Accommodations: Οτιδήποτε δεν είναι neuronormative αγνοείται ή αντιμετωπίζεται με παθητική επιθετικότητα και εχθρότητα.

Όταν κάποιος ζητάει τα accommodations που χρειάζεται (για να μπορεί [ = be able] να κάνει κάτι) συχνά εκλαμβάνονται ως περίεργες απαιτήσεις, εγωισμός και χειριστικότητα. 

Αυτή η παθητικά επιθετική στάση συχνά υπάρχει στους άλλους ακόμα και αν δεν ζητάς κάτι παρά μόνο ρωτάς για τις επιλογές σου. 

Τα accommodations συνήθως δεν γίνονται δεκτά. Ακόμα και αν συμφωνηθούν, στην πράξη συχνά θα αναιρεθούν. Η αναγκαιότητά τους θα αμφισβητηθεί και δεν θα λαμβάνεσαι υπόψη σε ό,τι πεις ή κάνεις γι' αυτό. 

Άλλες φορές θα γίνουν με δυσανασχέτηση, ως βάρος και αγγαρεία, με εκνευρισμό, και με παθητική επιθετικότητα ή εχθρότητα και πάλι. 

Νομίζω ότι μερικές φορές η ουσία δεν είναι τίποτα περισσότερο από το neuronormativity. Μου έχει τύχει να χλευάσουν, να με αντιμετωπίσουν με άσχημο τρόπο, ή να θέλουν να μην υπάρχουν πράγματα, για τα οποία από μόνη έχω φροντίσει να έχω επειδή χρειάζομαι χωρίς να τα έχω ζητήσει από κανέναν. 🤷‍♀️ 

Νιώθουν δε ότι έχουν το δικαίωμα (entitled) να παρεμβαίνουν σε αυτό που κάνεις, και στα προσωπικά σου αντικείμενα/προσαρμογές, αν δεν γίνεται με neuronormative τρόπο. 

Γενικά δηλαδή, ό,τι και από μόνος σου έχεις φροντίσει, αν δεν είναι neuronormative ανάγκη, είναι πιθανό να αναιρεθεί. Η σημαντικότητά του δεν θα ληφθεί ποτέ σοβαρά, ό,τι και αν κάνεις, όσο και αν τονιστεί. Αν έστω και ένας ελάχιστος παράγοντας δεν εξαρτάται πλήρως από εσένα. Μετά αποκαλείσαι ότι έχεις κάποιο θέμα και θέλεις να "ελέγχεις" κλπ 🙄 

Ή ότι έχεις "πρόβλημα με την αλλαγή" μήπως; 🙄