Αυτό συμβαίνει, σε περίληψη Part 4: Η καταστολή του νευρότυπου δημιουργεί το τραύμα.
Όπου ακούτε "θεραπείες" (adhd ή "αυτισμού") είναι τσαρλατανισμοί.
Όσο το τραύμα θεραπεύεται τα χαρακτηριστικά του νευρότυπου είναι πιο έντονα. Αυτό είναι θετικό στην πραγματικότητα. Εσύ νιώθεις καλύτερα, ενώ το περιβάλλον σου καταλαβαίνει το αντίθετο γιατί η λειτουργία σου είναι διαφορετική, και δεν μπαίνεις στη διαδικασία του καμουφλάζ.
Τα χαρακτηριστικά του νευρότυπου είναι ακριβώς αυτό που θέλουν να καταστείλουν οι λεγόμενες "θεραπείες". Η καταστολή του νευρότυπου δεν είναι "θεραπεία". Η ίδια η καταστολή δημιουργεί τραύμα.
Η σχέση με το περιβάλλον μπορεί να γίνεται πιο δύσκολη. Εγώ πχ δεν μπορώ να ξαναγυρίσω στην ίδια συνθήκη που βρισκόμουν πριν διότι βλάπτω τον εαυτό μου, κάτι που δεν καταλαβαίνουν πολλοί. Δεν είναι επιλογή μου αυτό.
Είναι παράδοξο, γιατί η συνθήκη είναι το πρόβλημα, το περιβάλλον το δημιουργεί και δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος να μην κάνουμε τα πράγματα που μπορούμε.
Αυτή η ανάρτηση μπορεί να συμπυκνώσει όλο το θέμα κι αυτό που προσπαθούμε πολλοί να πούμε. Την σχέση (και διάσταση αντίληψης εννοώ εδώ) με το περιβάλλον. Εμποδιζόμαστε να κάνουμε πράγματα χωρίς να υπάρχει λόγος. Αντιμετωπίζουν ως πρόβλημα κάτι φυσιολογικό και υγιές, και μας δημιουργούν πρόβλημα και τραυματισμό του νευρικού μας συστήματος επειδή ακριβώς προσπαθούν να το καταστείλουν.
Χρειαζόμαστε αλλαγή της συνθήκης ώστε να μπορούμε να υπάρξουμε.
Το περιβάλλον αντιλαμβάνεται έτσι τον νευρότυπό μας μέσα από το ιατρικό μοντέλο αντίληψης, και αυτό είναι που πρέπει να αλλάξει γιατί αυτό μας δημιουργεί πρόβλημα.
Σχετική ανάρτηση στο facebook από την σελίδα Trauma Geek - Trauma and Neurodiversity Education
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου