Ημερολόγια Masking, (άλλος ένας λόγος) γιατί οι ταμπέλες "λειτουργικότητας" είναι λάθος.

Η επιστροφή στην "κανονικότητα" δεν με αγχώνει απλά, νομίζω ότι μου είναι αδύνατη πλέον. 

Το masking δεν είναι πια ανεκτό ούτε λεπτό. Αναγνωρίζω κατευθείαν τα πρώτα σημάδια της έντασης του masking, και αυτό με ανησυχεί. Η ένταση συσσωρεύεται και δεν είναι εύκολο να αποβληθεί. Χρειάζομαι πολύ χρόνο (μπορεί και πάνω από μία μέρα) για να επανέλθει το σύστημά μου στην ηρεμία, ακόμα και με την πιο ανώδυνη φαινομενικά επαφή. Και με αγωνία "θα επανέλθει"; 

Και μιλάμε για σωματική κατάσταση. Μιλάμε για πονοκέφαλο, μιλάμε για διαταραχή στον ύπνο, μιλάμε για το να ξυπνάς στις 2 το μεσημέρι και να μην μπορείς να κάνεις τίποτα όλη την ημέρα. 

Δεν ξέρω πώς είναι για τους άλλους. Σε ό,τι αφορά εμένα όμως μιλάμε για burn out δεκαετιών από το οποίο συνήλθα κατά το lockdown. Έτσι κάθε ένταση που μου δημιουργείται τώρα, κάθε masking, μου δημιουργεί μία τραυματική αντίδραση, ή μία ανησυχία, ένα άγχος. Δεν μπορώ να γυρίσω εκεί. 

Αν αυτό συμβαίνει, ακόμα και στην μικρότερη κλίμακα, σε κάτι φαινομενικά ανώδυνο ή πολύ μικρής διάρκειας, τι σημαίνει για μένα και την ψυχοσωματική μου υγεία είμαι "λειτουργική"; 

Βρίσκομαι σε διαδικασία unmasking, και αυτό δεν είναι απλό. 

Η ένταση με την οποία έχω παλέψει όλη μου τη ζωή δεν είναι εύκολα διαχειρίσιμη. Δεν βοηθάνε οι τεχνικές, το σύστημά μας λειτουργεί διαφορετικά. Τα πρώτα σημάδια της έντασης τα οποία τώρα έμαθα να αναγνωρίζω, μου προκαλούν άγχος, γιατί δεν αποβάλλονται από το σύστημα.