Ableist είναι ό,τι τοποθετεί στο κέντρο το μη disabled, ως το κανονικό. (Σκέψεις για την μεταφυσική, την ψυχολογία, την ευθύνη, την γλώσσα και την εξουσία)

Όρια, τραύμα και unmasking

Αναδημοσίευση από facebook Âû Journals 

Ableist είναι ό,τι τοποθετεί στο κέντρο το μη disabled, ως το κανονικό. 

Θα έλεγα και η αντίληψή του ως ανώτερο. Είναι όμως μόνο μία αντίληψη; Η καταπίεση δεν βρίσκεται μόνο μέσα σε ένα φαντασιακό, αλλά σε πραγματική εξουσία / κυριαρχία που καθορίζεται από υλικούς και όχι μεταφυσικούς και ψυχολογικούς όρους που τοποθετούν την ευθύνη στο άτομο το οποίο καταπιέζουν.

Ακόμα και στη γλώσσα το βλέπουμε αυτό, είχα γράψει δυο τρεις φορές σχετικά με τις παθητικές συντάξεις και πόσο δύσκολο είναι κανείς να τις αλλάξει στον λόγο του ώστε να μετατοπίσει την προσοχή στο υποκείμενο και όχι στο άτομο που "υφίσταται", "δέχεται", ως αποδέκτη συμπεριφορών.

Η πραγματική εξουσία είναι αυτή που ελέγχει τόσο το αφήγημα, όσο και την πρόσβαση.

Όσο και αν το άτομο νομίζει ότι αναλαμβάνει κάποια δράση για να αλλάξει την κατάσταση της καταπίεσής του, φέρνοντας την ευθύνη στον εαυτό του με τον μεταφυσικό / ψυχολογικό τρόπο, προσπαθώντας για παράδειγμα να "θέσει όρια", που νομίζει ότι ο λόγος που δεν γίνονται σεβαστά είναι γιατί το ίδιο το άτομο δεν τα έχει θέσει* ή δεν τα έχει θέσει σωστά, δεν χειραφετείται στην πραγματικότητα. Συμμορφώνεται περισσότερο με την κατάσταση της καταπίεσής του, και στρέφεται ενάντια στον εαυτό του.

[*Έχοντας πει αυτά, το θέμα των ορίων είναι πάρα πολύ μεγάλο και έχει πολλές πλευρές. Έχω μιλήσει γι' αυτό κι άλλες φορές, αλλά δεν θέλω να εννοήσω ότι τα Αυτιστικά άτομα δεν πρέπει να έχουν υπόψη τους και να είναι προσεκτικά για την δική τους ασφάλεια. Δυστυχώς κινδυνεύουμε από τα κάθε λογής αρπακτικά και κακοποιητικά άτομα που μας αντιλαμβάνονται ως να μην έχουμε όρια, επειδή σχετιζόμαστε με το περιβάλλον μας και με τους υπόλοιπους ανθρώπους με διαφορετικό τρόπο που δεν κατανοοούν και παρερμηνεύουν την ενσυναίσθησή μας επίσης ως έλλειψη ορίων. Γι' αυτό στις διαπροσωπικές μας σχέσεις χρειάζεται μία προσοχή για την δική μας ασφάλεια. Αναφέρομαι στο θέμα ευρύτερα, και αυτό που λέω είναι ότι τα όριά μας δεν γίνονται σεβαστά και αυτό είναι κομμάτι της καταπίεσής μας για το οποίο συνολικότερα η λύση δεν βρίσκεται στην ατομική μας στάση. 

Άλλωστε παρόμοια πράγματα ισχύουν και για το masking. Η υπόθεση του unmasking επίσης δεν είναι μεταφυσική ή ψυχολογική (μόνο). Υπάρχει ένα κομμάτι τραύματος, αλλά σε γενικές γραμμές το masking έχει έναν πολύ πραγματικό λόγο επιβίωσης που έχει βρεθεί εκεί, και δεν είναι το ίδιο το τραύμα αυτό που δεν μας επιτρέπει να είμαστε ο εαυτός μας. Το τραύμα είναι αποτέλεσμα. Δεν είναι κάτι που πρέπει να υπερβούμε στην ψυχολογία μας και γι' αυτό δεν μπορούμε να είμαστε ο εαυτός μας. Υπάρχει λόγος που γίνεται αυτό και είναι η καταπίεσή μας, όχι κάποιο πρόβλημα στην ψυχολογία μας.

Φυσικά, καθώς αντιλαμβανόμαστε τι συμβαίνει μπορούμε να διαχωρίσουμε και να αποβάλουμε ό,τι βρίσκεται πια εκεί χωρίς λόγο ύπαρξης και έχει προκληθεί από τραύμα, πράγμα που και αυτό δεν είναι εύκολο, και είναι διαδικασία. Το τραύμα είναι επίσης μία πραγματικότητα, δεν είναι αέρας. Αλλά πρέπει να αντιληφθούμε και τους πολύ πραγματικούς λόγους που [το masking] έχει βρεθεί εκεί και την καταπίεσή μας.]