Γιατί οι αλλιστικοί άλλα λένε και άλλα κάνουν.

Έχετε αναρωτηθεί από πού προκύπτουν πολλές από τις αντιφάσεις, τα double standards, και αυτά που δεν μας βγάζουν νόημα, γιατί νιώθω ότι είμαι πολύ κοντά στο να το βρω. Πράγματα όπως αυθαίρετοι κανόνες που αλλάζουν επίσης. Και βέβαια τα κενά νοήματος κλισέ, σε αυτά βρήκα το κλειδί. Γιατί είναι κενά νοήματος, και το νόημα δεν βρίσκεται στο ίδιο το περιεχόμενό τους. Είναι εργαλεία. Αλλού είναι η πηγή. Άλλα πράγματα προηγούνται. 

Θα έχετε ακούσει ότι εμείς υποτίθεται είμαστε "κυριολεκτικοί". Ναι, δεν είναι ακριβώς έτσι, αλλά ακριβώς αυτό εννοούν, και άθελά τους μας αποκάλυψαν για ακόμα μια φορά την έλλειψη ενσυναίσθησης που έχουν απέναντί μας και το πώς μας βλέπουν. 

Η ταύτιση με τον δράστη-abuser δεν βγάζει νόημα πχ. Το ότι θα μιλάμε σε έναν "φίλο" και ξαφνικά θα είναι καχύποπτος απέναντί μας, και ακόμα και αν δεν το πει ξεκάθαρα θα το δούμε στα μάτια του ότι έχει πάρει το μέρος του άλλου επίσης. Οι ίδιοι θα κάνουν αλληλεγγύη σε άλλα άτομα, θα τους έχουμε ακούσει να υποστηρίζουν τα αντίθετα από αυτά που τώρα δείχνει η στάση τους απέναντί μας. Ή έτσι νομίζουμε. Η "κυριολεξία" που λένε. Γιατί στην πραγματικότητα δεν υπήρχε περιεχόμενο στα λόγια τους, κι αυτό ούτε καν έχει καμία σχέση με γλώσσα σώματος και social cues όπως μπορεί να νομίζαμε προσπαθώντας να καταλάβουμε μία κουλτούρα και γλώσσα. Δεν είναι γλώσσα και δεν είναι απλή διαφορά κουλτούρας. 

Όπως έγραψα, αναλύοντας το κενό νοήματος κλισέ "Hurt people hurt people" και την λειτουργία του, η ταύτιση προηγείται. Έτσι θα φαίνεται σε μας ότι δεν υπάρχει συνέπεια. (Όντως δεν υπάρχει.) Αυτοί όμως δεν ξεκινάνε από κάτι το οποίο είναι μία "αξία" τους, οπότε χρησιμοποιούν την γλώσσα εργαλειακά ή η συμπεριφορά τους είναι ανάλογη άλλων πραγμάτων. Οπότε άλλα λένε και άλλα κάνουν. 

Στο παράδειγμα που ήδη έχω αναλύσει, δεν θα εφαρμόσουν την πεποίθησή τους "hurt people hurt people", ως μία συνολική πεποίθηση. Ούτε και θα αποτελέσει για αυτούς σταθερή αξία η υποστήριξη του θύματος και όχι του δράστη, ακόμα και αν αυτό συνεχώς φέρονται να πρεσβεύουν. Δεν θα πιστέψουν το θύμα, όπως λένε ότι κάνουν και ότι πρέπει κανείς να κάνει. Όλα θα είναι τοποθετημένα σε πολύ συγκεκριμένα context. 

Ίσως το ίδιο έχουμε κάνει σε διαφορετικά context ή αντιγράφοντας μοτίβα της δικής τους συμπεριφοράς, κι αυτό θα μας βοηθήσει να το καταλάβουμε (γιατί εμείς μερικές φορές αναπτύσσουμε μία συνειδητότητα της κοινωνικής συμπεριφοράς μας, λόγω του καμουφλάζ). Προηγούνται άλλα πράγματα γι' αυτούς και έπεται η συμπεριφορά και η χρήση της γλώσσας. Έχουν άλλη εκκίνηση. Είναι σαν να κινούμαστε αντίθετα. Παραμένουν ασυνεπείς και υποκριτές, και εφόσον *δεν μας λαμβάνουν υπόψη*, δεν μιλάμε για ίσες αποστάσεις, ώστε να τους δώσουμε χάρη, όταν εμείς έχουμε φάει την ζωή μας προσπαθώντας κι αυτοί μας έχουν φερθεί με τον χειρότερο τρόπο. Δεν πιστεύω ότι η διαφορά είναι ανυπέρβλητη και δεν μπορούν να καταλάβουν. Δεν προσπαθούν γιατί δεν τους ενδιαφέρει. 

Γυρίζω στο παράδειγμα. Τα λόγια και η συμπεριφορά τους θα απορρέουν από όποια στάση ήδη κρατάνε, δεν αποτελούν σταθερές αξίες. Ανάλογα με τα συναισθήματα και τις ταυτίσεις τους που ήδη έχουν ή που διαμορφώνονται από κάτι στο οποίο ήδη βρίσκονται. Οπότε το αν θα με υποστηρίξει κάποιος δεν θα καθοριστεί από την αξία που *δήθεν* πρεσβεύει, αλλά από το με ποιον ταυτίζεται. Και όπως ξέρουμε ενσυναίσθηση δεν έχουν για μας. Έτσι εκεί που περιμένουμε την στήριξη σε εμάς δεν θα υπάρξει γιατί δεν θα ταυτιστούν μαζί μας. Αυτό προηγείται, και όχι κάποια αξία τους στην πραγματικότητα. Σε εμάς θα έχουν άλλη αντιμετώπιση. 

Για μας αυτό είναι υποκριτικό. Δεν έχουμε "ανοσία", ούτε πάντα είμαστε εμείς οι σωστοί στις απόψεις που οδηγούμαστε ή στην στάση και τις πράξεις μας. (Όταν μιλάμε για την συνολικότερη στάση ή αντίληψή μας.)

Στο διαπροσωπικό επίπεδο όμως το βλέπουμε ως λειτουργία. 

Επίσης μπορεί να υπάρχουν διαφορές στα ίδια τα context που καθορίζουν την στάση μας. 

Εμείς λειτουργούμε με αξίες. Αυτό μπορεί να μας δημιουργήσει ένα cognitive dissonance, το οποίο μπορεί, μπορεί και όχι, να μας βάλει σε διαδικασίες και αλλαγές. Αλλά η αξία έχει παραμείνει σταθερή. 

Εμείς λοιπόν, ερμηνεύοντας βάσει της δικής μας λειτουργίας, έχουμε μία εικόνα για έναν άνθρωπο, για τις αξίες και πεποιθήσεις του, μέσα από τις πράξεις και τα λόγια του. Θεωρούμε ότι έχει την αξία χ. Βάσει αυτής της εικόνας πάμε και του εμπιστευόμαστε κάτι, και ανακαλύπτουμε ότι η αξία χ δεν ισχύει στην πραγματικότητα, γιατί κάτι που εμείς ακούσαμε να λέει και το συγκρατήσαμε δεν το εννοούσε παρά σε συγκεκριμένο context, επειδή ας πούμε ήθελε να υποστηρίξει κάποιον. Σε εμάς φαίνεται υποκριτικό. Και είναι. Την υποκρισία τους φαίνεται τους δείχνουμε και γι' αυτό δεν μας χωνεύουν και φτάνουν μέχρι την ακραία αποδόμηση και γελοιοποίησή μας ή βγάζουν όλη την κακοήθεια και τον σαδισμό τους πάνω μας.