Autistic Journals - highlights (Επιλεγμένα αποσπάσματα από αναρτήσεις) Part 2

Part 2

Ableism στην πράξη

1) Δεν γνωρίζεις τα κίνητρα και δεν έχεις δικαίωμα να λες μια συμπεριφορά "φοβική", αυτό μπορεί να ήταν το δικό σου κίνητρο, ο άλλος δεν είναι εσύ για να γνωρίζεις τα δικά του κίνητρα 

2) Στην [αμφίβολη και αυθαίρετη] υπόθεση ότι η "συμπεριφορά" έχει ως αιτία φοβία, τότε ποιος είσαι εσύ που θα υπαγορεύσεις στον άλλο να ΜΗΝ κάνει κάτι που τον κάνει να αισθάνεται ασφαλής; 

Ο κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα στην διαχείριση της ασφάλειάς του και της αίσθησης της ασφάλειάς του. 

Οτιδήποτε άλλο είναι παραβιαστικό, ελεγκτικό και στοχοποιεί ανθρώπους. 

Τα όρια έχουν ήδη τεθεί. Δεν καλείσαι να τα θέσεις, αλλά να ευθυγραμμίσεις την συμπεριφορά σου με την κανονικότητα.

Όσο προσπαθούμε ατομικά να ρυθμίσουμε τις σχέσεις μας στο περιβάλλον μας, δεν αλλάζει κάτι στην καταπιεστική συνθήκη για μας. 

Καλούμαστε και πάλι να λειτουργήσουμε ως άτομα (μεμονωμένα), ενάντια στον εαυτό μας, σε ένα εχθρικό περιβάλλον. Το οποίο παρουσιάζεται αμετακίνητο και παντοδύναμο και δεν καλείται να κάνει τίποτα.

Τα όρια έχουν ήδη τεθεί από την κανονικότητα. Όσα όρια και να προσπαθήσεις εσύ να θέσεις, αν δεν είναι ευθυγραμμισμένα με αυτά, δεν θα γίνουν σεβαστά. Δεν τα θέτεις εσύ τα δικά σου όρια εκεί που εσύ θέλεις. Είναι αυταπάτη ότι μπορείς να το κάνεις αυτό ["αρκεί να ξέρεις τον τρόπο"]. 

Αν ήταν τόσο απλά τα πράγματα, το να είσαι Αυτιστικό άτομο δεν θα σήμαινε κάτι πολύ διαφορετικό από το να μην είσαι, ως προς την καταπίεση.  

Υπάρχει μία συνθήκη καταπιεστική για μας, συγκεκριμένα για μας, και το να νομίζουμε ότι μπορούμε να ρυθμίσουμε ατομικά κάθε πράγμα, αρνείται αυτό το γεγονός, αρνείται δεν λαμβάνει υπόψη τη διαφορά μας από το τυπικό, αρνείται την ύπαρξη των Αυτιστικών ατόμων, αρνείται να σεβαστεί τα Αυτιστικά άτομα. 

Αρνείται πρόσβαση ως αυτό που είμαστε. 

Αποκλείει Αυτιστικούς τρόπους ύπαρξης ή επικοινωνίας. 

Να θέτουμε όρια. Να είναι όντως τα δικά μας, όχι (μη αντιληπτή) ευθυγράμμιση ή παραχώρηση.

Οι ποιότητες *λέγεται* *στα λόγια* ότι είναι υποτίθεται επιθυμητές. Σε Αυτιστικά άτομα δεν είναι. Ή στην πραγματικότητα δεν είναι.

Ο αυθεντικός εαυτός μας δεν εκτιμάται και δεν μπορεί να εκφραστεί σχεδόν σε κανένα κοινωνικό περιβάλλον (τουλάχιστον με κάποια διάρκεια), ακόμα και αν *θεωρητικά* οι ποιότητες *λέγεται* *στα λόγια* ότι είναι υποτίθεται επιθυμητές. Σε Αυτιστικά άτομα δεν είναι. 

Ή στην πραγματικότητα δεν είναι. Κάτι που σε εμάς (σε εμένα τουλάχιστον) φαίνεται και υποκριτικό και ψεύτικο. Μοιάζει να μην εννοούν πραγματικά αυτά που λένε.

Ableism και Έλεγχος της συμπεριφοράς

Δεν υπάρχει κάτι σκοτεινό και συνωμοσιολογικό πίσω από τον έλεγχο της συμπεριφοράς. Ο έλεγχος της συμπεριφοράς έχει να κάνει με την “εργασία” στον καπιταλισμό. Τόσο απλό είναι.

Όσο δεν το βλέπεις αυτό θα πιστεύεις συνωμοσίες. Δεν είναι τυχαίο το ότι υπήρξαν οι συνωμοσίες την συγκεκριμένη περίοδο. Βούτυρο στο ψωμί τους είναι οι συνωμοσίες.

*

Τώρα να κάνεις επανάσταση. Τώρα ελέγχουν την συμπεριφορά σου.

*

Now you do what they told ya

And now you do what they told ya

But now you do what they told ya

*

And now you do what they told ya

(Now you're under control)

(...)

*

(...) Ποιος κινδυνεύει από αυτό; Ποιον απειλεί; Το βρακί μου ανάποδα στο κεφάλι θα φοράω και ό,τι άλλο γουστάρω, δεν έχεις καν δικαίωμα να χαρακτηρίσεις με οποιονδήποτε τρόπο την συμπεριφορά μου και τα κίνητρά μου, διότι καν δεν τα γνωρίζεις.

Από πού και ως πού ο κύριος καθηγητής Πνευμονολογίας έχει λόγο πάνω στην συμπεριφορά και κρίνει τι είναι υπερβολικό και “φοβική συμπεριφορά”; Από ποία θέση ομιλεί;

Ο κύριος καθηγητής Πνευμονολογίας το μόνο που πρέπει να μας πει είναι αν είναι ασφαλές να είμαστε μόνοι μας στο αυτοκίνητό μας χωρίς μάσκα. Πάνω σε τίποτα άλλο δεν έχει λόγο για τη συμπεριφορά μας και για το τι κάνουμε και γιατί.

Ο λόγος αυτός και οι αναφορές σε "υπερβολικές" και "φοβικές συμπεριφορές" είναι ableist.

Δεν είναι προσωπικό. Μας αποκλείουν και μας το χρεώνουν ατομικά.

Μας αποκλείουν και μας το χρεώνουν (ατομικά). Δεν είναι όμως ατομικό, μιλάμε για συγκεκριμένες ομάδες ανθρώπων και εγγενή χαρακτηριστικά. Όταν αυτά τα πράγματα έχουν οδηγήσει ανθρώπους μέχρι και στην αυτοκτονία,  είναι κοινωνικά, δεν είναι προσωπικά.

Κάποιες αναρτήσεις μου, μπορεί να περνάνε μέσα από έκθεση προσωπικής εμπειρίας, αλλά είναι κοινωνικές.

Και Ableists πάρτε δρόμο.

*

Κάποια άτομα με αποφεύγουν και αποκλείουν, όταν εκφράζω τον αυθεντικό μου εαυτό.

Αυτό δεν είναι οκ. Δεν είναι μία ατομική προσωπική επιλογή που δεν αφορά κανέναν, είναι [...] προκατάληψη απέναντι σε συγκεκριμένα άτομα.

*

Μας αποκλείουν και μας το χρεώνουν (ατομικά). Με αυτόν τον τρόπο συμβαίνει, κρυφά και αδιόρατα, η εξόντωση ανθρώπων.

Σταματήστε να κάνετε focus στην "συμπεριφορά", στρέψτε την προσοχή σας στο περιεχόμενο.

Όταν η ψυχική-συναισθηματική μου κατάσταση μετατρέπεται σε κέντρο όπου στρέφεται η προσοχή σας, δεν είναι παρά ένας τρόπος πολύ εύκολα να ακυρώσετε και αγνοήσετε το περιεχόμενο. 

Δεν υπάρχει πιο neuronormative, συστημικό, επιφανειακό, ableist πράγμα από αυτό. 

Σταματήστε να κάνετε focus στην "συμπεριφορά", στρέψτε την προσοχή σας στο περιεχόμενο.  

Δεν είναι η ψυχική-συναισθηματική μου κατάσταση το κέντρο.

Η φοβία δεν είναι προκατάληψη και μίσος, είναι κατάσταση Νευρικού συστήματος. Αποδοχή στα άτομα που έχουν φοβίες.

Φοβία είναι συγκεκριμένη κατάσταση Νευρικού συστήματος που δεν έχει καμία σχέση με την επιλογή της προκατάληψης, το μίσος και τις διακρίσεις απέναντι σε ανθρώπους. 

Το να χρησιμοποιείται έτσι η λέξη "φοβία" είναι προκατάληψη απέναντι στα άτομα που έχουν φοβίες και εντείνει το στίγμα απέναντί τους που δημιουργεί πρόβλημα στην ζωή τους, μη σεβασμό και bullying. 

*

Προσωπικά έχω φοβίες και δεν μου αξίζει λιγότερος σεβασμός γι' αυτό. Ούτε να με συγχέουν με [...] προκατάληψη, μίσος εναντίον ανθρώπων.

Το περισσότερο bullying το έχω υποστεί για τις φοβίες μου. 

Μου έχουν φερθεί πάρα πολύ άσχημα και με έχουν κάνει να αισθάνομαι πάρα πολύ άσχημα για τον εαυτό μου επειδή έχω φοβίες. Αυτό δεν είναι σωστό. Οι συμπεριφορές αυτές και η αρνητική αντίληψη (προκατάληψη δηλαδή) για τα άτομα που έχουν φοβίες μου έχει δημιουργήσει πρόβλημα. 

*

Σεβαστείτε τα άτομα που έχουν φοβίες.

Σταματήστε να χρησιμοποιείτε τη λέξη "φοβικός" με αρνητική έννοια. (...)

Στρεβλοί καθρέφτες (εξωτερικές κρίσεις για συναισθήματα και ηθικές κρίσεις)

[Οι κρίσεις αυτές, που είναι εξωτερικές και όχι αυθεντική σύνδεση, γίνονται από τόνο φωνής, σωματική έκφραση "γλώσσα σώματος" και εκφράσεις προσώπου.] 

Η "γλώσσα σώματος" δεν είναι μία "παγκόσμια γλώσσα". Σχετίζεται με την κάθε κουλτούρα. Η κυρίαρχη "γλώσσα σώματος" δεν είναι η μόνη που υπάρχει. 

*

(...) Γι' αυτό και μερικά είδη ψυχοθεραπειών δεν λειτουργούν ή δεν λειτουργούν καλά/πλήρως, γιατί απευθύνονται σε νευροτυπικούς. Ψυχαναλυτικών συμπεριλαμβανομένων. Καθρεφτίζουν στρεβλά.

Οι "συγγνώμες" στην νευροτυπική κουλτούρα, είναι εντελώς performative. 

Δεν υπάρχει πραγματική ενσυναίσθηση. Είναι ειρωνικό και περίεργο να χαρακτηρίζουν τα Αυτιστικά άτομα ότι δεν έχουν ενσυναίσθηση. Όταν ένα άτομο έχει όντως ενσυναίσθηση, όντως νοιάζεται, και όντως ζητάει συγγνώμη (σε μία καθημερινή τυχαία αλληλεπίδραση), το άγνωστο τυχαίο άτομο το εκλαμβάνει αυτό ως κάποια "αδυναμία" και ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΗ ΟΡΙΟΥ.

Η καπιταλιστική ανάπτυξη έχει στηριχτεί πάνω στην νευροτυπική κοινωνικότητα, ανάγκες - δυνατότητες, ήθος και "ψυχολογία".

Ο έλεγχος / διαχείριση / χειρισμός της συμπεριφοράς έχει να κάνει με αυτό.

Δεν λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο σε Αυτιστικά και άλλα neurodivergent άτομα με αποτέλεσμα να τα καταστέλλει ή επιβάλλεται, αποκλείει, στιγματίζει / παθολογικοποιεί την ύπαρξή τους, τους αφαιρεί την ανθρώπινη ιδιότητα (dehumanise), κλπ.