"Είναι οκ να ζητάς βοήθεια"

Αυτό όπως και άλλα που λέγονται (πχ "να είσαι ο εαυτός σου", "να μη φοβάσαι να είσαι ευάλωτος" και πολλά πολλά άλλα) μπορεί να είναι καλά για νευροτυπικά άτομα, όχι όμως για Αυτιστικά. Στο θέμα του να ζητάς βοήθεια συγκεκριμένα, είναι διαφορετικό να είσαι καλυμμένος σε μία βασική αυτονομία, καθώς επίσης και να επικοινωνείς σε μία κοινή δεδομένη αυτονόητη βάση για το τι "είναι οκ" και άλλο να μην είσαι καλυμμένος στα βασικά. Από ποια βάση ζητάς βοήθεια και από ποιον; Αν δεν έχεις μια βασική αυτονομία, δεν μιλάμε για μια απλή βοήθεια, μιλάμε για μια κατάσταση εξάρτησης και για μείωση του αυτο-σεβασμού. Πόσο μάλλον όταν οι ίδιες οι ανάγκες ειναι διαφορετικές, ακόμα και μη κατανοητές από τον άλλο. 

Βρίσκω διάφορες σημειώσεις μου, και εδώ είναι μία απάντηση που δεν δημοσίευσα σε μία ανάρτηση τέτοιου περιεχομένου. Δεν τη θυμάμαι, αλλά από την απάντηση καταλαβαίνω ότι αναφερόταν σε κάτι που συχνά λέγεται, περί ανεξαρτησίας, ίσως το ότι το να θέλουμε να είμαστε ανεξάρτητοι δεν είναι το "υγιές" γιατί στην κοινωνία είμαστε αλληλοεξαρτώμενοι. Βέβαια ισχύει. Από ποιο επίπεδο ξεκινάς όμως, όταν δεν έχεις μία βασική αυτονομία. Ή λένε ότι πρόκειται για τραυματική αντίδραση που σε έχει κάνει να μην εμπιστεύεσαι. Όχι. Είναι διαφορετικό το να καλείσαι να εμπιστευτείς πλήρως όλο σου τον εαυτό σε κάποιον, και διαφορετικό να ξεκινάς από ένα επίπεδο βασικής ασφάλειας. Τι εμπιστεύεσαι, πόσο και πού; Δεν είναι ασφαλές για τα Αυτιστικά άτομα να "εμπιστεύονται" γενικά και αόριστα. Και όταν επιδιώκουν μία βασική αυτονομία και αξιοπρέπεια να θεωρείται "θέμα εμπιστοσύνης". Αν όμως επιλέξουν τελικά να στηριχτούν πλήρως σε εσάς, εκτός του ότι άνα πάσα στιγμή μπορεί εσείς να μην ανταποκριθείτε σε αυτό που χρειάζεται (στην καλύτερη των περιπτώσεων επειδή δεν κατανοείτε τι χρειάζεται, γιατί υπάρχουν και πολύ χειρότερες περιπτώσεις), μάλλον θα τον χαρακτηρίσετε βάρος, "needy", χειριστικό, ή ό,τι άλλο, και θα τον αποφύγετε στο εξής (διακριτικά, στην καλύτερη των περιπτώσεων). Για να κάνω το οτιδήποτε πλέον, πρέπει πρώτα να έχω εξασφαλισμένα κάποια βασικά πράγματα. Το αστείο είναι ότι ούτε αυτά λαμβάνονται σοβαρά υπόψη από τους άλλους. Είναι λοιπόν τόσο σύνθετο το θέμα που το να λέμε οτι είναι οκ να ζητάμε βοήθεια και όλα αυτά τα ωραία, πρέπει να το προσέξουμε λίγο. 

I believe there's more to it. As autistic people who don't get the supports we need, and this is not even acknowledged or visible to others, we can't have the same level of autonomy and independence that other people usually have. We want to have this basic level of independence first, and that is totally valid, if we are not supported so we can have this same basis that others begin with, we are seen as needy and burden to others. It's different. It's totally valid and understandable that we prioritise our autonomy and self-independence, we should be independent. We end up losing our self respect by relying on others. We should acknowledge this difference more. We are not included as equal in society, as long as this happens, my autonomy and independence is a priority. When I am included as equal, and I have this basic level of autonomy, then I'm sure it won't be an issue to ask for a little help from others. Now it is. It's different to ask for some help with something, and it's different to rely on someone else and not be supported so that you can be independent. 

Yes, the others can abandon you any time, they are not obliged to you. We can't rely on them. I prefer to be alone than rely again on another person and lose my self respect. I prefer to ask for the support from those (institutions) that should be obliged to give it to me, and not friends or partners.