Τα ενδιαφέροντα και οι καριέρες είναι για τους νευροτυπικούς

Δεν μου αρέσει και πολύ η έκφραση "ειδικό ενδιαφέρον", και ειδικά η λέξη "ειδικό". Έχω πει κατά καιρούς διάφορους λόγους γι' αυτό (πχ βρεφοποίηση infantilising). 

Είναι κι αυτό στο πλαίσιο του othering και της εξωτερικής παρατήρησης, ακόμα και με μία χροιά παθολογικοποίησης, όπως κάθε τι παθολογικοποιείται για μας ή είναι "μη κανονικό", μη νορμάλ. Λες και είμαστε κάτι "άλλο", "διαφορετικό". "Παράξενο" ίσως; Τι το "ειδικό" έχει το ενδιαφέρον μας; Τι το αξιοπερίεργο; 

Λόγω του τρόπου λειτουργίας μας μπορούμε πράγματι να πάμε σε πολύ βάθος και να εξειδικευτούμε πάρα πολύ σε κάτι το οποίο μας ενδιαφέρει. Αυτό ναι, αλλά το να λες το ενδιαφέρον "ειδικό", το τοποθετεί λίγο σαν κάτι "διαφορετικό". Όλα για μας πρέπει να είναι περίεργα, διαφορετικά. Αυτό δεν μ' αρέσει. Ο καθένας μπορεί να έχει ένα μεγάλο ενδιαφέρον ή ένα πάθος για κάτι, ανεξαρτήτως νευρότυπου. Το Αυτιστικό άτομο λόγω της λειτουργίας του, είναι πιθανό να το διερευνήσει αυτό σε μεγάλο βάθος και με διαφορετικό από τον τυπικό τρόπο. Ενδιαφέροντα είναι για όλους, δεν καταλαβαίνω γιατί για το Αυτιστικό άτομο πρέπει να προσθέτουμε τη λέξη "ειδικό" για τα ενδιαφέροντά του, μόνο επειδή είναι Αυτιστικό. 

Όπως και για τους νευροτυπικούς, τα ενδιαφέροντα αυτά μπορεί να είναι πράγματα που μας ευχαριστούν, αντικείμενα σημαντικής έρευνας και μελέτης, κλπ. Πράγματα στα οποία μπορεί να έχουμε αποκτήσει γνώση, να έχουμε ασχοληθεί πολύ και να μας αρέσει να μιλάμε γι' αυτά (όχι πάντα, προσωπικά δεν μου αρέσει να μιλάω για κάποια ενδιαφέροντά μου, καταρχάς γιατί το πιθανότερο είναι να μη γίνουν κατανοητά, οπότε δεν έχει νόημα). 

Το ότι τα νευροτυπικά στάνταρ που πρέπει να πληρούμε, και οι διάφορες νόρμες στις οποίες η δική μας σκέψη δεν συμμορφώνεται, και άλλα πολλά, καταλήγουν συχνά να μας κρατάνε εκτός "τυπικής" εφαρμογής των αντικειμένων αυτών (πχ ακαδημαϊκή καριέρα, απόκτηση επαγγελματικών "τυπικών" - pun intended - προσόντων, εκπαιδευτικά συστήματα μη προσβάσιμα κλπ), δεν σημαίνει ότι τα ενδιαφέροντά μας έχουν κάτι το "ειδικό" και πρέπει να αντιμετωπίζονται ως κάτι "άλλο", εκτός κοινωνίας, μόνο και μόνο επειδή το άτομο δεν ακολούθησε την "τυπική" ακαδημαϊκή πχ πορεία. Το "ειδικό" για μένα αυτό κάνει, μειώνει το αντικείμενό μας, την μελέτη μας, τη γνώση μας, το τοποθετεί σε μία παράλληλη διάσταση που δεν έχει αξία για την κοινωνία, εφόσον είσαι εκτός της τυπικής πορείας. 

Το άτομο παραμένει εκτός αυτής της "πορείας", καταλήγει να μην μπορεί να προχωρήσει στον τομέα του, τα πράγματα συνεχίζουν να υφίστανται ως έχουν και δεν τρέχει τίποτα, τα ενδιαφέροντα και οι καριέρες είναι για τους νευροτυπικούς, και οι Αυτιστικοί χωρίς καμία υποστήριξη για να προχωρήσουν με τον τρόπο που μπορούν στο αντικείμενό τους, με τα "ειδικά τους ενδιαφέροντα", που είναι κάτι άλλο, βρίσκεται εκτός.