Ημερολόγια Masking

Είδα κάτι ενδιαφέρον σήμερα για το masking και το PDA. Καταρχάς όσον αφορά το PDA νιώθω να ταυτίζομαι πολύ με ό,τι ακούω και διαβάζω, μη αποδεχόμενη όμως το “pathological” στον εαυτό μου τουλάχιστον, δεν μπορώ να το πω συγκεκριμένα (αν πρόκειται για μία “διάγνωση”), μπορώ να πω μόνο ότι μου ταιριάζει αυτό πάρα πολύ ως προφίλ. Είδα και άλλα πράγματα για το masking (εκτός του PDA) και όλα αυτά με έκαναν να σκεφτώ την εμπειρία μου.

Και μπορώ να πω το εξής. Το masking είναι εκεί για την προστασία μας (είναι το ένα που είδα). Και ναι το έχω βιώσει έτσι στο παρελθόν. Σαν όντως να προστάτευα τον εαυτό μου, και με όλες τις επιζήμιες επιπτώσεις που μπορεί να είχε αυτό για τη ζωή μου τότε, κρατούσα μία ισορροπία. Ο εαυτός μου ήταν κάτι άλλο, προστατευμένο, το masking ήταν κάτι με το οποίο επιβίωνα σε κοινωνικό επίπεδο. Έτσι ήταν υπό έλεγχο αυτό, δεν ένιωθα να κινδυνεύω ιδιαίτερα. Κάπως ήξερα ότι παίζω ρόλους και κάπως είχα την ενέργεια για να το κάνω, όποτε και για όσο την είχα. Δεν ξέρω κατά πόσον θα μπορούσε να παγειωθεί μία τέτοια κατάσταση, σίγουρα δεν ήμουν ικανοποιημένη, ήξερα ότι ήθελα άλλα πράγματα, και ότι δεν ένιωθα καλά με την κατάσταση. Μπορεί σε μία τελείως άλλη συνθήκη, όπου θα ήμουν ευχαριστημένη και εκπληρωμένη στη ζωή μου, να συνέχιζα να κρατάω τις ισορροπίες μου με αυτόν τον τρόπο και να είμαι εντάξει, δεν μπορώ να το γνωρίζω, αν και πλέον γνωρίζοντας σε βάθος τι σημαίνει masking, δεν μπορώ να το δω με καμία θετικότητα, παρά μόνο με αγάπη για τον εαυτό μου και για ό,τι χρειάστηκε να κάνει για να προστατευτεί και να επιβιώσει. Οι επιπτώσεις είναι πάντα εκεί, απλά όσο περισσότερο είσαι θεατής και δεν έχεις ουσιαστικές αλληλεπιδράσεις με τον κόσμο παρά επιφανειακές, οι επιπτώσεις αυτές δεν είναι φανερές σε σένα. Και εκείνη την ώρα, αντίστοιχα σε επιφανειακές καταστάσεις ή σχέσεις, μπορεί να μην το βιώνεις τραυματικά. Συνεχίζει να σε επηρεάζει σε υποσυνείδητο επίπεδο. Όσο περισσότερο κάτι αποκτάει νόημα για σένα και γίνεται σημαντικό, ό,τι με κάποιον τρόπο διαπερνάει αυτήν την άμυνά σου και φτάνει πιο βαθιά στον εαυτό σου όμως, μπορεί να σε επηρεάσει πάρα πολύ και αντίστοιχα να σε τραυματίσει πάρα πολύ, έχοντας διαπεράσει αυτήν την προστασία που λειτουργούσε, όπως λειτουργούσε, σε πιο ανώδυνες, light καταστάσεις. Είδα ένα βίντεο για το masking στο PDA , όπου έλεγε ότι στο προφίλ PDA το masking βιώνεται θετικά, και κάτι χτύπησε μέσα μου. Θετικά δεν θα το ‘λεγα πια ποτέ, γνωρίζοντας με τι έχω να κάνω, αλλά θυμήθηκα εκείνη την πιο “light” εκδοχή, που με προστάτευε από τον τραυματισμό, αλλά παράλληλα ένιωθα ότι δεν ζω αληθινά τη ζωή μου, σαν να φυτοζωώ, ή να είμαι θεατής και η ζωή μου να χάνεται σε ένα τίποτα χωρίς κανένα νόημα. Όλες οι έμμεσες επιπτώσεις λοιπόν υπήρχαν, και η κόπωση, το burn out, και όλα, δεν υπήρχε όμως, όχι συνέχεια τουλάχιστον, αυτή η ένταση που μου δημιουργήθηκε μετά, από το ίδιο το βίωμα του masking στο παρόν. Και όσο πιο μικρός είσαι ηλικιακά, με – υποτίθεται – όλα ανοιχτά μπροστά σου (not), τόσο πιο αποδεκτό είναι κοινωνικά και το να μην έχεις κατασταλάξει σε μία “κανονική” ζωή, τόσο πιο αποδεκτό είναι να μην έχεις “βρει τον εαυτό σου”, να είσαι σε ρευστότητα, να μην είσαι “συμμορφωμένος” σε διάφορες νόρμες. Όσο μεγαλώνεις όμως, ο κόσμος σταματάει να σου τα συγχωρεί όλα αυτά, σε βλέπει πλέον ως ανώριμο, ή ελαττωματικό χαρακτήρα. Όσο μεγαλώνεις η κατάσταση γίνεται όλο και πιο αφόρητη και δεν έχεις πια άλλες δικλείδες διαφυγής από αυτήν. Παγιδεύεσαι. Για πόσο θα είσαι θεατής; Για πόσο δεν θα διεκδικείς αυτό που θέλεις; Για πόσο θα βρίσκεσαι εκτός κοινωνίας και ζωής; Σε μία παράλληλη διάσταση. Αν το όνειρό σου δεν είναι μία δουλειά στην οποία μπορείς να αναπτυχθείς τελείως μόνος σου και να την κάνεις με τους δικούς σου όρους, και αν δεν μπορείς να έχεις πλήρη αυτονομία στη ζωή σου, θα αναγκαστείς, με όση ενέργεια σου έχει απομείνει από το burn out, και αν σου έχει μείνει καθόλου. Σε μένα, ήταν μία εμπειρία που μου προκάλεσε ψυχικό τραυματισμό, και από τότε άρχισαν τα πράγματα να γίνονται πια εντελώς μη βιώσιμα. Το masking που ήταν η προστασία μου, δεν μπορούσε πια να λειτουργήσει, δεν μπορούσε πια να με προστατεύσει. Βλέποντας αυτά για το PDA και το masking, σκέφτηκα, ή μπόρεσα να τοποθετήσω προηγούμενες σκέψεις μου για το πώς οι δύσκολες ή κακοποιητικές εμπειρίες, μπορούν να επιδράσουν στο masking, και να καταστρέψουν τον τρόπο προστασίας μας. Το unmasking δεν είναι απλή υπόθεση. Το masking είναι εκεί για κάποιο λόγο. Μετά από εκεί δεν είχε για μένα γυρισμό. Οι δυσκολίες συνεχίστηκαν και η προστασία συνέχισε να καταστρέφεται με πολύ επώδυνους τρόπους. Δεν υπήρχε τόπος να με δεχτεί. Το ίδιο το masking έγινε μη βιώσιμο, δύσκολο να υπάρξει και να λειτουργήσει, σε οποιαδήποτε σχεδόν κατάσταση. Το masking δεν είναι μία απλή μάσκα που την βάζεις και την βγάζεις κατά βούληση. Εμπλέκεται βαθιά στη ζωή μας, τα τραύματα, την ίδια την προστασία και επιβίωσή μας.