Όρια και red flags
Το πρώτο πράγμα που χρειάζεται να κάνουμε για την προστασία μας είναι να αναγνωρίζουμε πότε συμβαίνει η παραβίαση.
Συχνά δεν το καταλαβαίνουμε [άμεσα]. Ακριβώς επειδή τα δικά μας όρια έχουν διαφορές και οι δικές μας πράξεις μπορεί να σημαίνουν διαφορετικά πράγματα από αυτά που ισχύουν σε neuronormative καταστάσεις, ή έχουμε διαφορετικές αξίες, ώστε εμείς δεν θα πράτταμε έτσι και εσφαλμένα νομίζουμε ότι και οι άλλοι λειτουργούν με τον ίδιο τρόπο και έτσι δεν θα μας φερθούν άσχημα. Όταν τελικά αυτό συμβαίνει, δεν ξέρουμε από πού μας ήρθε. Σε κάθε περίπτωση για την βλαπτική προς εμάς ενέργεια, προσβολή, κακοποίηση ή παραβίαση σε κάτι που δεν έχουμε εμείς συναινέσει συνειδητά και έχοντας κάθε πληροφορία την ευθύνη φέρει αυτός που τελεί την πράξη και όχι το θύμα.
Για την προστασία μας αυτό που θα βοηθήσει είναι να αναγνωρίζουμε την παραβιαστική ή όχι θετική για μας κατάσταση όσο είναι ακόμα νωρίς και να την αποτρέψουμε από την αρχή, όσο αυτό είναι εφικτό.
Λέω "ή όχι θετική", γιατί ουσιαστικά πρόκειται για το ίδιο πράγμα για μας [ως προς την προσέγγισή μας], το να αποφύγουμε μία κατάσταση όχι καλή για μας, που θα μας επιβαρύνει. Ισχύει δηλαδή και σε περιπτώσεις που δεν υπάρχει απαραίτητα παραβίαση ή κακοποίηση, παρόλ' αυτά μπορούμε να διακρίνουμε ότι κάτι δεν είναι οκ και έτσι να αποτρέψουμε κάτι πριν πάρει διαστάσεις.
Όπως στα περισσότερα πράγματα έτσι κι εδώ καλούμαστε να βγάλουμε άκρη μόνοι μας και δεν υπάρχει καμία βοήθεια για μας από πουθενά. Όπως παντού έτσι κι εδώ ό,τι κυκλοφορεί, συμβουλές για σχέσεις, όρια κλπ, στο μεγαλύτερο μέρος του δεν απευθύνεται και δεν μπορεί να εφαρμοστεί από εμάς. Έχει άλλη απεύθυνση, δεν μας αφορά, και μπορεί να φέρει και αντίθετα αποτελέσματα για μας.
Χρειάζεται να έχουμε επαφή με τον εαυτό μας και τις δικές μας αισθήσεις για καταστάσεις ή ανθρώπους. Γνωρίζοντας εμείς για εμάς, και δίνοντας προσοχή στο δικό μας βίωμα, θα μπορέσουμε να αποφύγουμε καταστάσεις ανώφελες για μας που θα σπαταλήσουν τον χρόνο μας και ενδεχόμενες παραβιάσεις και κακοποιήσεις.
Με αυτόν τον τρόπο δεν θα χρειαστεί καν να μπούμε στην διαδικασία να καταλάβουμε μία κατάσταση ή ένα άτομο και να λύνουμε γρίφους που μπορεί να μας στοιχίσουν χρόνια από την ζωή μας και ζημιογόνες καταστάσεις.
Δεν χρειάζεται καν να μπούμε στην διαδικασία "δίνω ευκαιρία" ή "πιστεύω είναι εντάξει άτομο" και να παίζουμε ρώσικη ρουλέτα. Δεν με ενδιαφέρει τι είναι ο άλλος. Καθόλου. Με ενδιαφέρει τι είμαι και τι θέλω εγώ και πώς εγώ θα είμαι καλά και πάνω απ' όλα ασφαλής. Αυτή είναι η προτεραιότητα.
Ο στόχος της διαδικασίας των ορίων είναι αυτός ο ασφαλής χώρος. Αυτόν τον στόχο φαίνεται πολλές φορές να τον ξεχνάμε και να επικεντρωνόμαστε στα "όρια" ως αυτοσκοπό. Προστατεύουμε τον ασφαλή μας χώρο.
(Μέχρι να έχουμε πραγματικά αυτήν την ασφάλεια ότι μπορούμε να διαχειριστούμε την προστασία μας (όπου είναι εφικτό), μπορεί να χρειαστεί ένα διάστημα που θα επικεντρωθούμε σε αυτό, στην επιφυλακή. Ο στόχος όμως είναι ο ίδιος ο ασφαλής χώρος (όπου είναι εφικτό) και όχι (μόνο) η επιφυλακή.)
Οι δικές μας αισθήσεις θα οδηγήσουν στο ποιες καταστάσεις θα πρέπει να προσέξουμε. Όχι κάποια λίστα με υποτιθέμενα red flags ή ό,τι μπορεί να ακούσουμε και να διαβάσουμε που δεν απευθύνεται σε εμάς.
Τα όρια μπορούν να σημαίνουν έλεγχο του εαυτού μας. Όταν για παράδειγμα δεν είναι τόσο εύκολο να αποσυνδεθείς από έναν άνθρωπο ή κατάσταση, παρόλ' αυτά το κάνεις για να προστατεύσεις αυτόν τον ασφαλή χώρο. Γιατί αναγνώρισες αυτά τα red flags. Σε κάθε περίπτωση θα πράξεις με βάση αυτό που είναι οκ για σένα.
Τα red flags δεν είναι μία λίστα που μπορείς κάπου να βρεις, είναι οι δικές σου αισθήσεις. Αν για παράδειγμα κάτι ή κάποιος είναι triggering για μένα, δεν χρειάζεται να με απασχολεί αν είναι abusive ως άνθρωπος, θα πρέπει να προσέξω. Μπορεί να τον συμπαθώ, μπορεί να θεωρώ ότι είναι οκ, μπορεί να με έλκει, δεν έχει σημασία, θα προστατεύσω αυτό που πρέπει για μένα. Από την δική μου εμπειρία. Κι αυτό μπορεί να είναι διαφορετικό για τον καθένα.
Από αυτά που κυκλοφορούν για τα red flags, τα σωστά που μπορούν να μας βοηθήσουν είναι αυτά που έχουν αναφορά στις δικές μας αισθήσεις (θα παραθέσω κάτι σχετικό), και όχι "συμπεριφορές" και "χαρακτηριστικά" που πρέπει να αποφύγουμε. Αυτό είναι τελείως λάθος. Είναι επίσης απόλυτα στιγματιστικό για πολλά neurodivergent άτομα. Συχνά παραθέτουν ως "red flags" "προσωπικοτήτων" για να αποφεύγει κανείς neurodivergent χαρακτηριστικά! Το μεγαλύτερο λάθος είναι να ψάχνει κανείς χαρακτηριστικά "προσωπικοτήτων" που πρέπει να αποφύγει. Αυτό εντείνει το στίγμα, την προκατάληψη και την παρανόηση των μη τυπικών νευροτύπων οι οποίοι δεν βλάπτουν. Η κάθε συμπεριφορά έχει μία αιτία. Μία "συμπεριφορά" μπορεί να έχει ένα κίνητρο να βλάψει, μπορεί όμως και όχι. Και αυτό είναι ανεξάρτητο από νευρότυπους. Οπότε δεν μπορούμε να μιλάμε για "συμπεριφορές" και "χαρακτηριστικά", ειδικά όταν οι "συμπεριφορές" και τα "χαρακτηριστικά" που δαιμονοποιούνται, είναι των neurodivergent ατόμων, και οδηγούν στην προκατάληψη εναντίον τους και τον αποκλεισμό τους.
Η αναφορά μου είναι το πώς εγώ νιώθω, όχι το υποτιθέμενο "σωστό", "σωστό" γι' αυτούς είναι το neuronormative, γι' αυτό ασχολούνται με "συμπεριφορές".
Για να προστατευτούμε χρειάζεται να μπορούμε να αναγνωρίζουμε τα πραγματικά σημάδια μίας κακοποίησης ή παραβίασης και όχι να έχουμε προκαταλήψεις με βάση "συμπεριφορές" και "χαρακτηριστικά". Τέτοια red flags δεν θα βοηθήσουν καν. Το άτομο που τελικά μας βλάπτει μπορεί να μην έχει καμία τέτοια συμπεριφορά ή χαρακτηριστικό. Και μένουμε να αναρωτιόμαστε τι έγινε και πώς συνέβη. Και ανακαλύπτουμε ότι όλο το περιβάλλον είναι με το μέρος του (γιατί είναι neuronormative) και εμείς έχουμε στοχοποιηθεί.
Χρειάζεται επαφή με τον εαυτό μας, με τις δικές μας αισθήσεις*. Χρειάζεται να αναγνωρίζουμε εμείς για εμάς ποια είναι τα red flags, τα πραγματικά σημάδια, ενδείξεις παραβίασής μας ή μιας κατάστασης που πρέπει να αποφύγουμε.
Τα περισσότερα που κυκλοφορούν μπορούν να μας οδηγήσουν τελείως λάθος.
*Δεν εννοώ το να δρα κανείς με βάση τις αισθήσεις της στιγμής γιατί μπορεί να εξαπατηθεί (νομίζοντας ότι όλα είναι οκ). Αντίθετα η αναγνώριση των red flags χρειάζεται έλεγχο. Αυτό μπορεί να προϋποθέτει μία διερεύνηση.
Σχετικά
Green flags, πότε κάποιος είναι φίλος, η αναφορά μου είναι το πώς εγώ νιώθω, το πώς νιώθω μαζί του, το πώς είναι απέναντι σε μένα [όχι η neuronormative "σωστή" συμπεριφορά του].
και
⬆️ Τέτοιου είδους προσεγγίσεις είναι χρήσιμες για μας. [Το αναφέρω μόνο ως προσέγγιση και ως ενδείξεις, δεν μπορούμε να στηριχτούμε, ή να προφυλαχτούμε από predatory άτομα με βάση αυτό.]
Τα όρια είναι πόρτες
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου