Autistic Journals - highlights (Επιλεγμένα αποσπάσματα από αναρτήσεις) Part 4

Part 4

Ευγένεια και ήθος

Ο ευκολότερος τρόπος της κυριαρχίας για να με ακυρώσει και να με αγνοήσει είναι να κρίνει το "ήθος" μου.

Το να με ακυρώνεις επειδή δεν σ' αρέσει "ο τρόπος μου" είναι ableist.

Αγενείς είναι αυτοί που με απαξιώνουν, αγνοούν και ακυρώνουν.

*

Το μεγαλύτερο μέρος του χώρου (της κοινωνίας) δεν είναι ασφαλές για μας και την επικοινωνία μας.

*

(...) αντί του να ακούσουν με διάθεση να κατανοήσουν και να επικοινωνήσουν (...)

Πριν χαρακτηρίσεις / βγάλεις οποιοδήποτε συμπέρασμα για ένα άτομο, σκέψου αν εσύ έκανες αυτό ή όχι. Και σκέψου για ποιον η ακύρωση έχει κόστος και για ποιον όχι. Σκέψου αν το "πρόβλημα" της καταπίεσης είναι για σένα πρόβλημα του άλλου.

Σκέψου αν ο χώρος είναι παντού ασφαλής για σένα.

Το "να μην βλέπουν την αξία σου" είναι κομμάτι της καταπίεσής σου και καλά κάνει και σε ενοχλεί

Το να μη βλέπουν την αξία σου δεν σημαίνει κάτι για την αξία σου ή για σένα, δεν είναι όμως ασήμαντο, δεν είναι οκ. Αντίθετα είναι λογικό να σε απασχολεί και να μην είσαι οκ με αυτό, ως κομμάτι της καταπίεσής σου.

Ableism και Ικανότητα/ες

•Το ότι υπάρχει αυτό το φαντασιακό που βλέπει τους άλλους ως "ελλειματικούς" και τον εαυτό του ως ανώτερο, δεν υπεραπλουστεύεται στην έννοια της ικανότητας και ικανοτήτων. Αντίθετα αν επικεντρωνόμαστε σε αυτήν επισφραγίζουμε αυτήν την κυριαρχία, αποδεχόμενοι αυτό το φαντασιακό ως όντως στάνταρ δεδομένο για τον κανονικό άνθρωπο. 

•Και μόνο η λογική και κατηγοριοποίηση σε ικανότητες ανήκει εξολοκλήρου στον τυπικό τρόπο αντίληψης του κόσμου. Η έννοια του ableism βρίσκεται πέρα από αυτό και δεν μπορεί να ορίζεται σύμφωνα με αυτό, σύμφωνα με το default, και από το default. 

•Τέλος, πέρα από το φαντασιακό για την "ικανότητα", όταν αναφερόμαστε σε ableism αναφερόμαστε σε πραγματική καταπίεση, όχι μόνο στο φαντασιακό αυτής της κυριαρχίας για την "ικανότητα". Το default αυτό κάνει ό,τι μπορεί για να παραμείνει default, να παραμείνει στη θέση του, στο κέντρο, και αυτό είναι που πρέπει να αλλάξει. 

*

Ερωτήματα που προκύπτουν από την τελευταία ανάρτηση: 

-Γίνεται να έχεις ικανότητα / μεγάλη ικανότητα στη χρήση μίας γλώσσας, ακόμα και πιστοποιημένη επάρκεια σε μία γλώσσα και να μην μπορείς ή να δυσκολεύεσαι να επικοινωνήσεις; 

-Αν πούμε ότι αυτό είναι άλλη ικανότητα (επικοινωνίας), γίνεται να μην έχει ο ένας ικανότητα επικοινωνίας και ο άλλος να έχει  αφού η επικοινωνία είναι αμφίδρομη;

*

Όταν εστιάζουμε στο θέμα της "ικανότητας" ως να είναι το ζήτημα των διακρίσεων απέναντι στα ανάπηρα άτομα χωρίς να το κατανοούμε και αναλύουμε γίνονται υπεραπλουστεύσεις, σημαίνει ότι έχουμε δεχτεί πράγματα ως δεδομένα (που κρύβονται; όχι και τόσο - εκεί) και απλά αναμασάμε τις κυρίαρχες αντιλήψεις χωρίς να αλλάζει τίποτα ουσιαστικό στην αντίληψή μας. Το ζήτημα βρίσκεται αλλού και αλλού πρέπει να εστιάσουμε αν δεν θέλουμε να είμαστε φορείς των κυρίαρχων αντιλήψεων. 

*

Η ελληνική λέξη "ικανότητα" είναι λάθος* γιατί τοποθετεί το θέμα (του τι ένα άτομο *μπορεί* να κάνει) εγγενώς στο άτομο. Αυτό είναι πολύ σημαντικό για τα άτομα που βιώνουν τις συνέπειες αυτής της κυρίαρχης αντίληψης. 

Το being able, φέρει μία ενέργεια μέσα του, είναι ενεργητικό. Υπάρχει κάτι που σου δίνει ή αφαιρεί *δυνατότητα*. Στο κοινωνικό μοντέλο, αυτό βρίσκεται στην κοινωνία, έχει να κάνει με προνόμιο και όχι με μία ιδιότητα του ατόμου. 

Μπορώ = προνόμιο (όχι "ικανότητα") 

Το να χρησιμοποιούμε τη λέξη "ικανότητα" σε γενικές γραμμές είναι ableist, γιατί αντικατοπτρίζει την κυρίαρχη αντίληψη ότι οι δυνατότητες του ατόμου καθορίζονται από εγγενείς του ιδιότητες και χαρακτηριστικά και όχι από την κοινωνία. 

[*Αναφέρομαι στο context της έννοιας του able.]

*

To able είναι από το habilis (από όπου και το homo habilis, ο άνθρωπος που χρησιμοποιεί εργαλεία) και με τη σειρά του από το habeo που σημαίνει "έχω". Σημασία όμως δεν έχει η ετυμολογία (όπως και στα ελληνικά η σύνδεση είναι μακρινή, δεν υπάρχει η αίσθηση), αλλά το ρήμα be able to. Ή ρήματα όπως enable και disable. Αυτό κάνει τη διαφορά με το ικανός. 

*

Η ικανότητα επίσης προϋποθέτει την τοποθέτηση ενός κέντρου και ενός μέτρου κάπου. Δηλαδή αν κάποιος σχολιάσει την έκφρασή μου με ableist τρόπο, σημαίνει ότι την συγκρίνει με κάτι (με το "κανονικό"). Αν εγώ πω "έτσι μπορώ να εκφράζομαι", "αυτό μπορώ", είναι διαφορετικό από "αυτή είναι η ικανότητά μου στην έκφραση". Αν πω το τελευταίο σημαίνει ότι κάπου υπάρχει ένα μέτρο του ποια είναι η κανονική ή ανώτατη ικανότητα έκφρασης που μπορεί κάποιος να έχει, και πού βρίσκεται βάσει αυτής σε μία σκάλα ικανότητας. Ποιο είναι αυτό το μέτρο; Σημαίνει ότι παίρνουμε ως δεδομένη την ανωτερότητα μιας συγκεκριμένης έκφρασης και κουλτούρας που είναι αυτό που όλοι οι άνθρωποι πρέπει να προσπαθούν να φτάσουν, ως ιδεατό και όποιος είναι πιο κοντά σε αυτό έχει κάποια ανωτερότητα , έχει περισσότερη "ικανότητα". Αν πω "αυτό μπορώ", "έτσι μπορώ να εκφράζομαι", [χωρίς να αναφέρομαι απαραίτητα ή άμεσα σε προνόμιο] δεν θέτει κάποιο τέτοιο κέντρο και μέτρο κανονικότητας, ως default.

*

(...) Ο σκοπός είναι να επικοινωνήσω με άλλους που θα το διαβάσουν, η επικοινωνία είναι αμφίδρομη και ενεργητική, και ο άλλος θα πρέπει επίσης να καταβάλει μία προσπάθεια να καταλάβει, ειδικά αν δεν μιλάμε την ίδια γλώσσα ή δεν έχουμε την ίδια αντίληψη. Δεν καλούμαι εγώ να συμμορφώνομαι στον κυρίαρχο τρόπο για να επικοινωνώ. Ο κόσμος είναι για όλους. Δεν είναι ξένη χώρα. Ο άλλος (που είναι κυρίαρχος, και έχει προνόμιο) οφείλει να καταβάλλει αυτήν την προσπάθεια, και να μην περιμένει την συμμόρφωση όλων στην κυρίαρχη κουλτούρα ώστε να επικοινωνήσουν μαζί του, διαφορετικά τους αγνοεί και αποκλείει.

Όρια

Go to live alone up on a mountain *IF you can*, "self-isolate" (? are you sure you are doing it to yourself?) *if you can afford*, quit all your jobs (most environments are toxic and/or abusive to nd people / no accommodations / violation of boundaries 24/7) (again if you can afford), waste your whole life quitting relationships and call it "setting boundaries". It's an illusion. We are being ostracised from society and call it setting boundaries. It's like saying the answer to bullying is ignoring it. 

This [quitting] works only within certain contexts, for certain relationships in which there isn't any dependence other than an emotional attachment. It cannot be generalised. We are interdependent in society and cannot just "quit". 

*

Most of it is not boundary issues. It's power imbalance.

•And 

-lack of accommodations

-no access / inaccessible NT systems

-disrespecting ND ways of communication, different boundaries and other different ways of doing things (like pace).

*

(...) Explore the factors. What is actually going on, what your choices are, if you have choices, what it means to quit/not quit, what it is that you quit. 

Of course one can say you always have a choice, you have what you do not negotiate or your priorities. Yes, you can always have some choice at a cost. Is it fair though? 

If you stay, it means that you may have to tolerate abuse or any violation, and that's what I'm saying is not ok. Abuse shouldn't be happening, systems should be accessible and your different ways of communicating and doing things should be respected. When this is not just one isolated case but a lot more generalised, we cannot bypass it, quitting cannot be a solution. It is within certain contexts. 

*

Επίσης, για να μπορείς να εγκαταλείψεις κάτι, να φύγεις από κάπου, ως *επιλογή*, και για να μπορείς να θέτεις όρια, πρέπει πρώτα να έχεις μία βασική αυτονομία, ανεξαρτησία και ασφάλεια.

*

Κάποιος που δεν έχει καμία ισχύ, τι όρια να θέσει; Θα τον πουν επιθετικό, αλαζόνα, ότι παραπονιέται και οτιδήποτε άλλο. Την ίδια στιγμή αυτός που πραγματικά έχει την ισχύ μπορεί να κάνει ό,τι θέλει, να θέτει όρια με άνετο και σίγουρο τρόπο. Δεν θα σε κάνει η άνεση και μόνο ως στάση να καταφέρεις το ίδιο κι εσύ. Ο “αέρας”. Γιατί ο αέρας αυτός δεν είναι κοπανιστός. Έχει ρίζες κάπου. Εσύ μπορείς να έχεις μόνο τον αέρα. Αντικείμενο χλευασμού θα γίνεις.

*

Εσύ *μπορείς* να φεύγεις και να αγνοείς; *Μπορείς* να θέσεις όρια και να γίνουν όντως σεβαστά μόνο γιατί τα “έθεσες”;

Έχουμε δώσει πολύ μεγάλη αξία σε αυτήν την “οριοθέτηση” και πολύ φοβάμαι ότι όπως και πολλά άλλα πράγματα δεν είναι παρά μία πλάνη, μία εξαπάτηση για να μη βλέπουμε την καταπίεσή μας και για να εσωτερικεύουμε την ευθύνη και ενοχή. Μία ψευδαίσθηση ότι εμείς καθορίζουμε την “επιτυχία” στη ζωή μας και αντίστοιχα φέρουμε την ευθύνη και ενοχή για κάθε αδικία και παραβίασή μας. Ότι όλα καθορίζονται από εμάς. 

Έχει και έναν ναρκισσισμό** κάπου μέσα της αυτή η άποψη. Κυρίως όμως, είναι ψευδαίσθηση. 

[**χρησιμοποιώ τον όρο όπως χρησιμοποιούνταν κλασικά, το αναφέρω με ουδετερότητα, δεν θα επεκταθώ περισσότερο, αλλά δεν μπορώ να αυτολογοκρίνομαι συνέχεια επειδή οι λέξεις έχουν γίνει καραμέλες]

*

Για ποια όρια μιλάμε όταν υποβάλλουν τα Αυτιστικά άτομα σε υποτιθέμενες “θεραπείες” που σκοπό έχουν να μην αντιδρούν στην παραβίαση των ορίων τους. Πώς μπορούμε να μιλάμε για όρια και οριοθέτηση, και μόνο που υπάρχει η ΑΒΑ. Ποιος σεβασμός υπάρχει στα όρια των Αυτιστικών ατόμων; Στα αισθητηριακά τοξικά περιβάλλοντα που μαθαίνουμε ότι πρέπει να ανεχόμαστε, στο ότι ο αληθινός εαυτός μας δεν επιτρέπεται ούτε καν να υπάρχει. Η ζωή μας είναι μία παραβίαση των ορίων μας, της ίδιας μας της νευρολογίας, για ποια όρια μιλάμε ότι μπορούμε να θέτουμε και να είναι σεβαστά; Δεν είναι σεβαστή η ύπαρξή μας. Όντως. Κάποιοι δεν θέλουν καν να υπάρχουμε, μιλάνε κυριολεκτικά για εξάλειψή μας. Για ποια όρια μιλάμε; 

*

Τα πράγματα δεν λειτουργούν λογικά σε αυτόν τον κόσμο. Καταλήγεις να εξαναγκάζεσαι εκ των πραγμάτων να δέχεσαι κακοποίηση, παραβίαση των ορίων σου, προσβολή της αξιοπρέπειάς σου, για να επιβιώσεις ή να επιτύχεις οποιονδήποτε στόχο σου που απαιτεί νευροτυπική κοινωνικοποίηση. Αυτό έχει τεράστια συνέπεια στην ψυχολογία σου, στην αυτοεκτίμησή σου που μειώνεται, που καταλήγεις ψυχικό ράκος και χάνεις τον αυτοσεβασμό σου. Φυσικά έχεις επιλογή να αρνηθείς οτιδήποτε. Τι θα κάνεις όμως; Ως πότε θα μένεις άπραγος και δεν θα επιδιώκεις τα πράγματα που θες.

*

I can understand boundaries more as internal, as a way to define ourselves, a process of self-knowing, rather than a set of behaviours, attitudes (...) and this may help and protect us from becoming easily targeted, (...) but again the same issue remains for me. Why do we have to? Why do we have to develop in this way, to "define" ourselves in this way in order to be protected? Why can't we develop ourselves in different ways, other than within the frame of a neurotypical "personality" and the way it is developed, and be expected all to be and behave in the same way. We should all be respected as who we are and be able to develop, express ourselves and communicate in our own way without being targeted, manipulated and abused.

*

Δεν γίνεται να φεύγεις συνέχεια. Επαναλαμβάνονται τα ίδια πράγματα, κύκλοι, είναι πολύ τραυματικό να συμβαίνει συνέχεια και καταναλώνει πολύ ενέργεια. Ως πότε θα φεύγεις. Κάποια στιγμή κοιτάς πίσω και βλέπεις αυτούς τους κύκλους και την σπατάλη. Είσαι μετέωρος συνέχεια. Είναι πρόβλημα, για το οποίο το να φεύγεις συνέχεια, δεν μπορεί να αποτελεί βιώσιμη λύση. Γι' αυτό αισθάνεσαι παγιδευμένος, γιατί από την άλλη έχεις την παραβίαση των ορίων σου, και όχι μόνο, την παραβίαση της ίδιας σου της νευρολογίας. Δεν το κάνεις εσύ στον εαυτό σου αυτό.

Ούτε καν, δεν είναι επιλογή σου (το περιθώριο), είναι κοινωνικός αποκλεισμός.

Δεν μπορούμε να το ονομάζουμε αυτό quit και setting boundaries. Έτσι αγνοούμε ότι είναι θέμα επιβίωσης, γιατί εξαρτώμαστε από την κοινωνία. Άρα δεν λύνεται με το να φεύγουμε, όταν αυτό συμβαίνει συνέχεια. Και πού να πάμε. Δεν είναι ένα ζήτημα ατομικής επιλογής μας.

(...) Μαθαίνουμε μεγαλώνοντας στην παραβίαση των ορίων μας. Θυμάμαι όταν ήμουν πιο μικρή έφευγα περισσότερο, έτσι διατηρούσα τον αυτοσεβασμό μου, ήμουν καλύτερα με τον εαυτό μου. Όταν αποφάσισα να μένω, τότε η κατάσταση έγινε πάρα πολύ δύσκολη.

Μια χαρά ήμουν, και από όρια και από ατομική στάση. Το θέμα είναι ότι δεν είναι τα πράγματα ζητήματα ατομικής στάσης.

*

Δεν μπορείς να είσαι σε μία φάση self-advocacy 24/7. Συνεχώς σε επιφυλακή/ετοιμότητα να απαντήσεις σε κάθε τι που θα γίνει. Κάπου πρέπει και να χαλαρώσεις. Μιλάμε για μία συνεχή κατάσταση.

*

(...) Αν δεν υπάρχει πρόθεση, και δεν λέει κανείς ότι είναι προσωπικό, οφείλει όμως και πάλι το άτομο να μην προσβάλλει. Αυτός οφείλει να είναι ο προσεκτικός, όχι εγώ για να θέσω τα υποτιθέμενα όρια, λες και αν δεν το κάνω ή δεν το κάνω με τον ενδεδειγμένο τρόπο σημαίνει ότι δίνω άδεια να με παραβιάζουν.

*

So you ignore everybody, quit everything you're doing and self-isolate? Is this the solution to "boundary issues"? To keep your self respect? That seems more like ostracisation and exclusion. It's an illusion to think that this is what we ourselves should do. We are manipulated to believe this. We are excluded from society and we call this "setting boundaries". 

And we can't expect from autistic people to "set boundaries" the way NT people do. We communicate differently, and we communicate our boundaries differently. And very directly. It doesn't work with NT people. Why are we supposed to communicate our boundaries in the way NT people communicate? No is a no, you don't have to understand it, only to respect it. And it's not conditioned, to be set in a specific way in order to be respected. And it is not respected, this is a violation of our boundaries. 

Who ignores who? They ignore you, exclude you, don't appreciate you, don't see you at all and you are manipulated to believe that you ignore them? It's a matter of power and of real consequences.