Τα όρια έχουν ήδη τεθεί. Δεν καλείσαι να τα θέσεις, αλλά να ευθυγραμμίσεις την συμπεριφορά σου με την κανονικότητα.

Όσο προσπαθούμε ατομικά να ρυθμίσουμε τις σχέσεις μας στο περιβάλλον μας, δεν αλλάζει κάτι στην καταπιεστική συνθήκη για μας. 

Καλούμαστε και πάλι να λειτουργήσουμε ως άτομα (μεμονωμένα), ενάντια στον εαυτό μας, σε ένα εχθρικό περιβάλλον. Το οποίο παρουσιάζεται αμετακίνητο και παντοδύναμο και δεν καλείται να κάνει τίποτα.

Τα όρια έχουν ήδη τεθεί από την κανονικότητα. Όσα όρια και να προσπαθήσεις εσύ να θέσεις, αν δεν είναι ευθυγραμμισμένα με αυτά, δεν θα γίνουν σεβαστά. Δεν τα θέτεις εσύ τα δικά σου όρια εκεί που εσύ θέλεις. Είναι αυταπάτη ότι μπορείς να το κάνεις αυτό ["αρκεί να ξέρεις τον τρόπο"]. 

Αν ήταν τόσο απλά τα πράγματα, το να είσαι Αυτιστικό άτομο δεν θα σήμαινε κάτι πολύ διαφορετικό από το να μην είσαι, ως προς την καταπίεση.  

Υπάρχει μία συνθήκη καταπιεστική για μας, συγκεκριμένα για μας, και το να νομίζουμε ότι μπορούμε να ρυθμίσουμε ατομικά κάθε πράγμα, αρνείται αυτό το γεγονός, αρνείται δεν λαμβάνει υπόψη τη διαφορά μας από το τυπικό, αρνείται την ύπαρξη των Αυτιστικών ατόμων, αρνείται να σεβαστεί τα Αυτιστικά άτομα. 

Αρνείται πρόσβαση ως αυτό που είμαστε. 

Αποκλείει Αυτιστικούς τρόπους ύπαρξης ή επικοινωνίας.

Να θέτουμε όρια. Να είναι όντως τα δικά μας, όχι (μη αντιληπτή) ευθυγράμμιση ή παραχώρηση.