Επικοινωνία

Για το θέμα της επικοινωνίας (και προσβασιμότητας) πρέπει να σημειώσω για κάποια πράγματα που έχω γράψει τελευταία (λίγο αποσπασματικά, περισσότερο για την προσωπική μου εμπειρία μιλώντας), ότι είναι σαν την κορυφή ενός παγόβουνου. Η δυνατότητα γραπτής αντί προφορικής ή το AAC στην καθεαυτή επικοινωνία, κάτι που θα έπρεπε να είναι το εντελώς αυτονόητο, είναι ένα πράγμα, αλλά δεν αρκεί από μόνο του για να μιλάμε για προσβασιμότητα.

Υπάρχει ένα παγόβουνο κάτω από αυτό που αφορά την δομή και λειτουργία. Δεν μπορούμε να προσεγγίζουμε την επικοινωνία σαν να είναι κάτι ξέχωρο από την συνολικότερη λειτουργία. Από την συνολικότερη λειτουργία θα προκύψει και ο τρόπος επικοινωνίας• και η συνολικότερη δομή του συστήματος είναι ήδη μη προσβάσιμη, πολύ πριν φτάσουμε να μιλάμε για την μη προσβασιμότητα της καθεαυτής επικοινωνίας και τα accommodations γι’ αυτήν (που πρέπει να είναι εντελώς αυτονόητα και βασικά).

Περισσότερα πρέπει να γίνουν ώστε η επικοινωνία μας να είναι πραγματικά αποδεκτή και σεβαστή.

Αν το δούμε μεμονωμένα, σαν μια απλή αλλαγή κώδικα, δεν μιλάμε για πραγματική πρόσβαση, παρά για μία επίφαση πρόσβασης.

Γιατί η διαφορά ξεκινάει ήδη από την επεξεργασία της πληροφορίας, τα δεδομένα (που δεν υπάρχουν, πληροφορίες που ήδη λείπουν), την διαδικασία (που θεωρείται δεδομένη για την νευροκανονικότητα). 

Δεν το αναλύω προς το παρόν περισσότερο, αλλά είναι μία σημείωση που πρέπει να γίνει. Δεν έχω καλύψει ή τοποθετήσει ουσιαστικά το θέμα. Πολύ σύντομα έχω μεταφέρει κάποιες σκέψεις και συμπεράσματά μου που προκύπτουν από την καθημερινότητά μου, και δεν θέλω να γενικεύω ή να απλουστεύω. Σκέψεις που προχωράνε, ξεκαθαρίζουν ή διαμορφώνονται περισσότερο.