Το πρόβλημα με τα όρια.

Όταν είναι ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ η neuronormative κοινωνικοποίησή μου, που σημαίνει και neuronormative καθορισμένα όρια, όλα αυτά πηγαίνουν στον αέρα.

Έχω εξηγήσει σε προηγούμενες αναρτήσεις το πρόβλημα που υπάρχει με τα όρια. Κυρίως την ψευδαίσθηση ότι η ατομική μας στάση θα κάνει κάποια διαφορά, λες και ορίζουμε εμείς τα πράγματα (ableist και victim blaming αντίληψη), αλλά και την αλληλεξάρτησή μας από την κοινωνία. 

Όσο και αν εγώ μέσα από την διερεύνηση, ενασχόληση και εμπειρία μου, ξέρω μια χαρά τι χρειάζομαι και είμαι μια χαρά με τα όριά μου και με τον εαυτό μου, τη στιγμή που θα βγω από το σπίτι μου τα δεδομένα είναι άλλα. Όταν για να επιτύχω τον παραμικρό στόχο, για να επιβιώσω ακόμα, είναι ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ η neuronormative κοινωνικοποίησή μου, που σημαίνει και neuronormative καθορισμένα όρια, όλα αυτά πηγαίνουν στον αέρα. Ισχύουν άλλα πράγματα που δεν ορίζω εγώ και που θα με εξαναγκάσουν σε παραβίαση. 

Αυτό είναι το πρόβλημα. 

[Neuronormative καθορισμένα, εννοώντας ότι καθορίζονται από το neuronormativity. Συχνά είναι ασαφή, όχι ρητά, ούτε συγκεκριμένα ή σταθερά. Αλλάζουν σε κάθε συνθήκη ή χρονική στιγμή.]