Autistic Journals - highlights (Επιλεγμένα αποσπάσματα από αναρτήσεις) Part 1

Part 1

Όρια, τραύμα και unmasking

(Σκέψεις για την μεταφυσική, την ψυχολογία, την ευθύνη, την γλώσσα και την εξουσία)

Η πραγματική εξουσία είναι αυτή που ελέγχει τόσο το αφήγημα, όσο και την πρόσβαση.

*

Όσο και αν το άτομο νομίζει ότι αναλαμβάνει κάποια δράση για να αλλάξει την κατάσταση της καταπίεσής του, φέρνοντας την ευθύνη στον εαυτό του με τον μεταφυσικό / ψυχολογικό τρόπο, προσπαθώντας για παράδειγμα να "θέσει όρια", που νομίζει ότι ο λόγος που δεν γίνονται σεβαστά είναι γιατί το ίδιο το άτομο δεν τα έχει θέσει ή δεν τα έχει θέσει σωστά, δεν χειραφετείται στην πραγματικότητα. Συμμορφώνεται περισσότερο με την κατάσταση της καταπίεσής του, και στρέφεται ενάντια στον εαυτό του.

*

Δυστυχώς κινδυνεύουμε από τα κάθε λογής κακοποιητικά άτομα που μας αντιλαμβάνονται ως να μην έχουμε όρια, επειδή σχετιζόμαστε με το περιβάλλον μας και με τους υπόλοιπους ανθρώπους με διαφορετικό τρόπο που δεν κατανοοούν και παρερμηνεύουν την ενσυναίσθησή μας επίσης ως έλλειψη ορίων. 

*

Δεν είναι το ίδιο το τραύμα αυτό που δεν μας επιτρέπει να είμαστε ο εαυτός μας. Το τραύμα είναι αποτέλεσμα. 

Η οικειοποίηση κουλτούρας από την κανονικότητα δεν είναι αποδοχή

Πότε πλασάρεις ότι είσαι εκτός νόρμας επειδή ΜΠΟΡΕΙΣ, και πότε είσαι όντως και υφίστασαι τις επιπτώσεις από αυτό; 

Από ποια ΘΕΣΗ το κάνεις αυτό; Από ποιο προνόμιο; 

*

(...) Έτσι δεν γίνεται πραγματικά κατανοητή η διαφορά του νευρότυπου, γίνεται μία ισοπέδωση και θεώρησή μας ως ένα είδος "προσωπικότητας". Δεν γίνεται έτσι αντιληπτή η καταπίεσή μας και η δυναμική της κυριαρχίας, ο μη σεβασμός και η μη πρόσβασή μας στην κοινωνία. Παρουσιάζεται μία στρεβλή εικόνα μας ως "περίεργων προσωπικοτήτων". Στην πραγματικότητα έτσι ακυρώνεται η διαφορά του νευρότυπού μας και δεν γινόμαστε σεβαστοί. Γιατί δεν υπάρχει πραγματική αποδοχή μας. Είμαστε εκτός νόρμας. Πάλι εξωτερικές εικόνες είναι αυτές οι οποίες γίνονται αντιληπτές και ερμηνεύονται μόνο μέσα στην νευροτυπική / neuronormative κουλτούρα. 

Φυσικά και με νοιάζει

Δεν "με νοιάζει". Ποτέ δεν με ένοιαξε. Αν δεν με παρεμποδίζουν και προκαλούν προβλήματα στη ζωή μου, γιατί να με νοιάζει; 

*

Μα και πόσο "αναίσθητος" θα πρέπει τελικά να είναι κανείς, ώστε  αυτές οι συμπεριφορές να συμβαίνουν προς αυτόν  όλη του τη ζωή, και... "να μην τον νοιάζει". Ποιος είναι για "να μην τον νοιάζει", και σε συναισθηματικό επίπεδο. 

Τις καλές έννοιες όλων των λέξεων τις κρατάνε για τους εαυτούς τους.

(...) [να μην παρουσιάζεσαι δηλαδή συνεχώς με μία ταπεινοφροσύνη] αυτοί θα το' λεγαν έτσι, και σε ό,τι έχει να κάνει με σένα πάντα, όχι με καλή έννοια.

*

[(...) δεν είναι ιδέα σου, ασχέτως του αν η εμπειρία σου και πάλι απ' έξω σε έχει φτάσει όντως να έχεις χάσει και αυτοεκτίμηση.] Δεν αντανακλά το περιβάλλον μας τη σχέση μας με τον εαυτό μας, το περιβάλλον αντανακλά κάτι στρεβλό για εμάς.

*

Τις καλές έννοιες όλων των λέξεων τις κρατάνε για τους εαυτούς τους. Αυτοί μπορούν να είναι cool weird, περίεργοι, τρελοί. Χωρίς επιπτώσεις, με αποδοχή και χειροκρότημα. Εμείς έχουμε τις επιπτώσεις. 

*

Για αυτούς όλα είναι οκ, όλα επιτρέπονται. Μπορούν να είναι όσο τρελοί, περίεργοι, δήθεν εκτός νόρμας θέλουν, και να χειροκροτούνται. 

Τι σας κάνει να πιστεύετε ότι "δεν θέλω" να δουλέψω, νομίζετε ότι είναι επιλογή μου; Βρίσκομαι σε αδιέξοδο.

(...) [Πρώτον, το burnout. Για την υγεία μου  ψυχική, σωματική και νευρολογική χρειάζεται να προσέξω. Διαχειρίζομαι την ενέργειά μου.] Η ειρωνία είναι ότι κατά 99% αυτό δεν έχει καν να κάνει με την καθεαυτή δουλειά. Δεν με εξαντλεί η δουλειά μου. 

*

Πολύ απλά δεν μπορώ να δουλέψω χωρίς accommodations, χωρίς προϋποθέσεις, διαφορετικά ΒΛΑΠΤΩ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ, θέτω σε κίνδυνο τον εαυτό μου. Δεν συμβαίνει το ίδιο σε εσάς.

*

Δεν μας κάνετε καλό έτσι, αν αυτό νομίζετε. Τη διαφορά αυτή (από το τυπικό) πρέπει να την αναγνωρίσετε και να τη σεβαστείτε, και όχι να μας αντιμετωπίζετε ως "περίεργους".

Δεν μας σέβεστε έτσι. 

Δεν είμαστε περίεργοι νευροτυπικοί. Είμαστε Αυτιστικοί.

*

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου συμβαίνει αυτό. Οι εργοδότες μας εξαπατούν. Δε μας πληρώνουν και δεν έχουμε κανέναν να μας υποστηρίξει και διασφαλίσει. 

Για την προκατάληψη και επίκριση με ηθικούς όρους (shaming) ή χλευασμό και bullying απέναντι στα άτομα που έχουν φοβίες, τραύμα, και αυτόματες ανταποκρίσεις του νευρικού τους συστήματος.

Έχετε προκατάληψη απέναντι στα άτομα στα οποία ενεργοποιούνται τραύματα και νευρολογικές ανταποκρίσεις; Αντί να σεβαστείτε αυτά τα άτομα και να προσέξετε όσο μπορείτε να μη συμβάλλετε σε αυτό, τα γελοιοποιείτε και προκαλείτε και επίτηδες αυτές τις αντιδράσεις; Αυτό κάτι λέει για εσάς.

*

Όταν χρησιμοποιείτε την λέξη trigger/ing (και το ελληνικό "τριγκάρω", ακόμα χειρότερα, έχει μία ακόμα πιο ελαφριά και ελαφρώς κοροϊδευτική χροιά μερικές φορές) με ελαφρύ τρόπο για καθημερινές μη σοβαρές καταστάσεις, αποδυναμώνετε, ευτελίζετε, την πραγματική σημασία και κυρίως σημαντικότητά της. Αποδυναμώνετε και εμάς, τα άτομα τα οποία η λέξη αυτή αφορά και για τα οποία έχει σημαντικό νόημα. Δείχνει ότι δεν μας σέβεστε. Αποδυναμώνετε τον λόγο μας, τον λόγο για τον σεβασμό μας.

*

When you shame people for phobias you shame their survival nervous system processes and responses.

Stop phobia shaming and bullying.

Μοντέλο παθολογικοποίησης και ταμπέλες λειτουργικότητας

Το μοντέλο της παθολογικοποίησης και μαζί οι ταμπέλες λειτουργικότητας, δεν έχει ΚΑΜΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΒΑΣΗ, μπορεί να πεταχτεί όπως είναι όλο μαζί στα σκουπίδια όπου ανήκει, είναι καταστροφικό, απόλυτα κακό και Ableist. Ή είσαι Αυτιστικός ή δεν είσαι.

*

Ο Άσπεργκερ διαχώριζε τα παιδάκια που θα σώζονταν από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, βάσει του ποια έκρινε ότι μπορούν να δουλέψουν. Αν αυτό δεν είναι τρομακτικό και απόλυτα κακό, δεν ξέρω τι είναι.

Δείτε τη μεγάλη εικόνα.

*

(...) Άλλος ένας λόγος που είναι λάθος οι ταμπέλες λειτουργικότητας. Μας διαχωρίζουν, διαχωρίζουν την κοινότητά μας. (...) Κανείς δεν νοιάζεται για το άτομο πραγματικά, και τα τεράστια προβλήματα που μπορεί να αντιμετωπίζει, ως άτομο, που φτάνουν ως και την αυτοκτονία, το τραύμα, τις κακοποιήσεις κάθε είδους, και σοβαρά προβλήματα ψυχικής υγείας, που δεν θα είχαν κανένα λόγο να υφίστανται. (...)

*

Το φάσμα ΔΕΝ είναι γραμμικό.

*

Αυτιστικός ή είσαι ή δεν είσαι, δεν υπάρχουν "λειτουργικότητες" και "επίπεδα". [Ενημέρωση: Εννοώ επίπεδα «αυτισμού». Η κατηγοριοποίηση της διάγνωσης σε «επίπεδα» αναφέρεται σε υποστήριξη. Υπάρχουν όμως αντιλήψεις συνδεδεμένες με αυτά τα επίπεδα που πρέπει να ξεκαθαριστούν. Δείτε την πιο πρόσφατη ενημερωμένη ανάρτηση πάνω στο θέμα της κατηγοριοποίησης επιπέδων Το Πρόβλημα με τα «Επίπεδα Αυτισμού» - Παρουσίαση θέματος.] Αυτά είναι κατασκευασμένα για άλλους σκοπούς και για τον διαχωρισμό μας. Δεν κατηγοριοποιούμαστε, είμαστε Αυτιστικοί, ο καθένας από εμάς έχει ένα μοναδικό προφίλ.

Νευροτυπική / neuronormative κοινωνικοποίηση

Ευχαριστώ πολύ αλλά η νευροτυπική / neuronormative κοινωνικοποίηση δεν βρίσκω τον λόγο που ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ στην εργασία μου, στην εκπαίδευσή μου, σε όποιο ενδιαφέρον μου παρά μόνο για να μου @&@&*%"@ τη ζωή. Αν εσάς κάτι τέτοιο δεν έχει @$%^**%#!@^& την ΔΙΚΗ ΣΑΣ ΖΩΗ, κάντε μου τη χάρη και μη μιλάτε για το τι χρειάζομαι εγώ στην δική μου. 

Neurodivergent "συμπεριφορές" δεν είναι αρνητικές συμπεριφορές

Δεν είμαστε "αντικοινωνικοί". Έχουμε άλλη κοινωνικότητα. Έχουμε άλλη επικοινωνία. Συνεργαζόμαστε άψογα μεταξύ μας. Δεν μας λείπουν "κοινωνικές δεξιότητες". Είναι άλλες από τις τυπικές/neuronormative. 

Επιτίθενται στο ήθος μας και μας δημιουργούν ενοχή. 

Μας λένε ότι οι "συμπεριφορές" μας είναι προβληματικές, αρνητικές. Δεν είναι. Οι συμπεριφορές μας είναι ανθρώπινες. Κάποιοι μας παρενοχλούν, και μας δημιουργούν προβλήματα. 

Το πρώτο πράγμα που πρέπει να διαχωριστεί είναι το neurodivergency από την κακία, την αρνητική συμπεριφορά, και την αγένεια. 

Αγενείς και αήθεις είναι αυτοί που δεν μας σέβονται, μας κακοποιούν, μας παρενοχλούν, μας δημιουργούν προβλήματα στην ζωή μας. 

Neurodivergent "συμπεριφορές" δεν είναι αρνητικές συμπεριφορές.

Δεν υπάρχουν καν neurodivergent "συμπεριφορές", υπάρχουν ανθρώπινες συμπεριφορές. Neurodivergent Άνθρωποι μόνο υπάρχουν.

*

Ο κάθε άνθρωπος μπορεί να αντιδράσει σε κάτι, και σε πολλές περιπτώσεις το περιβάλλον αυτό το καταλαβαίνει, και θα το θεωρήσει δικαιολογημένο, μπορεί να του πει και μπράβο ακόμα, στην κατάλληλη συνθήκη.

Η διαφορά είναι ότι α) [κάποιες φορές] δεν είναι κατανοητό σε τι ένα Αυτιστικό άτομο ανθρώπινα αντιδρά/ανταποκρίνεται, με ανθρώπινες συμπεριφορές και αντιδράσεις, και β) όταν υπάρχει στοχοποίηση και προκατάληψη εναντίον του, χαρακτηρίζουν την συμπεριφορά του "αρνητική". Ό,τι και αν κάνει. Δεν υπάρχει σωτηρία από αυτό. (...)

(...) (--> γ) προκαλούν αντιδράσεις (βλ. reactive bullying))