Για την "κυριολεξία"

Αν και υπάρχει διαφορά στην Αυτιστική λειτουργία στην χρήση της γλώσσας, δεν ισχύουν αυτά που λέγονται, όπως λέγονται και εννοούνται, και πολλά είναι διαφορά context, ή μια άλλου είδους διαφορά που εγώ ονομάζω έτσι και έχει να κάνει με το context. Και την κουλτούρα. 

Έχω αναφερθεί ξανά στο θέμα, ότι τόσο για την κυριολεξία, όσο και για την "ουδετερότητα" έκφρασης, που επίσης δεν ισχύει, για μένα οι αλλιστικοί έχουν ουδέτερη έκφραση, ο τρόπος που λέγεται απογυμνώνει και αποξενώνει την κουλτούρα μας, στην γενική άγνοια που επικρατεί, και στην τεμπελιά τους γιατί βαριούνται να μπουν σε κόπο και προτιμάνε να πετάνε κοτσάνες και να λένε ό,τι τους κατέβει για μας. Ενώ υπάρχουμε, είμαστε εδώ, μιλάμε, και συνεχίζουν να μη μας λαμβάνουν υπόψη. Βρίσκονται σε άλλη διάσταση, και δεν τους ξεκουνάει τίποτα. Ή έχουν έλλειμμα κατανόησης. Κάτι απ' όλα θα πρέπει να παραδεχτούν. Βγάζουν εμάς ελλειμματικούς, το εύκολο. 

Και γλώσσα σώματος έχουμε, και εκφράσεις, και εξωλεκτικά σήματα, αλλά οι αλλιστικοί καλά θα κάνουν όντως να μην τα διαβάζουν και να ακούν μόνο το περιεχόμενο, διότι τα παρερμηνεύουν. Διαβάζουν βέβαια λάθος και τον γραπτό λόγο, που δείχνει ότι έχει κι άλλες διαστάσεις αυτό.

Εδώ θέλω μια σημείωση μόνο να κάνω για την κυριολεξία και την διαφορά context. Δεν ισχύει ότι εμείς πάντα είμαστε "οι κυριολεκτικοί". Θυμάμαι χαρακτηριστικά παραδείγματα όπου αλλιστικοί όχι απλά εκλαμβάνουν "κυριολεξία", αλλά και για κάποιον ανεξήγητο λόγο κολλάνε πολύ άγρια και έως και εξοργίζονται μπορώ να πω, ενώ όλη την προηγούμενη ώρα μπορεί να είχανε ένα υφάκι "ώχου τώρα με τις λέξεις θα παίζουμε" ξαφνικά παθαίνουν αμόκ επειδή φαίνεται είπες τη λάθος λέξη. Και αυτό μπορεί πολύ απλά να είναι η προσπάθειά σου να εκφραστείς, για σένα δεν είχαν ιδιαίτερη σημασία οι λέξεις αλλά αυτό που προσπαθούσες να εκφράσεις. Αλλά έχεις ανθρώπους αρπαγμένους συνεχώς που δεν έχουν καμία διάθεση να ακούσουν τι λες, αυτό είναι το πρόβλημα. 

Βλέπουμε λοιπόν ότι σε άλλες περιπτώσεις οι αλλιστικοί κολλάνε με την "κυριολεξία". Αντίθετα εμείς προσπαθούμε να κατανοήσουμε την ουσία αυτού που λέγεται, μπορεί και να ξεχάσουμε και τις ίδιες τις λέξεις που ανέφεραν ή να μην μπορούμε να αναπαράγουμε το τι είπαν. Στο σχολείο για παράδειγμα, δάσκαλοι που ζητάνε να αναπαράγουμε τι είπαν μπορεί να μην μπορούμε να το κάνουμε, ενώ έχουμε κατανοήσει τι λέγεται. Αλλά βαριούνται να σκεφτούν οτιδήποτε χρειαζόμαστε, βαριέται το "εκπαιδευτικό σύστημα" να ασχοληθεί με accommodations, προτιμούν να μην ασχολούνται με κάποιους μαθητές. Προτιμούν να φτιάχνουν ολόκληρα άκυρα συστήματα δικά τους και να μας διαχωρίζουν από το να κάνουν ακόμα και την ελάχιστη χωρίς κανένα κόστος προσαρμογή. Τόσο πολύ βαριούνται να βγουν από την ρουτίνα της λειτουργίας τους, αλλά κατά τ' άλλα εμείς είμαστε rigid και δεν αλλάζουμε, που προσαρμοζόμαστε μέχρι τραυματισμού ενώ δεν υπάρχει λόγος. Βασανιζόμαστε χωρίς λόγο επειδή αυτοί βαριούνται να κάνουν το ελάχιστο.

Επίσης το παραπάνω είναι λόγος που η ψυχαναλυτικού τύπου διαδικασία δεν λειτουργεί για εμάς.