία "πίεση" ή κάτι που προκαλεί μια δυσφορία, αλλά οδηγεί στον αποκλεισμό ή άλλα πραγματικά εμπόδια. Γι' αυτό είναι προβληματικό να ισοπεδώνουμε οτιδήποτε από αυτά, λέγοντας ότι δεν υπάρχουν "νευροτυπικοί", ή θεωρώντας ότι η νευροκανονιστικότητα έχει τις ίδιες επιπτώσεις για όλους.
*
(...) Αν θέλετε να σας πω τη γνώμη μου πάντως, [για τις προβληματικές αντιλήψεις ορισμένων γονιών] κάποιοι υποτίθεται υπέρμαχοι της Νευροποικιλότητας έχουν μια ευθύνη γι' αυτό. Είναι πίσω, και ειδικά στην Ελλάδα. Δεν μπορούν να μετακινηθούν πραγματικά από το ιατρικό μοντέλο. Με αποτέλεσμα να παρουσιάζουν μια εικόνα που δημιουργεί πρόβλημα, γιατί δεν είναι καθαρή. Η μαζικοποίηση και οικειοποίηση της Νευροποικιλότητας έχει διαστρεβλώσει τα μηνύματα. Η διαστρέβλωση αυτή και το ότι δεν υπάρχει από όλους το καθαρό μήνυμα, έχει δώσει το μήνυμα ότι υπάρχει μία "light" κατάσταση, "υψηλής λειτουργικότητας", και ότι η Νευροποικιλότητα αναφέρεται σε αυτό.
*
(...) Πήξαμε στις "νευροδιαφορετικότητες". 🤦♀️ Ο κάθε πικραμένος βγαίνει στην κρατική τηλεόραση, αναπαράγει όοοοοολα τα στερεότυπα και όοοοοο,τι άλλη αηδία κυκλοφορεί, και γράφουν σχόλια από κάτω "μπράβο μπράβο". Είμαστε πάρα πάρα πάρα πάρα πολύ πίσω. 2025 και ακόμα αηδίες. Κουράστηκα.
*
Να συνέλθεις από burnout, ενώ είσαι υποχρεωμένος σε εργασία σε αυτήν την συνθήκη (η οποία και στο προκαλεί, και από την αναζήτηση εργασίας), δεν γίνεται. Γι' αυτό το κόστος είναι μεγαλύτερο από το κέρδος. Το burnout είναι θέμα συνθήκης, δεν είναι ατομικό ζήτημα που λύνεται ας πούμε με ψυχοθεραπεία ή κάτι τέτοιο. Δεν υπάρχει η δυνατότητα να συνέλθουμε από αυτό. Μας εξαναγκάζουν σε αυτό, οδηγούμαστε δηλαδή εκ των πραγμάτων σε burnout μέσα σε αυτήν τη συνθήκη. Και όταν μιλάμε για Αυτιστικό burnout, επίσης δεν μιλάμε για μία απλή εξάντληση, μιλάμε για κάτι πολύ διαφορετικό. Ίσως δεν βοηθάνε και οι ίδιες λέξεις, δεν είναι το ίδιο με μία υπερκόπωση που θα πάθει ένας αλλιστικός. Ούτε στα αίτια, ούτε στο τι σημαίνει.
*
Υπάρχουν λειτουργικοί και μη λειτουργικοί άνθρωποι; Λειτουργικό ή μη λειτουργικό μπορεί να είναι ένα περιβάλλον ή ένα σύστημα.
-
Ίσως κάποιοι πουν ότι κάτι άλλο εννοούν με αυτό. Ότι έχει να κάνει με την υποστήριξη που κάποιος μπορεί να χρειάζεται για οποιαδήποτε δραστηριότητα. Η γλώσσα αυτή όμως είναι απο-ανθρωποποιητική (dehumanising), δεν σημαίνει τίποτα και δεν βοηθάει πουθενά. Αυτό που θα βοηθούσε και θα σήμαινε κάτι, θα ήταν να αναφέρει κανείς σε ποια συγκεκριμένα πράγματα χρειάζεται κάποιος υποστήριξη. Αυτό επίσης θα ήταν μία προσωπική πληροφορία που θα αναφερόταν όχι οπουδήποτε, αλλά όπου θα υπήρχε λόγος και θα χρειαζόταν να αναφερθεί ώστε να υποστηριχτεί.
*
Δεν με καλύπτει καθόλου το "παρεξηγιόμαστε μεταξύ μας", υπάρχει στοχοποίησή μας και η δυναμική της καταπίεσης και διαφοράς ισχύος, είναι αρνητικές προβολές, είναι scapegoating, είναι πολύ περισσότερο από απλές παρεξηγήσεις. Παρόλ' αυτά η γενική παρανόηση και τα στερεότυπα για τον νευρότυπο που κυριαρχούν επιτρέπουν αυτή την κατάσταση και συμβάλλουν καθοριστικά γιατί δημιουργείται ένα συνολικό περιβάλλον που το ευνοεί και ενδυναμώνει αυτό. Προφανώς δεν είναι όλοι οι άνθρωποι αρνητικοί και κακοήθεις. Αυτοί οι άλλοι όμως που δεν είναι παίζουν καθοριστικό ρόλο σε αυτήν την κατάσταση ως περιβάλλον, γι' αυτό είναι σημαντικό.
Θα πρέπει το περιβάλλον να καταλάβει τι γίνεται, να καταλάβει τη συμβολή του σε αυτό, να σταματήσει να συμμετέχει και να πιστεύει αυτούς που μας στοχοποιούν και κακοποιούν.
Γίνε αυτός που θα σπάσει τον κύκλο. 👍
*
Προτείνω το βίντεο: Autistic Behaviour Doesn’t Exist! Top Autism Prof Exposes The TRUTH
(Συνέντευξη του κορυφαίου καθηγητή Luke Beardon.)
*
Διαβάστε στο blog:
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου