Τις καλές έννοιες όλων των λέξεων τις κρατάνε για τους εαυτούς τους.

Υποτιμούν τις δυνατότητες-ικανότητές σου (επειδή κρίνουν από αυτό που "φαίνεται") και μετά σου βγάζουν ότι έχεις εσύ ψυχολογικό πρόβλημα και υποτιμάς τον εαυτό σου. Ερμηνεύοντας πλέον κι εσύ με τον δικό τους τρόπο, γιατί δεν έχεις άλλον, καταλήγεις να το πιστεύεις κι εσύ. 

Προσπαθείς να παρουσιάσεις μία καλύτερη εικόνα, (γιατί έχεις καταλάβει ότι βάσει αυτής σε κρίνουν), πιο αντίστοιχη των ικανοτήτων σου, να μην παρουσιάζεσαι δηλαδή συνεχώς με μία ταπεινοφροσύνη (αυτοί θα το' λεγαν έτσι, και σε ό,τι έχει να κάνει με σένα πάντα, όχι με καλή έννοια) γιατί βλέπεις ότι έτσι κανείς δεν αντιλαμβάνεται τις ικανότητές σου και συνεχώς παραγκωνίζεσαι και σου τρώνε τη θέση άλλοι. Ό,τι κάνεις για έναν ανεξήγητο λόγο την κατάλληλη στιγμή, ενώ έχεις κάνει όλη τη δουλειά, ή απλά έχεις περιμένει τη σειρά σου, θα πεταχτεί από το πουθενά ένας στο προσκήνιο και θα πάρει τη σειρά σου. Όχι μόνο για δουλειά, μου έχει τύχει ακόμα σε πολλά άσχετα πράγματα αυτό, και πολύ κυριολεκτικά να συμβαίνει. Σε μαθητικό συμβούλιο, σε ιατρικές εξετάσεις, στα πάντα. Μόλις έρθει η σειρά μου, κάποιος ακόμα και θα με παρακαλέσει να πάρει τη θέση μου, κι εγώ θα τη δώσω. Ή θα με εξαπατήσει. Ανεξήγητος ο λόγος τελείως. 

Τέλος πάντων, συνεχίζω, προσπαθείς να παρουσιαστείς λοιπόν με αυτοπεποίθηση ώστε να μην υποτιμούν τις ικανότητές σου και σε παραγκωνίζουν. Τότε σου βγάζουν πάλι ότι έχεις ψυχολογικό πρόβλημα, ή και ακόμα είσαι ανήθικος τότε, δεν είναι ψυχολογικό, είσαι προβληματική προσωπικότητα, είσαι αλαζόνας, έχεις μεγάλη ιδέα για τον εαυτό σου. Δεν γλιτώνεις ποτέ. 

Το μόνο που έχεις να καταλάβεις είναι ότι από την αρχή είχες δίκιο. Όντως σε υποτιμούν, δεν είναι ιδέα σου, ασχέτως του αν η εμπειρία σου και πάλι απ' έξω σε έχει φτάσει όντως να έχεις χάσει και αυτοεκτίμηση. 

Δεν αντανακλά το περιβάλλον μας τη σχέση μας με τον εαυτό μας, το περιβάλλον αντανακλά κάτι στρεβλό για εμάς. Μπορεί να καταλήγεις να τα συνδέεις και να φτάνεις να αντιμετωπίζεις και τέτοια προβλήματα, το ίδιο το περιβάλλον στα δημιουργεί από το στρεβλό καθρέφτισμα. 

Χ χρόνια ψυχοθεραπείας για να καταλάβω τελικά ότι όντως με υποτιμούν. 

Και έχουμε φτάσει να φοβόμαστε να μιλήσουμε, να φοβόμαστε να τα πούμε αυτά τα πράγματα, μη χαρακτηριστούμε και πάλι με ό,τι αυτοί ορίζουν, για να μας αποκλείουν. Να φοβόμαστε να υποστηρίξουμε τον εαυτό μας. Αυτό είναι καταπίεση και χειραγώγηση. Πρέπει να υποστηρίξουμε τον εαυτό μας, και πρέπει να το κάνουμε με τους δικούς μας όρους, ως αυτό που είμαστε, όχι με τους δικούς τους. 

Είναι τρομακτικό όταν έχουν την ισχύ να σε βγάλουν "τρελό", να μπορούν με αυτό να σε ακυρώνουν, αποδυναμώνουν, περιθωριοποιούν, ή να στερήσουν την αυτονομία σου. 

Εσύ είσαι ο "τρελός", όχι με την καλή έννοια. Με την έννοια που έχει και επιπτώσεις. Τις καλές έννοιες όλων των λέξεων τις κρατάνε για τους εαυτούς τους. Αυτοί μπορούν να είναι cool weird, περίεργοι, τρελοί. Χωρίς επιπτώσεις, με αποδοχή και χειροκρότημα. Εμείς έχουμε τις επιπτώσεις. Γι' αυτό με ενοχλεί ιδιαίτερα όσοι τέτοιοι χωμένοι παντού χρησιμοποιούν τέτοιες λέξεις για τους εαυτούς τους. Που γι' αυτούς θα είναι όχι απλά ανώδυνο αλλά και θετικό, τη στιγμή που άλλοι έχουν επιπτώσεις από αυτές. Γι' αυτό με ενοχλεί τόσο πολύ η ρομαντικοποίηση. Κι αυτό ένα είδος οικειοποίησης. 

Για αυτούς όλα είναι οκ, όλα επιτρέπονται. Μπορούν να είναι όσο τρελοί, περίεργοι, δήθεν εκτός νόρμας θέλουν, και να χειροκροτούνται. 

Όταν εσένα μπορούν να σου στερήσουν την αυτονομία καί ό,τι έχεις και δεν έχεις γι' αυτό. 

Πότε πλασάρεις ότι είσαι εκτός νόρμας επειδή ΜΠΟΡΕΙΣ, και πότε είσαι όντως και υφίστασαι τις επιπτώσεις από αυτό; 

Από ποια ΘΕΣΗ το κάνεις αυτό; Από ποιο προνόμιο; 

Γι' αυτό με ενοχλεί ιδιαίτερα η ρομαντικοποίηση και η οικειοποίηση. Του "περίεργου", της "τρέλας", του ίδιου του "μη κανονικού" . 

Και αν όχι στους εαυτούς τους, σε άλλους, κάποιους καλλιτέχνες για παράδειγμα που πέρασαν στην ιστορία ως πολύ σημαντικοί. Που αν τότε τους γνώριζαν θα τους λιθοβολούσαν. Γιατί ο "σεβασμός" (τους) είναι αντίστοιχος μόνο της κοινωνικής αναγνωρισιμότητας.

Και προτείνω να αντισταθούμε σε αυτήν την οικειοποίηση. Είτε πρόκειται για ξεκάθαρο ableism (χρήση πχ ως βρισιά), είτε για ρομαντικοποίηση, δεν αλλάζει κάτι. Όπως κάποιες κουλτούρες αντιδρούν στην οικειοποίησή τους από το κυρίαρχο, το ίδιο πρέπει να κάνουμε.

Edit

Μία διευκρίνιση, δεν εννοώ απαραίτητα την αποδοχή κάθε τέτοιας ταμπέλας για μας, αλλά την αμφισβήτηση για αυτούς. Δεν σημαίνει ότι εγώ δέχομαι την ταμπέλα του "περίεργου", εφόσον όμως μου το φοράς εμένα καπέλο για να με αποκλείεις, όταν εσύ το χρησιμοποιείς με θετικό τρόπο για σένα θα το αμφισβητήσω γιατί εσύ δεν υφίστασαι επιπτώσεις από αυτό.