Ημερολόγια Masking, το unmasking είναι state of being

Το unmasking δεν είναι καθόλου απλό.

Δεν αφορά μόνο μία εξωτερική συμπεριφορά, που πλέον θέλουμε να είναι η αυθεντική συμπεριφορά μας, να εμφανιζόμαστε ως ο εαυτός μας, και όχι η μίμηση ή και η απλή προσπάθεια να βρισκόμαστε εντός κάποιων ξένων προς εμάς κοινωνικών πλαισίων.

Εδώ αντιλαμβάνομαι να υπάρχουν διάφορα επίπεδα masking. Μέσα από ανάγκη και από συνθήκη δημιουργείται, οπότε διαμορφώνεται ανάλογα, δεν είναι ένα πράγμα. Μπορεί να είναι ακραίο "people pleasing", να μοιάζει με το να κάνεις ολόκληρο show για τους άλλους, κάτι που εγώ έκανα, και όταν σταμάτησα να το κάνω, έγινε της κολάσεως. Μεγάλο τίμημα, ασύλληπτο. Μπορεί να δομείς ολόκληρο ή ολόκληρους εαυτούς. Και αυτό το έκανα. Να καταστρέφονται και να ξαναχτίζονται, και να ψάχνεις την αλήθεια σε αυτό που μένει. Δεν το πάνε όλοι ως εκεί όμως. Δεν φτάνουν σε τέτοια επίπεδα. Για μένα αυτού του είδους η διερεύνηση υπήρξε ως ενδιαφέρον (δεν μ' αρέσει η λέξη ειδικό, για λόγους που έχω εξηγήσει σε άλλη ανάρτηση), αν και δεν ήταν πάντα ευχάριστη, ήταν συνυφασμένο με τη ζωή μου, και συχνά ήταν πολύ επώδυνο για να το αποκαλέσω "ενδιαφέρον" με την καλή έννοια. Στην καλύτερη εκδοχή του, αυτό το ενδιαφέρον/διερεύνηση σχετιζόταν με την υποκριτική τέχνη. Δεν έχουν όμως όλα τα αυτιστικά άτομα το ίδιο ενδιαφέρον που είχα εγώ, και δεν πηγαίνουν όλα το "masking" εκεί που το πήγα εγώ. Άλλος μπορεί να είναι πολύ πιο κοντά στον εαυτό του, μπορεί να αντιμετωπίζει πολλά προβλήματα, αλλά να μην έχει το είδος των προβλημάτων που είχα εγώ από την τόση απομάκρυνση και αίσθηση απώλειας του εαυτού μου. Το φύλο επίσης παίζει ένα ρόλο. Είναι πιθανότερο μία γυναίκα να κάνει τόσο πολύ masking, που να μην την καταλαβαίνουν με τίποτα, όπως έκανα εγώ, και να έχει απομακρυνθεί πλήρως από τον αληθινό εαυτό της. Μία γυναίκα κινδυνεύει περισσότερο να αποκλειστεί τελείως κοινωνικά και να μην της επιτραπεί η είσοδος πουθενά ως Αυτιστική. Καταλήγει να απομακρύνεται τελείως από τον εαυτό της, μέσα από την ανάγκη επιβίωσής της. 

Το unmasking δεν αφορά μόνο εξωτερική συμπεριφορά. Είναι "state of being". Είναι τρόπος που εσωτερικά πλέον βλέπεις, και όταν μιλάμε για μία συνήθεια μίας ολόκληρης ζωής, είναι πάρα πολύ δύσκολο να αλλάξει. Η μάσκα δεν είναι κάτι που φόρεσες σαν ένδυμα. Δεν είναι απλό να την αποβάλλεις.

Έχεις υποστεί ασύλληπτο gaslighting, ώστε να μην ξέρεις πια καθόλου ποιος είσαι. Έχεις κληθεί να αντεπεξέλθεις σε απαιτήσεις που δεν ξέρεις πια το γιατί ή για ποιον συνεχίζεις να προσπαθείς.

Τα σχήματα (patterns) έχουν πια εσωτερικευτεί, έχουν γίνει ασυνείδητα, δυσκολεύεσαι να τα εντοπίσεις. Να κάνεις ένα pause και να πεις, τι γίνεται εδώ, είμαι εγώ; ποιος το λέει; ποιος λέει ότι αυτό "το κάνω λάθος"; Μας έχουν αντιμετωπίσει με τόσο μεγάλη καχυποψία, που μάθαμε να στρεφόμαστε οι ίδιοι ενάντια στον εαυτό μας. Από εκεί πρέπει να ξεκινήσουμε. Από την υποστήριξη του εαυτού μας. Από την δική μας αίσθηση για τα πράγματα. Η αίσθηση που έχει γίνει πια εσωτερική, μας έχει επιβληθεί από τους άλλους. Είναι ο ρόλος στον οποίο έχουμε μπει.