Red flags 2

Συνήθως οι ενδείξεις υπάρχουν από πολύ νωρίς σε μία κατάσταση, αν έχουμε την προσοχή μας σε αυτές.

•Τα red flags αφορούν εμάς, και η αναγνώρισή τους γίνεται μέσω των δικών μας αισθήσεων. Δεν αφορούν τι είναι ο άλλος ή το γιατί πράττει ό,τι πράττει, ή τις προθέσεις του. Ούτε αφορούν την υποτιθέμενη "σωστή" neuronormative συμπεριφορά, που δεν αλλάζει απολύτως τίποτα σε παραβίαση ορίων, κακοποίηση, εκμετάλλευση ή μία σχέση μη κατάλληλη για μας. 

•Η neuronormative συμπεριφορά ή το τι είναι ο άλλος δεν αφορά και δεν αλλάζει κάτι στην κρίση μας για το αν η σχέση μας μαζί του είναι κατάλληλη. 

•Την ενσυναίσθηση την οφείλουμε στον εαυτό μας πρώτα και όχι στο να προσπαθούμε να κατανοήσουμε τον άλλον, ενώ δεν είμαστε ασφαλείς μαζί του. 

•Τα red flags είναι οι ενδείξεις της παραβίασης των ορίων μας. 

Συνήθως αυτές οι ενδείξεις υπάρχουν από πολύ νωρίς σε μία κατάσταση (γι' αυτό είναι red flags). Αλλά, τείνουμε να μην τους δίνουμε προσοχή και να τις προσπερνάμε. 

Αυτό που χρειάζεται είναι να έχουμε την προσοχή μας προς αυτές τις ενδείξεις, ώστε να τις αναγνωρίζουμε από την αρχή και να μην τις προσπερνάμε. 

Από εκεί και πέρα μπορούμε να κάνουμε επιλογές (όσο είναι εφικτό). Η ουσία είναι να έχουμε αποκτήσει τον έλεγχο των ορίων μας. 

Δηλαδή, από τη στιγμή που η προσοχή μου είναι στην αναγνώριση αυτών των ενδείξεων, και όντως αναγνωρίσω κάτι, μπορεί να επιλέξω ότι δεν θα εμπλακώ καθόλου σε κάτι, ή ότι θα παρακολουθήσω περισσότερο την κατάσταση. 

Είναι σαν να δοκιμάζεις, σε κάτι ασφαλές, που βρίσκεται στον έλεγχό σου. Συνήθως οι ενδείξεις υπάρχουν ότι κάτι δεν είναι κατάλληλο για σένα, ή και μη ασφαλές. Φαίνεται από την αρχή αν έχουμε την προσοχή μας σε αυτό. Αρκεί να δώσουμε σημασία και να μην το προσπεράσουμε ως μη σημαντικό. Αυτό συμβαίνει επειδή είμαστε ανοιχτοί και ενσυναισθητικοί. Γι' αυτό ας είμαστε ενσυναισθητικοί πρώτα απέναντι στον εαυτό μας. 

Την ενσυναίσθησή μας δεν πρέπει να την στρέφουμε ενάντια στον εαυτό μας. 

Το τι είναι αυτό που μας ενδιαφέρει να δούμε ή το ποια είναι η ασφαλής συνθήκη για μας, για ποιο πράγμα αναζητούμε τις αντενδείξεις, το ορίζουμε εμείς για εμάς. [Εννοώ ότι δεν καθορίζεται κοινωνικά/από την νόρμα. Θέλει ανάλυση αυτό το σημείο. Ουσιαστικά είναι η αντίληψη των ορίων και της παραβίασης με βάση την δική μας αίσθηση.]

Και αυτό είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο, και ίσως δύσκολο να κατανοηθεί αν δεν υπάρχει αντίστοιχη αρνητική εμπειρία. 

Για μένα ήταν μία μεγάλη ανάλυση πολλών καταστάσεων που αντιμετώπισα, ώστε να μπορέσω να χαρτογραφήσω τα δικά μου red flags. 

Για παράδειγμα σε μία σχέση. Χωρίς ανάλυση, δεν φαινόταν να υπάρχει κάτι που θα έπρεπε να προσέξω, όλα επιφανειακά έμοιαζαν κανονικά. Λόγω της ενσυναίσθησής μου ήμουν προσανατολισμένη αντί προς τον εαυτό μου, στο άλλο άτομο. Και λόγω του μάσκινγκ επίσης όπως σε κάθε σχέση συνήθιζα να διαμορφώνω τον εαυτό μου με βάση τις προσδοκίες του άλλου. Ήμουν ανοιχτή στον άλλον, τον οποίο ποτέ δεν έκρινα, και δεν έδινα προσοχή στον δικό μου εαυτό. 

Δεν είδα καμία αντένδειξη για αυτήν τη σχέση γιατί δεν υπήρχε καν κάτι τέτοιο στο νου μου. 

Μετά από ανάλυση όμως, ανακάλυψα ότι οι αντενδείξεις ήταν εκεί από την αρχή. Θα μπορούσα να έχω αποφύγει τη σχέση αν από την αρχή τις αναγνώριζα και έδινα προσοχή στο δικό μου βίωμα αντί για του άλλου και έστρεφα την ενσυναίσθησή μου στον εαυτό μου και όχι στον άλλον.