Αμφισβητώ ότι αιτία των προβλημάτων και ζημιάς που μας προκαλούν *συγκεκριμένα άτομα* είναι "η παρεξήγηση".

Αμφισβητώ ότι αιτία των προβλημάτων και ζημιάς που μας προκαλούν *συγκεκριμένα άτομα* είναι "η παρεξήγηση". Ούτε επίσης αιτία των κακοποιήσεων και διακρίσεων. 

Δεν πρόκειται για απλές "παρεξηγήσεις". Είναι αρνητικές προβολές και είναι πολύ περισσότερο. 

Δεν "αλληλο-παρεξηγιόμαστε". Δεν υπάρχει ίση απόσταση σε αυτήν την παρερμηνεία. Δεν είμαστε εμείς αυτοί οι οποίοι παρερμηνεύουν. *Μας* παρερμηνεύουν (και κάτι πολύ περισσότερο από αυτό), και πρέπει να αναλάβουν την ευθύνη τους για αυτό, δεν ευθυνόμαστε εμείς γι' αυτό, το οποίο δεν είναι ανώδυνο για μας, έχει σημαντικές επιπτώσεις, μας δημιουργεί πρόβλημα. 

-

Και, ποιος βλάπτεται από αυτό, ποιος ζημειώνεται; Ζημειώνουμε εμείς τους άλλους; 

Μου φαίνεται ανόητο επίσης να θεωρεί κανείς ότι εμείς θέλουμε να βλάψουμε τον εαυτό μας. 

-

Και αναφέρομαι μόνο στο ευρύτερο (κοινωνικό) περιβάλλον που ευνοεί αυτήν την κατάσταση, όπου συμβαίνει στοχοποίησή μας. Γιατί κατά τ' άλλα, από την δική μου εμπειρία μέχρι τώρα, δεν θεωρώ ότι τα προβλήματα που μας προκαλούν οφείλονται σε "παρερμηνείες" και προβολές. Δεν είναι "φαινόμενο", συγκεκριμένα πρόσωπα έχουν ευθύνη (και αυτοί που το ξεκινούν/προκαλούν και αυτοί που τους πιστεύουν και συμμετέχουν), και δεν καταλαβαίνω γιατί εγώ θα πρέπει να μπω στη διαδικασία να ερμηνεύσω τα ψυχολογικά αίτια και κίνητρά τους για την βλάβη που μου προκαλούν, εκμεταλλευόμενοι τις αρνητικές προβολές, την κοινωνική και άλλη ισχύ και διασύνδεσή τους (εγώ είμαι στην ανίσχυρη θέση κοινωνικά σε ένα neuronormative κοινωνικό περιβάλλον), και τις κοινωνικές δυναμικές του scapegoating. 

Περισσότερα γράφω στο blog μου στην ανάρτηση για τον ρόλο του enabling και την ψυχολογικοποίηση του κακού. Το τελευταίο που με ενδιαφέρει είναι να τους "ψυχολογήσω", και μ' αυτόν τον τρόπο να τους δικαιολογήσω. Δεν είναι η "παρερμηνεία" ούτε η προβολή η αιτία. Απλώς μπορούν να το κάνουν.