Δεν έχετε νοιαστεί ποτέ για αυτούς τους μαθητές (και φαίνεται)

(Είχα δημοσιεύσει ένα απόσπασμα στο blog από αυτό το κείμενο.) 

Όταν αφορίζετε την "τηλεκπαίδευση", λες και σε αυτήν έγκειται η παθογένεια του εκπαιδευτικού συστήματος που πριν ήταν υπέροχο, να ξέρετε πως για κάποιους μαθητές για τους οποίους αδιαφορείτε παντελώς -και φαίνεται, η "τηλεκπαίδευση" έκανε, ή μπορούσε να κάνει με κατάλληλη χρήση, την εκπαίδευση προσβάσιμη. Και όταν εγκωμιάζετε την εκπαίδευση στις αίθουσες, να ξέρετε ότι και πάλι αδιαφορείτε πλήρως για τους μαθητές στους οποίους η εκπαίδευση στο χώρο του σχολείου είναι από μη προσβάσιμη μέχρι βασανιστήριο στο οποίο "δέχονται" bullying, κακοποιούνται δηλαδή, από συμμαθητές ΚΑΙ "δασκάλους". 

Τώρα, αν νομίζετε ότι πρέπει να διαχωρίζονται αυτοί οι μαθητές που σας είναι αδιάφοροι, και να εκπαιδεύονται αλλού, πάμε σε άλλες νοοτροπίες διαχωρισμού και διακρίσεων μεταξύ των μαθητών, που δεν θα έπρεπε καν να συζητάμε. 

Εκτός αν έχεις την εντύπωση ότι αυτό μπορεί να γίνει σε ένα ισότιμο πλαίσιο, στο οποίο αποτελεί επιλογή και όχι αποκλεισμό και καταπίεσή τους και αντιμετώπισή τους ως κατώτερους και ελλειμματικούς, και με υπονόμευση της μελλοντικής τους πορείας και προδιαγεγραμμένης "αποτυχίας". Τότε μάλλον δεν είμαι εγώ σε άλλο τόπο και χρόνο, εσύ είσαι. 

Το εκπαιδευτικό σύστημα δεν το χάλασε η "τηλεκπαίδευση". Η "τηλεκπαίδευση" είναι, ή θα ήταν, ή θα έπρεπε να είναι, ένα μέσο, ένας τρόπος. Το εκπαιδευτικό σύστημα ήταν χαλασμένο από πριν. 

Όλο αυτό είναι στο πλαίσιο "γυρίζουμε στην υπέροχη κανονικότητά μας". Δεν θέλατε μάλλον κάποια αλλαγή ποτέ στην πραγματικότητα εσείς που λέγατε ότι θέλατε αλλαγές. Το μόνο που θελήσατε και αυτό για το οποίο παλέψατε ήταν να γυρίσετε εκεί που ήσασταν, στην υπέροχη κανονικότητά σας που συνεχίζει να αποκλείει ανθρώπους για τους οποίους συνεχίζετε να αδιαφορείτε όσο και πριν. 

Η "τηλεκπαίδευση" δεν λύνει το θέμα, είναι ένα μέσο, το σύστημα καθορίζει πώς χρησιμοποιείται. Μπορεί όμως να αποτελεί ένα μέσο που διευκολύνει και λειτουργεί ως προσβασιμότητα. Αυτό όμως είναι κάτι που δεν σας ενδιαφέρει καθόλου, γιατί για εσάς οι μαθητές αυτοί δεν υπάρχουν. Δεν υπήρχαν και συνεχίζουν να μην υπάρχουν. 

Το εκπαιδευτικό σύστημα είναι συμπεριφορισμός και αυτό που διδάσκει είναι τον neuronormative τρόπο κοινωνικοποίησης, και όχι τα μαθήματα. Τα μαθήματα, ο τρόπος διδασκαλίας, η όλη οργάνωση, η ύλη, ο χώρος, είναι από μη προσβάσιμος έως απόλυτα βλαπτικός για πολλούς μαθητές τους οποίους σαμποτάρει για το υπόλοιπο της ζωής τους, καταστρέφοντας το δυναμικό τους και τον φυσικό τρόπο που ενδιαφέρονται και μαθαίνουν πράγματα, όσο και τον φυσικό τρόπο κοινωνικοποίησής τους.