Το θέατρο είναι γλώσσα. Η νευροτυπική συμπεριφορά όχι.

Μοιάζει με θέατρο για μας, αλλά γι' αυτούς δεν είναι.

Δεν πρέπει να συγχέουμε τη ζωή με την τέχνη, τουλάχιστον ως ερμηνεία της νευροκανονικότητας / και της νευροκανονικής συμπεριφοράς (όταν μιλάμε για θέατρο).

Όπως έγραψα ξανά στο blog δεν πρόκειται για κώδικα.

Η αποκωδικοποίηση και ανάλυση έργων τέχνης, κυρίως κινηματογραφικών και θεατρικών αποτελεί πολύ μεγάλο ενδιαφέρον μου, μπορώ να σου κάνω απίστευτη ανάλυση χαρακτήρα, σχέσεων, διαλόγων, πράξεων κλπ μέσα σε ένα έργο, να γράψω βιβλία σημειώσεων γι' αυτό καθώς επεξεργάζομαι μία σκηνή, ένα έργο, έναν χαρακτήρα.

Αν είχε την οποιαδήποτε σχέση αυτό με την αποκωδικοποίηση της (νευροκανονικής) πραγματικότητας και συμπεριφοράς, εγώ τουλάχιστον θα την είχα αποκωδικοποιήσει.

Γι' αυτό και δε μ' αρέσει να μπλέκουμε το Αυτιστικό καμουφλάζ (καλύτερα να μη λέγεται "μάσκινγκ") σε αυτό. Δεν είναι καλό να βλέπουμε τις πραγματικές σχέσεις και κοινωνικές καταστάσεις ως θέατρο. Δεν μπορούν να ερμηνευθούν έτσι.

Ούτε στην ψυχολογία μπορούμε να βασιστούμε γιατί γίνονται προβολές / παρερμηνείες, και από εμάς και από αυτούς. (Φυσικά ό,τι κάνουν αυτοί είναι το έγκυρο, οπότε εμείς πάντα έχουμε το πρόβλημα.) (Ίσες αποστάσεις δεν υπάρχουν σε μία συνθήκη όπου είμαστε καταπιεσμένοι και άκυροι.) (Και η ίδια η "ψυχολογία" είναι φτιαγμένη στα μέτρα των νευροτυπικών, εμείς ό,τι και να κάνουμε είμαστε η παθολογική κατάσταση. Συνεπώς ούτε τον εαυτό μας θα βοηθήσει ως εργαλείο να καταλάβουμε γιατί θα γίνουν στρεβλώσεις.)

Το θέατρο είναι γλώσσα. Η νευροτυπική συμπεριφορά όχι.

Και ιδιαίτερα προβληματικό γίνεται αυτό όταν το επεκτείνουμε στην "δικαιολόγηση".

- 

Δεν μ' αρέσει καθόλου να ρομαντικοποιούνται πραγματικές καταστάσεις της ζωής. Είναι cringe για μένα. 

Καμιά φορά το βλέπω να γίνεται από νευροτυπικούς, να συγκρίνονται καταστάσεις της πραγματικότητας με τέχνη, και είναι εντελώς cringe για μένα. 

Δεν το έχω δει ποτέ να συμβαίνει αυτό από Αυτιστικούς με αυτόν τον χοντροκομμένο τρόπο. 

- 

Στο θέατρο υπάρχουν συγκεκριμένες πράξεις που γίνονται συνειδητά και επιλέγονται να προβληθούν και να φωτιστούν. Στις πραγματικές (νευροκανονικές) κοινωνικές καταστάσεις όχι.

Η γλώσσα αυτή, ακόμα και αν έχει ρεαλιστική αναφορά στην νευροτυπική συμπεριφορά, παραμένει γλώσσα, που μπορεί να μιλήσει στον καθένα, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Δεν είναι το ίδιο μία πραγματική "κοινωνική"* κατάσταση. Δεν είναι θέατρο οι "κοινωνικές" καταστάσεις και γενικά η νευροκανονική συνθήκη. 

Αυτό, ή εμείς έχουμε μια άλλη ροή σε χρόνο και χώρο. 

*"κοινωνική" κατάσταση σε εισαγωγικά, αναφέρομαι στην νευροκανονική συνθήκη.

-

Αντίστοιχα οι δικές μας πράξεις δεν μπορούν να ερμηνευτούν με τον τρόπο επικοινωνίας των νευροτυπικών.