Ενσυναίσθηση

Θεωρώ, και είναι *προσωπικές μου αντιλήψεις* αυτές, ότι τα Αυτιστικά άτομα είμαστε ιδιαίτερα ενσυναισθητικά και ανοιχτά ενεργειακά, και δυστυχώς στρέφεται εναντίον μας. 

Ό,τι και να κάνουμε (μιλάω για τον εαυτό μου με όλη την εμπειρία και θεωρητική ανάλυση που έχω κάνει), όταν θα αλληλεπιδράσουμε με έναν άλλον άνθρωπο *αυτόματα* είναι πιθανό να μπούμε σε μία διαδικασία σύνδεσης, θέλουμε να συνδεθούμε. Όσο και αν προσέχουμε (μιλάω πάλι για τον εαυτό μου που βρίσκομαι σε μία συνεχή επιφυλακή πλέον), αυτό μπορεί να γίνει, γιατί ο άλλος μας φάνηκε καλός, συμπαθητικός, κλπ. 

Γι' αυτό, το εννοώ, οι πόρτες (αντιλαμβάνομαι αυτό που λέμε "όρια" ως πόρτες) πρέπει να είναι ΕΡΜΗΤΙΚΑ κλειστές. Πρέπει εμείς να επιλέγουμε πού θα ανοίγουν. Πώς, πότε, σε ποιον, γιατί. Και αναφέρομαι σε ενσυναίσθηση και εσωτερική διαδικασία, γιατί δεν μπορείς να αποφύγεις τις ίδιες τις αλληλεπιδράσεις πάντα. 

Δυστυχώς και αυτή η προστασία πάλι δεν είναι πάντα εφικτή. Προσπαθώντας να προστατεύσω τον εαυτό μου, έχω βρεθεί να κατηγορούμαι για ό,τι μπορείτε να φανταστείτε, και δυστυχώς η εξάρτηση από το περιβάλλον, μπορεί αυτό να το κάνει να έχει και υλικότατες επιπτώσεις, εκτός από τις ψυχολογικές (που διόλου ευκαταφρόνητες δεν είναι, να σε διαλύουν ψυχικά). 

Δεν είναι μόνο το αρνητικό βίωμα. Είναι η ζημιά που μας προκαλούν στην ζωή μας, παντού. 

-

Μια άλλη σκέψη που κάνω πάνω σ' αυτό, είναι ότι έχουμε την τάση να αντιμετωπίζουμε τους άλλους ανθρώπινα, και όχι ως "ρόλους" (μπορεί να έχουμε την ανάλογη συμπεριφορά βάση κάποιου ρόλου, δεν αναφέρομαι εδώ σε κάτι τέτοιο όμως). Γι' αυτό είμαστε ενσυναισθητικοί και ανοιχτοί με τον καθένα. Τον βλέπουμε ως άνθρωπο και όχι ως ρομπότ.

Μου είναι πολύ δύσκολο να επικοινωνήσω γενικά και αόριστα, απρόσωπα, με μία υπηρεσία, εταιρία κλπ. και θεωρώ ότι αυτός είναι ο λόγος.  

-

Και βέβαια σε όλα αυτά ρόλο παίζει και η κατάσταση που βρίσκεσαι και προηγούμενη εμπειρία σου. Όταν έχεις ένα τραύμα ενεργό, ανάλογα με το πόσο έχει κλείσει, θα μπορέσεις και να μην επηρεαστείς ψυχικά. Δεν με επηρέαζαν με τον ίδιο τρόπο οι καταστάσεις, όταν ήμουν μικρότερη, ή πριν συγκεκριμένες εμπειρίες. Επίσης υπάρχει διαφορά με την καλύτερη κατάσταση και ξεκούραση του νευρικού συστήματος / κλείσιμο τραύματος σε σχέση με άλλες φάσεις, στο πώς θα με επηρεάσουν ψυχικά οι καταστάσεις. 

Όσο υπάρχει ενεργό τραύμα, χρειάζεται μεγαλύτερη προσοχή. 

-

Τέλος το πόσο σε επηρεάζει κάτι, έχει να κάνει και με το πόσο σημαντικό είναι στη ζωή σου. Αν όλα είναι επιφανειακά και άνευ ουσίας, επιφανειακές σχέσεις και καταστάσεις, λογικό και επόμενο να μην σε επηρεάσει κάτι ιδιαίτερα. 

Είναι όμως αυτός τρόπος να ζεις* ; Να είναι όλα επιφανειακά; Οι σχέσεις σου, οι δουλειές σου. Αυτό το αντιλαμβάνομαι μάλλον σαν ένα συνεχές dissociation / bypassing. [Δεν το λέω επικριτικά αυτό για το άτομο.]

Είναι μηχανισμός του τραύματος και δεν είναι ό,τι καλύτερο να συμβαίνει συνέχεια για να μπορείς να αντεπεξέρχεσαι στις καταστάσεις. Έτσι δεν ζεις την ζωή σου, απομονώνεσαι ψυχικά. Δεν συνδέεσαι με τίποτα. Καλό και το βουδιστικό detachment, αλλά δεν είναι για συνέχεια, και μάλλον όχι για μας. Χάνει το νόημα η ζωή. 

Οι μεγαλύτερες δυσκολίες για μένα άρχισαν όταν προσπάθησα να κάνω κάτι ουσιαστικό, να εμπλέκομαι στα πράγματα, να μη βρίσκομαι σ' ένα περιθώριο ή φεύγω από παντού. Να έχουν νόημα τα πράγματα που κάνω, να λειτουργήσω ως ο πραγματικός μου εαυτός. Όταν αρχίζει η ζωή να σε αφορά βαθύτερα και δεν μένεις σε μία επιφάνεια, οι καταστάσεις θα σε επηρεάσουν βαθύτερα.

-

*Ίσως είναι και πιο επώδυνο, η ψυχική απομόνωση και η αίσθηση απώλειας του εαυτού  δεν είναι κάτι απλό.

Συχνά βρισκόμαστε σε μία κατάσταση επιβίωσης, και ψυχικής, και κάνει ο καθένας ό,τι καλύτερο μπορεί για να αντεπεξέλθει και να προστατευτεί.