Autistic Journals - highlights (Επιλεγμένα αποσπάσματα από αναρτήσεις) Part 5

Part 5

Resilience (Noise Cancellation update (29/6/21))

Βαθιά χαλάρωση και ενδυνάμωση του νευρικού μου συστήματος.

Χρησιμοποιώ τα ακουστικά (ακύρωσης θορύβου) εδώ και 2,5 μήνες, σε καθημερινή βάση, σχεδόν συνέχεια.

Αυτό που λέμε "resilience", τουλάχιστον στη δική μου περίπτωση, δεν έχει καμία σχέση με την έκθεση στο μη ανεκτό ερέθισμα, το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει. (...)

Αυτό που λέμε resilience, δεν είναι κάποιου είδους σκληρότητα, το αντίθετο είναι η αντοχή του νευρικού συστήματος, που χρειάζεται χαλάρωση και επαφή με το σώμα μας για να χτιστεί, και όχι ένταση και συνεχή αντίδραση στα ερεθίσματα, συνεχή επιφυλακή, έτσι γίνεται χειρότερα. 

(...) Αυτή η προσέγγιση λέει ότι το τραύμα δεν είναι ένα εξωτερικό γεγονός αλλά συμβαίνει στο επίπεδο του νευρικού συστήματος, και η θεραπεία του χρειάζεται το χτίσιμο αυτής της ανθεκτικότητας, και δυνατότητάς του να επανέρχεται στη φυσιολογική κατάσταση μετά από κάποιο στρες. Αυτό δεν γίνεται με περισσότερη έκθεση στο ερέθισμα. 

Ως τραύμα σε επίπεδο νευρικού συστήματος αντιλαμβάνομαι και την ευαισθησία στον ήχο. (...)

Επικοινωνία

Η δυνατότητα γραπτής αντί προφορικής ή το AAC στην καθεαυτή επικοινωνία, κάτι που θα έπρεπε να είναι το εντελώς αυτονόητο, είναι ένα πράγμα, αλλά δεν αρκεί από μόνο του για να μιλάμε για προσβασιμότητα. Υπάρχει ένα παγόβουνο κάτω από αυτό που αφορά την δομή και λειτουργία. Δεν μπορούμε να προσεγγίζουμε την επικοινωνία σαν να είναι κάτι ξέχωρο από την συνολικότερη λειτουργία. Από την συνολικότερη λειτουργία θα προκύψει και ο τρόπος επικοινωνίας• και η συνολικότερη δομή του συστήματος είναι ήδη μη προσβάσιμη, πολύ πριν φτάσουμε να μιλάμε για την μη προσβασιμότητα της καθεαυτής επικοινωνίας και τα accommodations γι’ αυτήν (που πρέπει να είναι εντελώς αυτονόητα και βασικά).

Περισσότερα πρέπει να γίνουν ώστε η επικοινωνία μας να είναι πραγματικά αποδεκτή και σεβαστή.

Αν το δούμε μεμονωμένα, σαν μια απλή αλλαγή κώδικα, δεν μιλάμε για πραγματική πρόσβαση, παρά για μία επίφαση πρόσβασης.

Γιατί η διαφορά ξεκινάει ήδη από την επεξεργασία της πληροφορίας, τα δεδομένα (που δεν υπάρχουν, πληροφορίες που ήδη λείπουν), την διαδικασία (που θεωρείται δεδομένη για την νευροκανονικότητα). 

"Βγες έξω, γνώρισε κόσμο" [Όχι] / και γιατί δεν μ' αρέσει το "special interest"

Αντιμετωπιζόμαστε ως κάτι κατώτερο, ως "τα παιδία παίζει", σε όποιο επίπεδο και αν έχουμε φτάσει. Ειδικά λοιπόν όταν μιλάμε για κάτι τέτοιο, το να βρεθούμε σε έναν χώρο, με επαγγελματικούς και όχι ερασιτεχνικούς στόχους, κάθε άλλο παρά θα βοηθήσει στο να κάνουμε φίλους. Δεν είμαστε παιδάκια που παίζουνε με τα κουβαδάκια τους στην παραλία. Όταν πάμε να κάνουμε κάτι πιο σοβαρό από αυτό, και ως ενήλικες, αντιμετωπίζουμε προβλήματα.

Το masking δεν αλλάζει τη λειτουργία μας. [Σωματική συμπεριφορά, Συνέχεια από το προηγούμενο] 

Δεν γινόμαστε νευροτυπικοί με το masking, αλλιώς δεν θα ήμασταν αυτιστικοί. Δεν έχουμε επιλογή για το πώς θα λειτουργήσουμε. Λειτουργούμε με διαφορετικό τρόπο, οτιδήποτε άλλο (επειδή προσωπικά, μη γνωρίζοντας τι συμβαίνει, το έχω προσπαθήσει) είναι καταστροφικό για την ψυχική μας υγεία. 

(...) Όσο απλά κρύβεις τις διαφορές ή μιμείσαι μερικές συμπεριφορές/λειτουργία, ίσως να νομίζεις ότι είσαι οκ. Δοκίμασε όντως να λειτουργήσεις με άλλο τρόπο. Δεν μπορεί να γίνει. Δεν ξέρεις καν ποιος είναι, δεν ξέρεις και δεν σου λέει κανείς "τι κάνεις λάθος". Προσωπικά το προσπάθησα, όταν αυτό έβλεπα ότι ήταν ο μοναδικός τρόπος να κάνω κάτι στην ζωή μου και να μη βρίσκομαι σε ένα περιθώριο. Μπορεί άλλα άτομα στη συνθήκη της ζωής τους να μην χρειάστηκαν να το κάνουν αυτό. Το αποτέλεσμα για μένα, εκτός των άλλων, ήταν επιπλέον να με κακοποιήσουν ψυχικά. 

Με το masking φαίνεσαι "broken neurotypical", αντί για Αυτιστικός. Και έτσι θα σε αντιμετωπίζουν.

Σωματική συμπεριφορά

(…) Γίνονται κάποιες ερμηνείες και συμπεράσματα για μένα που δεν έχουν νόημα (όσο και αν φαίνεται περίεργο μη έχοντας και η ίδια γνώση και εργαλεία, παίρνοντας συνεχώς ένα διαφορετικό φίντμπακ από το περιβάλλον μου που δεν αντιστοιχούσε στο βίωμά μου, και έχοντας μάθει με αυτόν τον τρόπο να μην εμπιστεύομαι τον ίδιο μου τον εαυτό και τις δικές μου αισθήσεις, πολλές από αυτές τις ερμηνείες είχα φτάσει να τις έχω κι εγώ η ίδια. Η όλη κατάσταση μου δημιουργούσε σύγχυση, ένα βίωμα παρόμοιο με gaslighting, ακόμα και αν δεν είναι μεθοδευμένο ή επίτηδες. (…)) 

(…) Επίσης μπορούν να γίνουν και ερμηνείες/συμπεράσματα ακόμα και για το τι έχει προκαλέσει την υποτιθέμενη κατάσταση και ο άλλος να διαμορφώσει/ρυθμίσει την δική του συμπεριφορά βάσει αυτών των ερμηνειών, που επίσης δεν ισχύουν. (...)

(…) οι ερμηνείες και αλληλεπιδράσεις αυτές μπορούν να γίνουν ανεξαρτήτως νευρότυπου, από άλλα neurodivergent/αυτιστικά άτομα, και από μας τους ίδιους. (…) δεν πρόκειται για μία διαχωριστική γραμμή ανάμεσα σε Neurodivergent και Neurotypical, αλλά για μία νευροκανονικότητα (/neuronormativity) που μας επηρεάζει. 

(…) εσωτερικευμένες αντιλήψεις και ηθικές κρίσεις που γίνονται, λόγω του ότι τα εργαλεία ερμηνείας μας ορίζονται από τη νευροκανονικότητα, δεν έχουμε την εκπαίδευση, τη γνώση και τα εργαλεία για να αντιληφθούμε κάτι άλλο και παίρνουμε συνεχώς συγκεκριμένες πληροφορίες από το περιβάλλον μας που μας διαστρεβλώνουν. 

*

Η καταπίεση των φυσιολογικών κινήσεών μας, κάτι που εγώ έχω κάνει όλη μου τη ζωή, είναι πολύ καταστροφικό για μας. 

Μη βγάζετε συμπεράσματα για μας, για την συναισθηματική μας κατάσταση, και μην προσπαθείτε να ερμηνεύσετε γιατί, από την σωματική μας συμπεριφορά και κίνηση (και λόγο επίσης, τρόπο ομιλίας ή και γραπτής έκφρασης, απλά εδώ αναφέρομαι σε κίνηση). Μη βγάλετε κανένα συμπέρασμα, γιατί το πιθανότερο είναι να μην ισχύει. Απλά αφήστε μας ήσυχους. 

Η καταπίεση που λέω ότι "εγώ έχω κάνει" στον εαυτό μου, φυσικά υπάρχει λόγος που συμβαίνει αυτό, γιατί να θέλει κάποιος να καταπιέσει τον εαυτό του και να του προκαλέσει πρόβλημα;  Δεν το προκαλούμε εμείς αυτό στους εαυτούς μας, αυτό οφείλεται στο ότι δεν είμαστε αποδεκτοί, γι' αυτό και πρέπει να αλλάξει. Το κόστος που έχει αυτό για μας, για την ψυχική μας υγεία, είναι τεράστιο. Και παρά αυτό το κόστος, δεν αλλάζει ουσιαστικά κάτι. Το masking δεν είναι καν βιώσιμο για καιρό, όσο "πετυχημένο" και να είναι, οι άλλοι θα πιάσουν κάτι σε σένα, και επίσης το ότι μιμούμαστε κάποιες συμπεριφορές/λειτουργία, καταπιέζοντας τον εαυτό μας, δεν σημαίνει ότι πράγματι αλλάζουμε λειτουργικό σύστημα και έχουμε επιλογή να λειτουργήσουμε αν θέλουμε ως νευροτυπικοί. Τότε δεν θα ήμασταν αυτιστικοί, θα ήμασταν κάτι άλλο. Δεν θα πάμε και πολύ μακριά σε αυτήν την κοινωνία και σε αυτά τα συστήματα, όσο masking και να κάνουμε. Γι' αυτό λέω ότι είναι lose/lose, και γι' αυτό οι ταμπέλες λειτουργικότητας είναι άνευ νοήματος. 

Επίσης δεν κάνουν όλα τα αυτιστικά άτομα masking, πολλά από αυτά δεν έχουν καν αυτήν την επιλογή. Άρα λοιπόν δεν είναι καθόλου σωστό να περιμένουμε από ένα Αυτιστικό άτομο να κάνει αναγκαστικά masking για να γίνεται αποδεκτό.

Masking, mimicking and acting, we need to separate them. (Some notes)

Masking is lose/lose. It's not going to get you far. You will still be eventually rejected and with a lot of trauma accumulated along the way. It's our authentic selves that are being rejected, it's us, with or without masking. 

Masking is humiliating. Neurotypicals are not superior. 

And please don't compare it to acting. Acting is art. Masking is a survival mechanism and trauma response. 

*

(...) Masking messed up with all my natural talents and distorted me. It was like going against myself, in order to meet expectations. I struggled a lot. 

*

We need to separate the two. We don't want to play theatre in our lives. Masking is to "appear neurotypical" and camouflaging our autistic traits. That has nothing to do with being on stage. 

[There's more to it than appearing neurotypical, it's an over-simplification, here is an article that goes deeper about it https://www.facebook.com/1877213049253584/posts/2689351641373050/ ] 

*

(...) *I* didn't do anything to myself, the oppression is caused by others, that's what was expected from me, and that was the cost I paid in order to achieve the slightest goal. It's unfair to blame ourselves for how society oppresses us and how others abuse us. We are not abusing ourselves. And we are not "self-sabotaging", that's one of the most awful things one can say. Why should we do that to ourselves? We are not self-sabotaging, others are sabotaging us. Let's see through this manipulation and toxic beliefs imposed to us.

*

Real-life situations can feel like a performance. However we need to understand that this is not healthy. When social situations become an exhausting theatre stage, it isn't acting. That's not what an actor is supposed to do. That's not art, it's unhealthy, and noone understands what you are doing. The world is not a stage. Not really.

Μετάφραση του neurodivergent

Θεωρώ ότι δεν είναι καλό να χρησιμοποιούμε τον όρο νευροδιαφορετικότητα, γιατί η έννοια της "διαφορετικότητας"  είναι προβληματική, υπονοεί ότι είμαστε κάτι "άλλο", ενισχύοντας προκαταλήψεις για μας.

(Σημείωση, ο όρος αυτός δεν είναι μετάφραση του Neurodivergence, δείτε περισσότερα στην σχετική ανάρτηση)

A personality type / Culture appropriation and systemic oppression

(...) In fact often these so-called "Autistic traits", when found in NTs (or other allistic people), are praised and considered very positive, but are not acknowledged in Autistic people themselves, and even considered negative then. As if Autistic people cannot do Autism right 😆 or NTs have the correct way to do Autism 😆 (irony). (...)

*

Perhaps that's the reason some people who don't seem to get Neurodivergence, think "success" is a matter of self-management, blame us for not reaching our capacity, don't understand our struggles, and how society disables us. [As if I haven't tried to become a neurotypical caricature of myself, but guess what, all the toxic positivity attitude of this world does not make you solve any real problems.] They see us as a personality type, "Autistic" for them is a personality type, because they can't see anything beyond that. They can't or they don't want to. As long as they keep their privilege (that they don't acknowledge), we'll never know. Sometimes I believe we've been trying very hard to make them "understand". It's a matter of oppression, and as any other matter of privilege and oppression it is not really a matter of "understanding". It's systemic. 

I do care for my personal friends to understand me. And I believe they can. (though I believe most of them are somehow ND anyway 😄) But in order to actually change things for Autistic people, we need real systemic change. 

It's important that people understand us. It's great that there is more and more education and access to information, and even more is needed. However no people were ever liberated from oppression only because the oppressors finally understood them. It's a deep systemic issue. An invisible oppression. A human rights issue. 

People who see us as a "personality type" do not acknowledge this.

Neurodivergence is not personality traits

It's not our personalities that are being rejected, it's our authentic selves.

We develop in a different way, and our true development is what is being rejected, and seen as a personality that hasn't developed. They see the result of a struggle to function through a frame of a personality that they can recognise, our struggle to communicate, to connect, not even to fit in, but to survive. These "personalities" will eventually, sooner or later be rejected. It's not getting us far. They don't let our true capacity be reached. Masking is lose/lose. And ableist to expect from autistic people to mask in order to function in society.

Προβλήματα που έχω αντιμετωπίσει ως Αυτιστική ηθοποιός

(...) Είμαστε πάντα "in the flow", σε ροή, αυτή είναι η διαφορά. Αν διαταραχτεί αυτή η ροή δυσκολευόμαστε να λειτουργήσουμε γιατί καλούμαστε να λειτουργήσουμε με έναν τρόπο που δεν είναι δικός μας. Αυτό θα μειώσει εντελώς και την απόδοσή μας, θα καταλήξουμε να κάνουμε κάτι πολύ λιγότερο από αυτό που μπορούμε, μόνο και μόνο γιατί τίθεται ως προτεραιότητα το να καλύψουμε τις προσδοκίες αυτές των άλλων, μειώνοντας στην ουσία την ίδια μας τη δουλειά, τις δικές μας διαφορετικές δυνατότητες.

Είναι για τον ίδιο λόγο που πρέπει να πω ή να γράψω κάτι μόνο την ώρα που το σκέφτομαι, διαφορετικά θα είναι εξαιρετικά δύσκολο να αναπαραχθεί αλλά θα έχει χάσει και το timing και δεν θα έχει νόημα. Όταν θα ειπωθεί ή θα γραφτεί, θα είναι πια κάτι άλλο. (...)

Η συνειδητοποίηση

Αυτοί οι μήνες ήταν υπερβολικά έντονοι νοητικά, και το ένιωθα αυτό, παρολ' αυτά η ίδια η συνειδητοποίηση με έκανε να νιώσω για πρώτη φορά στη ζωή μου βαθιά χαλάρωση. Ήξερα ότι έχω να παλέψω με πολλά, και πήρα την απόφαση γι' αυτό να το δημοσιοποιήσω, παρόλ' αυτά δεν ένιωθα το είδος της κούρασης και το ρούφηγμα του masking. Το μη νόημα. Αυτό που λέω βαθιά χαλάρωση στην ουσία δεν μπορώ να το περιγράψω. Είναι κάτι που δεν είχα ξαναβιώσει και αυτός ειναι ο λόγος που η επιστροφή στην "κανονικότητα" είναι κάτι τρομακτικό. Η κατάσταση στην οποία βρισκόμουν πριν ήταν απίστευτα επώδυνη και μη βιώσιμη. Πολλά Αυτιστικά άτομα που χωρίς να το γνωρίζουμε περάσαμε μεγάλο κομμάτι της ζωής μας προσπαθώντας να λειτουργήσουμε και να σταθούμε στον κόσμο ως νευροτυπικά, έχουμε ζήσει μία κόλαση και δεν επιστρέφουμε σε αυτήν. 

Σεβασμός στα Ανθρώπινα δικαιώματά μας.

Ημερολόγια Masking

Το unmasking δεν αφορά μόνο εξωτερική συμπεριφορά. Είναι "state of being". Είναι τρόπος που εσωτερικά πλέον βλέπεις, και όταν μιλάμε για μία συνήθεια μίας ολόκληρης ζωής, είναι πάρα πολύ δύσκολο να αλλάξει. Η μάσκα δεν είναι κάτι που φόρεσες σαν ένδυμα. Δεν είναι απλό να την αποβάλλεις.

Έχεις υποστεί ασύλληπτο gaslighting, ώστε να μην ξέρεις πια καθόλου ποιος είσαι. Έχεις κληθεί να αντεπεξέλθεις σε απαιτήσεις που δεν ξέρεις πια το γιατί ή για ποιον συνεχίζεις να προσπαθείς.

Τα σχήματα (patterns) έχουν πια εσωτερικευτεί, έχουν γίνει ασυνείδητα, δυσκολεύεσαι να τα εντοπίσεις. Να κάνεις ένα pause και να πεις, τι γίνεται εδώ, είμαι εγώ; ποιος το λέει; ποιος λέει ότι αυτό "το κάνω λάθος"; Μας έχουν αντιμετωπίσει με τόσο μεγάλη καχυποψία, που μάθαμε να στρεφόμαστε οι ίδιοι ενάντια στον εαυτό μας. Από εκεί πρέπει να ξεκινήσουμε. Από την υποστήριξη του εαυτού μας. Από την δική μας αίσθηση για τα πράγματα. Η αίσθηση που έχει γίνει πια εσωτερική, μας έχει επιβληθεί από τους άλλους. Είναι ο ρόλος στον οποίο έχουμε μπει.

*

("Λειτουργικότητα", burnout)

Η επιστροφή στην "κανονικότητα" δεν με αγχώνει απλά, νομίζω ότι μου είναι αδύνατη πλέον. 

Το masking δεν είναι πια ανεκτό ούτε λεπτό. Αναγνωρίζω κατευθείαν τα πρώτα σημάδια της έντασης του masking, και αυτό με ανησυχεί. Η ένταση συσσωρεύεται και δεν είναι εύκολο να αποβληθεί. (...)

(...) μιλάμε για burn out δεκαετιών από το οποίο συνήλθα κατά το lockdown. (...) Δεν μπορώ να γυρίσω εκεί. 

Αν αυτό συμβαίνει, ακόμα και στην μικρότερη κλίμακα, σε κάτι φαινομενικά ανώδυνο ή πολύ μικρής διάρκειας, τι σημαίνει για μένα και την ψυχοσωματική μου υγεία είμαι "λειτουργική"; 

*

Το masking είναι εκεί για την προστασία μας (είναι το ένα που είδα). Και ναι το έχω βιώσει έτσι στο παρελθόν. Σαν όντως να προστάτευα τον εαυτό μου, και με όλες τις επιζήμιες επιπτώσεις που μπορεί να είχε αυτό για τη ζωή μου τότε, κρατούσα μία ισορροπία. Ο εαυτός μου ήταν κάτι άλλο, προστατευμένο, το masking ήταν κάτι με το οποίο επιβίωνα σε κοινωνικό επίπεδο. Έτσι ήταν υπό έλεγχο αυτό, δεν ένιωθα να κινδυνεύω ιδιαίτερα. Κάπως ήξερα ότι παίζω ρόλους και κάπως είχα την ενέργεια για να το κάνω, όποτε και για όσο την είχα. Δεν ξέρω κατά πόσον θα μπορούσε να παγειωθεί μία τέτοια κατάσταση, σίγουρα δεν ήμουν ικανοποιημένη, ήξερα ότι ήθελα άλλα πράγματα, και ότι δεν ένιωθα καλά με την κατάσταση. (...)

Οι επιπτώσεις είναι πάντα εκεί, απλά όσο περισσότερο είσαι θεατής και δεν έχεις ουσιαστικές αλληλεπιδράσεις με τον κόσμο παρά επιφανειακές, οι επιπτώσεις αυτές δεν είναι φανερές σε σένα. Και εκείνη την ώρα, αντίστοιχα σε επιφανειακές καταστάσεις ή σχέσεις, μπορεί να μην το βιώνεις τραυματικά. Συνεχίζει να σε επηρεάζει σε υποσυνείδητο επίπεδο. Όσο περισσότερο κάτι αποκτάει νόημα για σένα και γίνεται σημαντικό, ό,τι με κάποιον τρόπο διαπερνάει αυτήν την άμυνά σου και φτάνει πιο βαθιά στον εαυτό σου όμως, μπορεί να σε επηρεάσει πάρα πολύ και αντίστοιχα να σε τραυματίσει πάρα πολύ, έχοντας διαπεράσει αυτήν την προστασία που λειτουργούσε, όπως λειτουργούσε, σε πιο ανώδυνες, light καταστάσεις.

(...) θυμήθηκα εκείνη την πιο “light” εκδοχή, που με προστάτευε από τον τραυματισμό, αλλά παράλληλα ένιωθα ότι δεν ζω αληθινά τη ζωή μου, σαν να φυτοζωώ, ή να είμαι θεατής και η ζωή μου να χάνεται σε ένα τίποτα χωρίς κανένα νόημα. Όλες οι έμμεσες επιπτώσεις λοιπόν υπήρχαν, και η κόπωση, το burn out, και όλα, δεν υπήρχε όμως, όχι συνέχεια τουλάχιστον, αυτή η ένταση που μου δημιουργήθηκε μετά, από το ίδιο το βίωμα του masking στο παρόν. 

Και όσο πιο μικρός είσαι ηλικιακά, με – υποτίθεται – όλα ανοιχτά μπροστά σου (not), τόσο πιο αποδεκτό είναι κοινωνικά και το να μην έχεις κατασταλάξει σε μία “κανονική” ζωή, τόσο πιο αποδεκτό είναι να μην έχεις “βρει τον εαυτό σου”, να είσαι σε ρευστότητα, να μην είσαι “συμμορφωμένος” σε διάφορες νόρμες. Όσο μεγαλώνεις όμως, ο κόσμος σταματάει να σου τα συγχωρεί όλα αυτά, σε βλέπει πλέον ως ανώριμο, ή ελαττωματικό χαρακτήρα. Όσο μεγαλώνεις η κατάσταση γίνεται όλο και πιο αφόρητη και δεν έχεις πια άλλες δικλείδες διαφυγής από αυτήν. Παγιδεύεσαι. Για πόσο θα είσαι θεατής; Για πόσο δεν θα διεκδικείς αυτό που θέλεις; Για πόσο θα βρίσκεσαι εκτός κοινωνίας και ζωής; Σε μία παράλληλη διάσταση. 

Αν το όνειρό σου δεν είναι μία δουλειά στην οποία μπορείς να αναπτυχθείς τελείως μόνος σου και να την κάνεις με τους δικούς σου όρους, και αν δεν μπορείς να έχεις πλήρη αυτονομία στη ζωή σου, θα αναγκαστείς, με όση ενέργεια σου έχει απομείνει από το burn out, και αν σου έχει μείνει καθόλου. Σε μένα, ήταν μία εμπειρία που μου προκάλεσε ψυχικό τραυματισμό, και από τότε άρχισαν τα πράγματα να γίνονται πια εντελώς μη βιώσιμα. Το masking που ήταν η προστασία μου, δεν μπορούσε πια να λειτουργήσει, δεν μπορούσε πια να με προστατεύσει. Βλέποντας αυτά για το PDA και το masking, σκέφτηκα, ή μπόρεσα να τοποθετήσω προηγούμενες σκέψεις μου για το πώς οι δύσκολες ή κακοποιητικές εμπειρίες, μπορούν να επιδράσουν στο masking, και να καταστρέψουν τον τρόπο προστασίας μας. Το unmasking δεν είναι απλή υπόθεση. Το masking είναι εκεί για κάποιο λόγο.

Το ίδιο το masking έγινε μη βιώσιμο, δύσκολο να υπάρξει και να λειτουργήσει, σε οποιαδήποτε σχεδόν κατάσταση. Το masking δεν είναι μία απλή μάσκα που την βάζεις και την βγάζεις κατά βούληση. Εμπλέκεται βαθιά στη ζωή μας, τα τραύματα, την ίδια την προστασία και επιβίωσή μας.

Let me take you down

(...) δεν ξέρω πια τι είναι τραυματική ανταπόκριση και τι πράγματι η ίδια μου η φύση μου λέει να το κρατήσω για μένα. 

(...) συχνά μας έχουν κάνει να σωπάσουμε και έτσι μάθαμε πια να μην μιλάμε. Κι έτσι δεν ξέρω πια τι είναι φόβος και λογοκρισία, και τι πράγματι δεν είναι για να το μοιραστώ. Συχνά έχουμε πέσει και στο "σφάλμα" του λεγόμενου "oversharing", έχουμε μοιραστεί πολλά, εκτός τόπου και χρόνου (σας φάνηκε εσάς), ή με λάθος άτομα.

Εμένα δεν με αφορά καν να πιάσω αυτές τις κατηγοριοποιήσεις-στερεότυπα και να τις αναλύσω από εσωτερική πλευρά, γιατί δεν τις δέχομαι. Μου φαίνονται πολύ επιφανειακές. Ή εσφαλμένες, ή ότι δεν καλύπτουν πραγματικά όλες τις περιπτώσεις, και είναι απλά μερικές παρατηρήσεις.

Είναι και ένας σκοπός αυτού του ιστολογίου το να επιστρέψω και να επικοινωνήσω με τον αυθεντικό μου τρόπο, χωρίς την αυτολογοκρισία και το διαρκές φιλτράρισμα για να παρουσιαστεί κάτι κατάλληλα για την νευροτυπική αντίληψη. Ένα μεγάλο πρόβλημα για μένα είναι η διαρκής αυτολογοκρισία. 

Αυτό λοιπόν που εγώ πιστεύω ότι βρίσκεται στην εσωτερική μας εμπειρία, δεν είναι ακριβώς το να έχουμε “ειδικά ενδιαφέροντα”, αλλά το να ερευνούμε. Αυτό δεν αποκλείει καθόλου την ύπαρξη αυτών των ενδιαφερόντων. Απλά εγώ προσωπικά δεν τα θεωρώ αποκομμένα, ξέχωρα δηλαδή από την όλη μου εμπειρία. Δεν είναι το να αποκτήσω γνώσεις γύρω από ένα θέμα, όπως μπορεί να φαίνεται προς τα έξω.

Noise Cancellation

Πώς είναι δυνατόν να έχω περάσει όλη μου τη ζωή σε μία μη ανεκτή συνθήκη και έχοντας κανονικοποιήσει το βίωμα αυτό, χωρίς να γνωρίζω ότι διαφέρει από το βίωμα των περισσότερων. Η ποιότητα της ζωής μου αυτή τη στιγμή δεν έχει απολύτως καμία σχέση, με απλά μικρά εργαλεία, προσαρμογές, αλλά και αιτήματα, έχοντας απλά δώσει αληθινή σημασία και προσοχή στο δικό μου βίωμα. 

Όλη μας τη ζωή μας αγνοούν και ακυρώνουν το βίωμά μας. 

Μάθαμε να το κάνουμε και οι ίδιοι στον εαυτό μας, γιατί αυτό ήταν το "κανονικό". 

Να πει κανείς ότι ζητήσαμε ποτέ και κάτι φοβερό. Δεν έχει σημασία. Μας αγνοούν. Ενώ αυτό το μικρό γι' αυτούς πράγμα που ζητήσαμε, είναι για μας τόσο μεγάλο. Γι' αυτό είναι κυριαρχία. Γιατί μπορούν να σε αγνοήσουν, και θα το κάνουν. 

Αν ζητάω κάτι που χρειάζομαι για να είμαι οκ, όσο μηδαμινό κι αν είναι, ο άλλος αρνείται να το δώσει, όταν είναι κυρίαρχος. Έτσι πάει. 

Δεν υπάρχει λόγος για να αρνηθεί. Είναι εντελώς μηδαμινό. Απλά δηλώνει την κυριαρχία του. Επειδή η ανάγκη σου δεν είναι δική του.