Η συνειδητοποίηση

Στην προηγούμενη ανάρτηση έγραψα για το πώς η συνειδητοποίηση ότι είμαι αυτιστική δεν ήρθε από το πουθενά αλλά βρισκόταν σε μία ολόκληρη πορεία ζωής που με οδήγησε εκεί. Η συνειδητοποίηση η ίδια επίσης δεν έγινε ξαφνικά. Υπήρχαν μικρά και μεγάλα aha moments, αλλά γενικά πήρε χρόνο. Από το πρώτο aha moment, που νομίζω ήταν ενα βίντεο με συνέντευξη μιας αυτιστικής που περιέγραφε ουσιαστικά το masking (ούτε αυτό ήταν από το πουθενά, ήδη υπήρχε η ιδέα, ξεκινώντας να ερευνώ είχα αρχίσει να σκέφτομαι ότι "έχω κάποια χαρακτηριστικά", επίσης με τη μείωση των συναναστροφών, και των κοινωνικών και επαγγελματικών απαιτήσεων, το masking είχε με φυσικό τρόπο υποχωρήσει με αποτέλεσμα να παρατηρήσω και άλλα), πέρασα μήνες πάρα πολύ εντατικής διερεύνησης, εξωτερικής και εσωτερικής. Όλη μέρα μάζευα πληροφορίες γι' αυτό, επικοινωνούσα με αυτιστικά άτομα, επιβεβαιώνοντας συνεχώς οτι ήμουν στο ίδιο μήκος κύμματος και ότι είχαμε κοινές εμπειρίες (και τρόπο αντίληψης και επικοινωνίας), επεξεργαζόμουν ολόκληρη τη ζωή μου μέσα από αυτό το πρίσμα, και όλα άρχισαν να βγάζουν νοημα. Ό,τι δεν έβγαζε νόημα πριν, έβγαζε νόημα. Αυτοί οι μήνες ήταν υπερβολικά έντονοι νοητικά, και το ένιωθα αυτό, παρολ' αυτά η ίδια η συνειδητοποίηση με έκανε να νιώσω για πρώτη φορά στη ζωή μου βαθιά χαλάρωση. Ήξερα ότι έχω να παλέψω με πολλά, και πήρα την απόφαση γι' αυτό να το δημοσιοποιήσω, παρόλ' αυτά δεν ένιωθα το είδος της κούρασης και το ρούφηγμα του masking. Το μη νόημα. Αυτό που λέω βαθιά χαλάρωση στην ουσία δεν μπορώ να το περιγράψω. Είναι κάτι που δεν είχα ξαναβιώσει και αυτός ειναι ο λόγος που η επιστροφή στην "κανονικότητα" είναι κάτι τρομακτικό. Η κατάσταση στην οποία βρισκόμουν πριν ήταν απίστευτα επώδυνη και μη βιώσιμη. Πολλά Αυτιστικά άτομα που χωρίς να το γνωρίζουμε περάσαμε μεγάλο κομμάτι της ζωής μας προσπαθώντας να λειτουργήσουμε και να σταθούμε στον κόσμο ως νευροτυπικά, έχουμε ζήσει μία κόλαση και δεν επιστρέφουμε σε αυτήν. 

Σεβασμός στα Ανθρώπινα δικαιώματά μας.