Οι νευροτυπικοί δεν πρόκειται *μέσα από δική τους εμπειρία* να κατανοήσουν την δική μας, γιατί δεν βιώνουν τα ίδια πράγματα. Αυτή η στόχευση είναι λάθος.

Η ενσυναίσθηση θα έπρεπε να υπάρχει και χωρίς κοινό βίωμα, αυτό είναι που λείπει από τον κόσμο, και από εκεί ξεκινάει όλο το πρόβλημα.

Πιστεύω ότι είναι λάθος ως στόχευση να δείχνουμε στους νευροτυπικούς πόσο χάλια είναι η κατάσταση για όλους, και είναι λογικό όταν όλη μας τη ζωή νομίζαμε ότι βιώνουμε τα ίδια πράγματα με αυτούς, γιατί δεν είναι το ίδιο γι' αυτούς. 

Για παράδειγμα, το να δουλέψω στην παρούσα συνθήκη, η όλη διαδικασία της αγοράς εργασίας, είναι κάτι που εμένα δεν με συμφέρει, διότι αποτελεί για μένα μεγαλύτερη απώλεια από ό,τι κέρδος. 

Δεν ισχύει το ίδιο για τους νευροτυπικούς, γι' αυτό δεν πρόκειται ποτέ αυτό να το καταλάβουν.

Έχουμε διαφορές σε αυτό που βιώνουμε. Δεν μπορούν να καταλάβουν την εμπειρία μας, και κάποιες προσπάθειες με αναλογίες πιστεύω ότι δεν λειτουργούν ιδιαίτερα. Ποτέ δεν θα είναι το ίδιο γι' αυτούς. Γι' αυτό δεν πρόκειται να βιώσουν ενσυναίσθηση προς εμάς με αυτόν τον τρόπο, δεν είναι το βίωμα κοινό, αλλά και δεν χρειάζεται να είναι. Δεν χρειάζεται και δεν μπορούν να κατανοήσουν πλήρως το βίωμά μας. 

Μιλάω πολύ συγκεκριμένα για τη στόχευση του να κατανοήσουν πόσο χάλια είναι τα πράγματα και γι' αυτούς, διότι δεν είναι η ίδια εμπειρία. Όσα προβλήματα και αν αντιμετωπίσει ένα νευροτυπικό άτομο στην εργασία του, δεν είναι η ίδια κατάσταση. Σίγουρα υπάρχουν και πολλά άλλα προβλήματα που αντιμετωπίζουν και νευροτυπικά άτομα, και καταπίεση από άλλους λόγους ή άλλες διακρίσεις, αλλά το να προσπαθούμε να τους δείξουμε ότι και οι ίδιοι βιώνουν κάτι που δεν βιώνουν, δεν θα βγάλει κάπου. Μιλάω συγκεκριμένα και μόνο γι' αυτό. 

Καλά κάνουμε και μιλάμε και δείχνουμε ποιο είναι το δικό μας βίωμα, τι δεν λειτουργεί για μας, αλλά και στον κόσμο γενικά, την συνολική αδικία του συστήματος, τις συνέπειες για όλους, για άλλους, για το περιβάλλον, την γενική κατάσταση. 

Απλώς να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν βιώνουν αυτοί την ίδια κατάσταση, και δεν πρόκειται *μέσα από δική τους εμπειρία* να την κατανοήσουν, παρά ίσως σε πολύ μικρό βαθμό, ή κάποιο μέρος της εμπειρίας που και αυτοί έχουν κοινό, συνολικά όμως έτσι δεν γίνεται κάτι, είναι ελάχιστο αυτό. Δεν είναι το λάθος το να μιλάμε για το βίωμά μας, αλλά η στόχευση μέσα από την αντίληψη ότι πρόκειται για κάτι κοινό που όλοι οι άνθρωποι βιώνουν. 

Τέλος η ενσυναίσθηση θα έπρεπε να υπάρχει και χωρίς κοινό βίωμα, αυτό είναι που λείπει από τον κόσμο, και από εκεί ξεκινάει όλο το πρόβλημα.