Το "μάσκινγκ" αποτελεί μία αντίληψη της λειτουργίας μας μέσα από το πρίσμα της νευροτυπικής εμπειρίας.

Κάποιος που φοράει μία μάσκα ή "υποκρίνεται", α) ξέρει τι κάνει, και β) είναι επιλογή του. 

Σε μας, μπορεί αυτό να φαίνεται προς τα έξω, όμως αυτό που συμβαίνει στην πραγματικότητα είναι μία αντιγραφή μοτίβων συμπεριφορών των άλλων που δεν είναι καν πλήρως συνειδητή, σε μία προσπάθεια προσαρμογής στο περιβάλλον. [Συχνά μάλιστα νομίζοντας ότι το ίδιο κάνουν και οι άλλοι.] 

Ο "ρόλος" που θα παίξει ένας νευροτυπικός επίσης, πχ το πώς θα είναι σε μία συνέντευξη για δουλειά, σε ένα πάρτυ κλπ, δεν έχει καμία σχέση με αυτό που θα κληθώ να κάνω εγώ στην αντίστοιχη κατάσταση και την απαίτηση που έχει από μένα. 

Πρέπει κι εμείς να καταλάβουμε την εμπειρία μας και να μην βλέπουμε τους εαυτούς μας μέσα από τον εξωτερικό τρόπο που μας βλέπουν οι νευροτυπικοί. 

Επίσης, δεν καταναλώνει ενέργεια στον νευροτυπικό να "υποκριθεί"/φορέσει μάσκα ή παίξει "ρόλο". Έτσι δίνεται η εντύπωση ότι είναι το ίδιο για μας, κάτι που είναι εξαντλητικό έως αδύνατο για μας. 

Πρέπει να καταλάβουμε τις διαφορές μας. 

Λέγοντας "μάσκινγκ", τουλάχιστον αν δεν το αναλύσουμε και αφήσουμε να εννοείται ό,τι μπορεί να νομίζει κανείς ότι σημαίνει, είναι σαν έμμεσα να αποδεχόμαστε την νευροτυπικότητα ως ανωτερότητα και την δική μας λειτουργία ως ελλειμματική. 

Θεωρώ ότι αυτό που συνήθως αναφέρεται ως "μάσκινγκ", είναι ο φυσικός τρόπος της τυπικής λειτουργίας (ας πούμε μέσω μίας "περσόνας") και εννοείται με αυτό ότι κάνουμε το ίδιο κι εμείς. Αυτό όμως δεν συμβαίνει στην πραγματικότητα. Αν το βλέπουμε έτσι, βλέπουμε μέσα από το πρίσμα της νευροτυπικότητας. 

Να πω και πάλι ότι οι αντιλήψεις μου σχετικά με αυτό έχουν προκύψει από μεγάλη ενασχόληση με το θέμα. Εγώ η ίδια έχω δει και αντιληφθεί το "μάσκινγκ" έτσι, μελετώντας την λειτουργία μου μέσα από το πρίσμα της νευροτυπικότητας, μιας και δεν γνώριζα να υπάρχει κάτι άλλο. Και προσπαθώντας να βρω ή να κατανοήσω αυτήν την δική μου "περσόνα". 

Συνειδητοποιώ όμως, μετά από όλη αυτή την αναζήτηση, με την ανακάλυψη της Νευροαπόκλισης και Αυτιστικότητας, ότι και το "μάσκινγκ" αποτελεί μία αντίληψη της λειτουργίας μας μέσα από το πρίσμα της νευροτυπικής εμπειρίας, ενώ πρόκειται για διαφορετική λειτουργία. 

Το Αυτιστικό καμουφλάζ είναι πιο σωστό, και μπορεί να πάρει διάφορες εκφάνσεις, γιατί στην ουσία προσπαθείς να αφομοιωθείς στο περιβάλλον. 

"Μάσκινγκ" θα μπορούσα να πω ότι είναι αυτό που έκανα, όταν νόμιζα ότι/προσπαθούσα να λειτουργήσω ως νευροτυπική, μελετώντας την νευροτυπική λειτουργία που είναι κυρίαρχη και η μόνη γνωστή.