Η Αυτιστικότητα ως ταυτότητα και βίωμα δεν χρειάζεται πάντα να ορίζεται με σημείο αναφοράς την απόκλιση από το νευροτυπικό.

Θεωρώ ότι κέντρο μας δεν θα έπρεπε καν να είναι οι διαφορές μας από το τυπικό, αν και είναι σημαντικό αυτό, ειδικά στην παρούσα κατάσταση, όπου χρειάζονται οπωσδήποτε προσαρμογές/accommodations για εμάς και την πρόσβασή μας, εφόσον το νευροτυπικό είναι αυτό που κυριαρχεί και μας αποκλείει, και επιχειρείται η ισοπέδωση των διαφορών και η αγνόησή μας. 

Η Νευροαπόκλιση πάντως επικεντρώνεται στο γεγονός της διαφοράς και είναι ένας ορισμός της ταυτότητάς μας σύμφωνα με την διαφορά από το νευροτυπικό. 

Γι' αυτό, με εξαίρεση περιπτώσεις που θέλουμε και έχουμε λόγο να το ορίσουμε έτσι, δεν χρειάζεται πολλές φορές να το χρησιμοποιούμε ως ορισμό ταυτότητας (αν αναφερόμαστε μόνο σε Αυτιστικότητα). Θα πρέπει το κέντρο μας (ως Αυτιστικότητα) να είναι ο ορισμός της δικής μας ταυτότητας και βιώματος, που δεν χρειάζεται πάντα να έχει αναφορά στην απόκλιση από το νευροτυπικό. 

Είναι πολύ σημαντικό να ξέρουμε ακριβώς πού διαφοροποιούμαστε (και πού όχι), και βέβαια αυτό να μην παθολογικοποιείται, και είναι αναγκαίο σήμερα να γίνεται λόγος για την Νευροαπόκλιση, και για το παράδειγμα της Νευροποικιλότητας, μέσα στο πλαίσιο του οποίου υπάρχει. 

Είναι σημαντικό να ορίζουμε την ταυτότητά μας και το βίωμά μας και χωρίς την νευροτυπικότητα ως σημείο αναφοράς και της διαφοράς μας από αυτήν.

-

Νευροαπόκλιση = Neurodivergence, Kassiane Asasumasu 1999/2000 

Νευροποικιλότητα = Neurodiversity, Ομάδα Αυτιστικών 1998

-

•Το μη αυτιστικό δεν είναι το νευροτυπικό, αλλά το αλλιστικό. Υπάρχει και μη αυτιστικό (αλλιστικό) Νευροαποκλίνον.