Noise Cancellation update (29/6/21)

Βαθιά χαλάρωση και ενδυνάμωση του νευρικού μου συστήματος. 

Χρησιμοποιώ τα ακουστικά (ακύρωσης θορύβου) εδώ και 2,5 μήνες, σε καθημερινή βάση, σχεδόν συνέχεια. 

Αυτό που λέμε "resilience", τουλάχιστον στη δική μου περίπτωση, δεν έχει καμία σχέση με την έκθεση στο μη ανεκτό ερέθισμα, το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει. Με τη χρήση των ακουστικών το σύστημά μου δυνάμωσε και χαλάρωσε. Δεν πιέζω τον εαυτό μου. Έβγαλα πριν λίγο τα ακουστικά, με ανοιχτά παντού, και αρκετό θόρυβο, κυρίως ομιλίες (δεν είχε τόσο βόμβο πόλης και μηχανάκια ή δεν τα άκουγα εγώ), ως εκ θαύματος ήμουν οκ, ο θόρυβος ήταν ανεκτός. Μετά από λίγη ώρα που άρχισε να με ενοχλεί, τα φόρεσα πάλι, δεν φέρομαι με σκληρότητα στον εαυτό μου. 

Αυτό που λέμε resilience, δεν είναι κάποιου είδους σκληρότητα, το αντίθετο είναι η αντοχή του νευρικού συστήματος, που χρειάζεται χαλάρωση και επαφή με το σώμα μας για να χτιστεί, και όχι ένταση και συνεχή αντίδραση στα ερεθίσματα, συνεχή επιφυλακή, έτσι γίνεται χειρότερα. 

Με μία τέτοια προσέγγιση, σωματική σε επίπεδο νευρικού συστήματος σε σχέση με το τραύμα, είχα ήδη έρθει σε επαφή λίγα χρόνια πριν. Αυτή η προσέγγιση λέει ότι το τραύμα δεν είναι ένα εξωτερικό γεγονός αλλά συμβαίνει στο επίπεδο του νευρικού συστήματος, και η θεραπεία του χρειάζεται το χτίσιμο αυτής της ανθεκτικότητας, και δυνατότητάς του να επανέρχεται στη φυσιολογική κατάσταση μετά από κάποιο στρες. Αυτό δεν γίνεται με περισσότερη έκθεση στο ερέθισμα. 

Φυσικά δεν αποκλείονται και άλλες προσεγγίσεις, όπως πιο ψυχολογικές, όμως την προσέγγιση αυτή τη θεωρώ πολύ βασική και σημαντικό σημείο της διαδρομής μου. 

[Σημείωση, η ανάρτηση είναι παλιά, η εμπειρία μου έχει ενημερωθεί. Το να επεξεργάζεται το άτομο τις εμπειρίες του μέσα από πιο ψυχολογικές προσεγγίσεις δεν είναι κακό εφόσον το ορίζει και επιλέγει το ίδιο το άτομο για τον εαυτό του, όμως δεν θα κάνει την διαφορά σε κάτι που είναι νευρολογικό και δεν θα έχει θετικά αποτελέσματα στην πράξη, αντίθετα μπορεί να δημιουργήσει στρεβλώσεις στην αντίληψη που θα αποπροσανατολίσουν το άτομο και θα απομακρύνουν από την ίαση. Από αυτήν την άποψη μπορεί να έχει αρνητικά αποτελέσματα αντί για θετικά, αν μιλάμε και στοχεύουμε στην ίαση τραύματος. Κάποιες προσεγγίσεις που αποκαλούνται "θεραπευτικές" στοχεύουν στην καταστολή του νευρότυπου και υποτιθέμενη προσαρμογή του ατόμου και όχι ίαση του τραύματος.

Εξίσου προσεκτικοί όμως πρέπει να είμαστε με λεγόμενες "σωματικές προσεγγίσεις", και σχετικά trends. Λόγω του ότι συνήθως δεν μας καλύπτουν "mainstream" προσεγγίσεις και πληροφορίες που αφορούν την αλλιστική λειτουργία, υπάρχει εκμετάλλευση αυτής της τρύπας του συστήματος που δίνει χώρο για τσαρλατανισμούς και εξαπάτηση. Αυτό συμβαίνει και σε άλλους τομείς, υγείας, διατροφής, κ.ά. Το ότι μία προσέγγιση πλασάρεται ως "σωματική", και διάφορα σχετικά trends που δημιουργούνται από νέες θεωρίες για το τραύμα, δεν θα μας εξασφαλίσει. Το πεδίο είναι σχετικά καινούργιο και τα νέα ονόματα που έχουν αναδειχτεί μέσα σε αυτό τείνουν να γίνουν εξίσου mainstream και να αποκτούν εγκυρότητα, και με προβληματικές και ableist θεωρήσεις της αλλιστικής λειτουργίας ως μέτρο υγείας και κανονικότητας, και παθολογικοποίησης και καταστολής του νευρότυπού μας αντί ίασης.]

Ως τραύμα σε επίπεδο νευρικού συστήματος αντιλαμβάνομαι και την ευαισθησία στον ήχο. Από την έκθεση σε απόλυτα τοξικά περιβάλλοντα συνέβη και από μεγάλο και επαναλαμβανόμενο στρεσάρισμα. Δεν υπήρχε πάντα ακριβώς έτσι τουλάχιστον, τόσο μεγάλη ευαισθησία. Πάντα υπήρχε υπερ-ακοή (ή υπεράκουση), πάντα υπήρχε ευαισθησία σε δυνατούς και ξαφνικούς θορύβους (κρότους) και σε διάφορους άλλους ήχους, πχ στριγγούς ήχους, αλλά όχι σε αυτά τα επίπεδα. Επίσης μη γνωρίζοντας τη διαφορά μου στην αντίληψη αυτών των ήχων από τους περισσότερους άλλους ανθρώπους, θεωρούσα ότι πρέπει να αγνοώ τον εαυτό μου και να ανέχομαι τα εντελώς ακατάλληλα αυτά τοξικά περιβάλλοντα, και το στρες, που δημιούργησαν πολύ μεγάλη ευαισθησία στο σύστημά μου, και εδώ και μερικά χρόνια επίσης δυνατές εμβοές. Ένιωθα τόσο άσχημα με την ευαισθησία μου, που έμενα εκτεθιμένη σε τέτοια περιβάλλοντα χωρίς καν να έχω καλυμμένα τα αυτιά μου, θεωρώντας ότι πρέπει το σύστημά μου να αντεπεξέλθει και να μην αποφύγω τον ήχο, αλλά να τον αφήσω να περάσει μέσα από το σύστημά μου σε κατάσταση χαλαρότητας και μη αντίστασης. [Μπορεί να μη βγάζω νόημα για σας, αλλά] έτσι σκεφτόμουν. Ήταν καταστροφικό, ίσως σχετίζεται και με την εμφάνιση των εμβοών, και ένιωθα κραδασμούς μέσα στο σώμα μου και δεν μπορούσα να απαλλαγώ από αυτούς. Έκανα δικές μου τεχνικές, χαλάρωνα το σώμα μου και χρησιμοποιούσα κάποιους [ειδικούς] ήχους από μία εφαρμογή για να καταφέρω να απαλλαγώ από τους κραδασμούς. 

*Ένα παράδειγμα τέτοιας έκθεσης έδωσα στο βίντεο στην προηγούμενη ανάρτηση για το gaslighting, το έβαλα private όπως τα περισσότερα βίντεο αυτού του ιστολογίου. Τα βίντεο αυτά γίνονται πολύ αυθόρμητα και υπάρχει λόγος γι' αυτό, είναι μέρος του unmasking. Είναι σαν προσωπικό ημερολόγιο, απλά κάποιες φορές έχω θεωρήσει σημαντικό να το δημοσιοποιήσω. Το γεγονός όμως ότι δεν είναι προετοιμασμένα κατάλληλα για δημοσιοποίηση με κάνει να μην τα διατηρώ δημόσια. Το να ασχοληθώ με δημιουργία βίντεο είναι κάτι που το σκέφτομαι όμως και περιμένω και το δικό σας φίντμπακ για το πώς θα μπορούσε να είναι, συγκεκριμένα θέματα που θα σας ενδιέφερε να μιλήσω κλπ.