Οι έννοιες της ψυχολογικοποίησης και ψυχοδραματοποίησης.

Νομίζω ότι χρειάζεται να διευκρινίσω λίγο κάποιες έννοιες που λέω, δεν έχω πάντα τη δυνατότητα να εκφράζομαι πολύ συγκεκριμένα με λέξεις, ήδη είναι ένα είδος "μετάφρασης" για μένα, αλλά εκφράζομαι όπως μπορώ, το αφήνω να γίνεται, παρά να μην εκφράζομαι καθόλου. 

Για την ψυχολογικοποίηση του κακού, το έχω αναλύσει αρκετά στο blog τι εννοώ, πιστεύω είναι καθαρό. Για την ψυχολογικοποίηση γενικά είναι ένας τρόπος ερμηνείας αλλά και δικαιολόγησης μέσα από διάφορες αντιλήψεις για το ποια είναι τα κίνητρα των ανθρώπων. Είναι συνολικά το να βλέπουμε μέσα από ένα τέτοιο πρίσμα, ή να χρησιμοποιούμε με έναν εργαλειακό τρόπο διάφορες αντιλήψεις που μπορεί να είναι και κλισέ ή mainstream αντιλήψεις που τις αποδομώ. Το να βλέπουμε συνολικά μέσα από ένα τέτοιο πρίσμα τοποθετεί στο κέντρο το άτομο και είναι αποπροσανατολιστικό ή και καταπιεστικό για πολλούς ανθρώπους (πχ. όταν τοποθετείται η ευθύνη στο άτομο, ή όταν καλείται να προσαρμοστεί, ή όταν απευθύνεται και ευνοεί συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων κ.ά). 

Το να το ανάγουμε αυτό στην πολιτική σημαίνει αντίστοιχα να βλέπουμε και ερμηνεύουμε μέσα από αυτό το πρίσμα και αυτές τις αντιλήψεις, για τα κίνητρα πράξεων τα οποία εντοπίζουμε μέσα σε ψυχολογικές-συναισθηματικές καταστάσεις. 

Αυτό μπορεί να έχει απόσταση μεγαλύτερη ή μικρότερη ή ταύτιση ασυνείδητη, ανάλογη της συλλογικής ταύτισης-ταυτότητας του ατόμου. Δεν θεωρώ ότι είναι μια αυθεντική ψυχολογική ταύτιση με το γεγονός, αλλά διαμορφώνεται σε ένα φαντασιακό ομάδας. 

Όπως όμως και στο διαπροσωπικό επίπεδο θα προηγηθεί η ταύτιση που θα διαμορφώσει τη στάση και τις (ψυχολογικές) αντιλήψεις που προβάλλονται, έτσι θα γίνει κι εδώ. 

Ψυχο-δραματοποίηση (...), είναι λίγο διαφορετικό, γιατί δεν μιλάμε για μία ερμηνεία εξωτερική που προβάλλεται, αλλά για την επιτελεστικότητα που έχει αυτό, μία σκηνή, όπου προβάλλονται εσωτερικά σύμβολα και το άτομο τοποθετεί τον ρόλο του μέσα σε αυτήν και εκδραματίζει αυτά που έχει ανάγκη να εκδραματίσει. Αυτό επίσης είναι αποπροσανατολιστικό όταν μιλάμε για μία πραγματική κατάσταση που συμβολοποιείται, και όταν το άτομο δεν βρίσκεται στο πλαίσιο μίας ψυχο-δραματικής σκηνής, αλλά η στάση του, ο λόγος του και οι πράξεις του έχουν αντίκρισμα στην πραγματικότητα. Προβάλλει περιεχόμενα-σύμβολα που δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, και ως τέτοια δεν μπορεί παρά να μειώνουν τις διαστάσεις της πραγματικότητας σε ψευδές δίπολο, πόσο μάλλον όταν εκδραματίζεται μία σύγκρουση. 

Σημειώνω το "ψευδές", γιατί εγώ προσωπικά, το έχω ξαναπεί αν δείτε τις αναρτήσεις μου, δεν λέω ότι δεν υπάρχουν δίπολα ή όλα είναι ψευδή. Εντελώς αντίθετα πιστεύω ότι πρέπει να είναι 100% ξεκάθαρη η θέση μας. Και στην ψυχολογικοποίηση του κακού το ίδιο λέω. Για μένα το κακό είναι κακό και το καλό καλό. Αυτό που βλέπω και με σοκάρει είναι ότι δυσκολευόμαστε να τα ξεχωρίσουμε και ότι δεν διαχωριζόμαστε από το κακό, γιατί "ναι μεν αλλά". Η ταύτιση με το κακό. 

Η διάκριση είναι εγγενής κανονικά, έτσι πιστεύω. Πιστεύω ότι υπάρχουν διάφορες διαμεσολαβήσεις και ιδεολογικές κατασκευές που έχουν αποπροσανατολίσει.