Η αυταπάτη του να νομίζουμε ότι μπορούμε να λειτουργήσουμε εντός του neuronormativity, και η επικινδυνότητά της.

Ένα λάθος που νομίζω ότι κάνουμε μερικά άτομα, είναι να μην εκτιμούμε σωστά τον κίνδυνο μίας κατάστασης, ανθρώπου ή σχέσης.

Σε αυτό μπορεί να παίζει ένα ρόλο το Αυτιστικό καμουφλάζ, ειδικά στην περίπτωση που δεν γνωρίζουμε την Αυτιστικότητά μας και προσπαθούμε να λειτουργήσουμε εντός του neuronormativity. Επίσης το ότι μπορεί να έχουμε αποκοπεί από τον δικό μας εαυτό, και αυτό συνδέεται με το Αυτιστικό καμουφλάζ.

Δηλαδή μπορεί να δημιουργηθεί σε μερικούς η αίσθηση ότι μπορούμε να έχουμε μία επιφανειακά "κανονική" ζωή, διατηρώντας εσωτερικά τον πραγματικό εαυτό μας, καλύπτοντας τις πραγματικές μας ανάγκες, πραγματώνοντας τις πραγματικές δυνατότητές μας, είτε ανεξάρτητα, είτε και μέσα από αυτήν. Σαν μία "βιτρίνα" (κανονικότητας) εξωτερικά, επιφανειακά, που δεν έχει κάποιο ουσιαστικό νόημα για μας από μόνη της. Αυτό δεν είναι κάτι που το σκεφτόμαστε ή που θέλουμε να είναι αρνητικό ή οπωσδήποτε χωρίς νόημα και επιφανειακό. Πιστεύω ότι και σε αυτήν τη βιτρίνα ψάχνουμε μία καλή συνθήκη, ή κάποιο νόημα (ή πιστεύουμε ότι θα μπορέσουμε και μέσα από αυτήν να λειτουργήσουμε και να πραγματώσουμε τον πραγματικό εαυτό μας). Ούτε είναι τόσο συνειδητό ως διαδικασία. Θέλουμε όμως να δημιουργήσουμε μία "κανονική" κατάσταση, μία σχέση, μία δουλειά, μία παρέα, κλπ. Θεωρώντας ότι αυτό δεν θα επηρεάσει την εσωτερική μας πραγματικότητα και ότι μπορεί να είναι κάτι ξεχωριστό και να μην μας επηρεάσει καν ψυχικά. Ή ότι μπορεί πραγματικά να λειτουργήσει για μας. Είναι όμως αυταπάτη ότι μπορεί να γίνει αυτό. Ή σπάνιο (το να υπάρξει η κατάλληλη συνθήκη). Νομίζω ότι αυτό που είναι αυταπάτη είναι ότι μπορεί να μη μας επηρεάσει και να μας αφήσει ανέπαφους, να μη μας αγγίξει.

Σαν παράδειγμα-αναλογία θα πω το να νομίζεις ότι μπορείς να αφήνεις κάποιον να σε χτυπάει, και να θεωρείς ότι εφόσον το αγνοείς αυτό και δεν σε νοιάζει τι κάνει, ή δεν έχει νόημα για σένα, μπορείς να δέχεσαι τα χτυπήματα αυτά χωρίς να βλάπτεσαι, χωρίς να τραυματίζεσαι, χωρίς να παθαίνεις κάτι. Αυτό σχετίζεται με την αποκοπή από τον εαυτό, και συνδέεται τόσο με την αντίληψη του detachment (που το συναντάμε σε φιλοσοφίες και θρησκείες, και που συχνά έτσι κι αλλιώς ερμηνεύεται και εφαρμόζεται με στρεβλό τρόπο) όσο και με τον τραυματικό μηχανισμό του dissociation. 

Έτσι, μέσα από αυτήν την αυταπάτη αφήνεσαι σιγά σιγά στον τραυματισμό που σου προκαλούν όλα αυτά τα χτυπήματα που εσύ νομίζεις ότι δεν σε επηρεάζουν. Και όσο βρίσκεσαι σε αυτήν την αυταπάτη, ότι μπορεί η "κανονικότητα" να λειτουργήσει για σένα, ο τραυματισμός αυτός μπορεί να είναι μεγάλος και να μην το έχεις καταλάβει.