Τα όρια είναι για τους νευροτυπικούς / και το αόρατο προνόμιο.

Με αφορμή αυτήν την παλιότερη δημοσίευση στο facebook (υπάρχει και στο blog στις σχετικές αναρτήσεις που έχω κάνει για τα όρια).

[Text] 

In what ways are we supposed to "set boundaries"?

We communicate in a different way.

Why are we supposed to communicate our boundaries in a neurotypical way? 

•Our boundaries are also different and not what NT people expect. We are not being respected. 

Τα όρια είναι για τους νευροτυπικούς. Τουλάχιστον το μεγαλύτερο μέρος αυτών που κυκλοφορούν• είναι ανεφάρμοστα ή άστοχα για μας. 

Όταν δύο άνθρωποι επικοινωνούν με τον ίδιο τρόπο, και όταν η κάθε "συμπεριφορά" τους είναι ή *μπορεί* να είναι έτσι κι αλλιώς ευθυγραμμισμένη με το "έγκυρο" neuronormative, το οποίο και *καθορίζει* σαν διαιτητής ποια είναι τα κοινωνικώς αποδεκτά όρια και ποια δεν είναι, ποιος έχει δίκιο και ποιος δεν έχει, και όπου το δίκιο συνήθως συμβαδίζει με αυτό του ισχυρού, τότε αυτό που συμβαίνει μεταξύ τους μπορεί να είναι μια "παρεξήγηση", η οποία σε ό,τι καθορίζεται από την ισότητά τους και όχι από κάποια άλλη κυριαρχική δυναμική, μπορεί να λυθεί. 

Αυτό που έχω προσπαθήσει να δείξω είναι ότι όταν έχουμε ένα Αυτιστικό άτομο απέναντι σε ένα νευροτυπικό-neuronormative-neuroconformative δεν ισχύουν τα ίδια πράγματα. 

Πρώτον υπάρχει διαφορά στην ίδια την επικοινωνία. Όπου η έγκυρη θεωρείται μόνο του νευροτυπικού. 

Δεύτερον, υπάρχει η δυναμική της κυριαρχίας και η διαφορά της ισχύος, όπου ο νευροτυπικός βρίσκεται στην θέση της κυριαρχίας. 

Τέλος υπάρχουν διαφορές στα ίδια τα όρια και συνολικά διαφορές στις αξίες και στην κουλτούρα, όπου έγκυρο είναι και πάλι το neuronormative. 

Συνεπώς δεν μπορούμε να μιλάμε για όρια των Αυτιστικών ατόμων, με τον ίδιο τρόπο που μιλάμε για τα neuronormative όρια για τους νευροτυπικούς που είναι ευθυγραμμισμένοι με αυτά και επικοινωνούν μεταξύ τους με τον ίδιο τρόπο, αγνοώντας τις διαφορές αυτές και την δυναμική της κυριαρχίας και καταπίεσης. 

Όσον αφορά τις διαφορές ισχύος, κάποια πράγματα ισχύουν και για άλλες κυριαρχικές δυναμικές (ανάμεσα και σε νευροτυπικούς δηλαδή), και μπορούν σε κάποιον βαθμό να κατανοηθούν. Παρόλ' αυτά όταν ο τρόπος επικοινωνίας και αντίληψης είναι κοινός, τα θέματα αυτά είναι συχνά φανερά. Βλέπουμε και περιπτώσεις δικαίωσης μερικές φορές, υποστήριξης ενός θύματος, αλληλεγγύης, κοινωνικής ευαισθητοποίησης, γιατί είναι κατανοητό τι συμβαίνει και ποιος έχει δίκιο. 

Με ένα Αυτιστικό άτομο συνήθως αυτό δεν συμβαίνει. Η καταπίεση είναι αδιόρατη και γενικά είναι πολύ δύσκολο να δικαιωθεί και δεν υποστηρίζεται. 

Μιλάμε επίσης για μία κυριαρχική δυναμική και διαφορά ισχύος που δεν καθορίζεται από τα ήδη γνωστά προνόμια. Βάσει αυτών μπορεί τα άτομα να μη φαίνονται να έχουν κάποια τέτοια διαφορά, παρόλ' αυτά δεν είναι ισότιμα, γιατί το νευροτυπικό άτομο έχει προνόμιο έναντι του Αυτιστικού. 

Έγκυρα είναι τα δικά του όρια, καθώς και ο τρόπος που *φυσικά* θα επικοινωνήσει. Το νευροτυπικό άτομο δεν χρειάζεται καν να μπει σε διαδικασία του πώς θα επικοινωνήσει για να θέσει τα όριά του. Τα πράγματα γι' αυτούς συμβαίνουν με φυσικό τρόπο γιατί αυτός είναι ο τρόπος επικοινωνίας τους. Εύκολα θα επικοινωνήσουν για να θέσουν τα όριά τους, άμεσα θα γίνει κατανοητό από όλους τι λένε και τι κάνουν, και σε περίπτωση που το ζήτημα είναι πράγματι επικοινωνίας και όχι κάτι άλλο, μπορεί να διευθετηθεί. 

Δεν ισχύει το ίδιο για μας και πρέπει να λαμβάνουμε υπόψη τις διαφορές και πού απευθύνονται αυτά που κυκλοφορούν. 

Τουλάχιστον να γνωρίζουμε σε τι κάθε φορά αναφερόμαστε. Γιατί πλέον έχουμε άλλη μία popularised έκφραση που καταλήγει κενή νοήματος, βλέπουμε παντού "set boundaries" και δεν είναι πάντα κατανοητό τι εννοείται με αυτό. Μπορεί να σημαίνει πάρα πολλά πράγματα.