Διαφορά σε context ή τρόπο

"Κι εγώ το κάνω αυτό". Ναι κι εσύ το κάνεις, αλλά όταν και όπως το κάνεις, είναι οκ.

Δεν υπάρχει μόνο απόκλιση από το νευροτυπικό, αλλά και κοινότητα. 

Θεωρώ μάλιστα ότι μεγάλο μέρος (αυτού που γίνεται αντιληπτό ως) διαφοράς, έχει να κάνει με context ή τρόπο. 

Ξεκάθαρα βέβαια υπάρχει Αυτιστική λειτουργία. 

Απορρίπτω προσεγγίσεις της Αυτιστικότητας ή Νευροαπόκλισης βάσει "χαρακτηριστικών" (traits), που παραπέμπουν στην αντίληψη και κατηγοριοποίησή μας ως "τύπο προσωπικότητας". 

Δεν ισχύει τίποτα. Είναι στερεότυπα και εξωτερική παρατήρηση της νευροτυπικής αντίληψης, και επειδή είναι κυρίαρχη μας επηρεάζει κι εμάς. 

Για παράδειγμα ότι είμαστε "blunt", "κυριολεκτούμε", έχουμε ουδέτερη έκφραση, κ.ά. που φαίνεται μερικές φορές σαν να τα δεχόμαστε και οι ίδιοι. Δεν θεωρώ ότι πραγματικά ισχύει, ούτε ότι πρέπει να το δεχόμαστε. Το αν είμαστε "blunt", και η αντίληψη της κυριολεξίας, είναι θέμα context και έχουμε άλλη έκφραση που δεν αντιλαμβάνονται. Εμένα στην δική μου εμπειρία, τα νευροτυπικά άτομα είναι που μου φαίνονται πολύ ωμά, και ανέκφραστα, αφού δεν μου γίνεται κατανοητό τι αισθάνονται από την έκφραση του προσώπου τους. Είναι το ίδιο ακριβώς. Έτσι μας αντιλαμβάνονται εξωτερικά. Ως έναν "τύπο προσωπικότητας" με αυτά τα χαρακτηριστικά, επειδή μόνο αυτό αναγνωρίζουν οι ίδιοι. Ένα νευροτυπικό άτομο μπορεί κάλλιστα να έχει αυτά τα "χαρακτηριστικά" ως "προσωπικότητα" , ή να είναι "εσωστρεφές", "ντροπαλό" , χαρακτηριστικά που  επίσης συχνά μας προσδίδουν ως "τύπο προσωπικότητας", και να είναι απόλυτα αποδεκτό. Ούτε περίεργοι είμαστε, ούτε εκκεντρικοί. Γενικά δεν είμαστε "περίεργοι νευροτυπικοί". Είμαστε Αυτιστικοί, και ο καθένας έχει την δική του μοναδική, ξεχωριστή Αυτιστική προσωπικότητα, που δεν έχει σχέση με αυτά τα στερεότυπα. 

Αυτό περιπλέκεται και λόγω κάποιων εκφάνσεων του Αυτιστικού καμουφλάζ, και αντιγραφής μοτίβων συμπεριφορών των νευροτυπικών. 

Αναγκαστικά καλούμαστε να υπάρχουμε εντός μίας νευροτυπικής αντίληψης της προσωπικότητας (και της σωματικής και νοητικής έκφρασης).

Και η αντίληψή τους δημιουργείται από προβολές τους, στις οποίες ανάλογα προσπαθούμε να ανταποκριθούμε. Να ανταποκριθούμε στην προσδοκία ή να αντιδράσουμε-αντισταθούμε στην προβολή, στο στρεβλό καθρέφτισμα που μας αντανακλούν.