Ρομαντικοποίηση και οικειοποίηση

Η ρομαντικοποίηση, αναπόσπαστο κομμάτι της Ableist κουλτούρας, συνδέεται τόσο με την οικειοποίηση όσο και με το othering. 

Ας πάρουμε σαν παράδειγμα τον Van Gogh (μπορούμε να πάρουμε ως παράδειγμα οποιονδήποτε νευροαποκλίνοντα καλλιτέχνη, επιστήμονα ή άλλο γνωστό πρόσωπο που πέρασε στην ιστορία ως "σημαντικό").

Οικειοποίηση από την κανονικότητα

Μέσα από την ρομαντικοποίηση της ψυχικής ασθένειας / διαταραχής [κατά DSM] ή Νευροαπόκλισης [Neurodivergence, Kassiane Asasumasu, 1999/2000] κατά το μοντέλο της Νευροποικιλότητας [Neurodiversity, Judy Singer 1998], η κανονικότητα οικειοποιείται τα άτομα αυτά, ενώ στην πραγματικότητα δεν αποδέχεται την νευροαπόκλιση. Τα βάζει σε μία ξεχωριστή θέση ως να πρόκειται για abled νευροτυπικούς που έχουν κάποια ιδιαιτερότητα. Την ίδια στιγμή αν το έργο των ατόμων αυτών δεν θεωρούνταν σημαντικό ή παρέμενε στην αφάνεια, τα άτομα αυτά λόγω της νευροαπόκλισής τους θα είχαν την χειρότερη αντιμετώπιση από την κανονικότητα, και συχνά όσο είναι εν ζωή και όσο δεν υπάρχει η κοινωνική αναγνωρισιμότητα έχουν την χειρότερη αντιμετώπιση, απαξίωση κ έλλειψη σεβασμού. Άπαξ και το έργο αναγνωριστεί, ξαφνικά η κανονικότητα τους δείχνει έναν σεβασμό, που περνάει μέσα από την οικειοποίηση και την εξάλειψη της διαφοράς τους από το τυπικό.

Othering

Ταυτόχρονα, η ρομαντικοποίηση δημιουργεί την αίσθηση του "άλλου".  Κάτι το οποίο δεν είναι καθόλου αποδοχή, αντίθετα καλλιεργεί και εντείνει τα στερεότυπα και τον αποκλεισμό των ατόμων από την κοινωνική ζωή. Πρόκειται για κάποια "ιδιαίτερα" άτομα που τα θαυμάζει κανείς από μακριά και στην πραγματικότητα δεν θα ήθελε καμία σχέση μαζί τους.