Η "ψυχολογικο"-συναισθηματική κατάσταση ως κέντρο αντί του περιεχομένου.

Άλλη μία διάσταση της "ψυχολογικοποίησης" ή απλώς της αλλιστικής "κανονικής" αντίληψης και τρόπου επικοινωνίας. Εστιάζουμε στην "ψυχολογικο"-συναισθηματική κατάσταση ως κέντρο αντί του περιεχομένου. Επίσης εστιάζουμε στο άτομο, στις ατομικές ποιότητες, στο "ήθος", στο χαρακτήρα, έτσι δεν ακούμε το μήνυμα. Ακούμε πολύ επιφανειακά με σκοπό την αντίδραση, απάντηση. Περίμενε, έχεις καταλάβει τι λέει ο άλλος; Σε τι απαντάς. Πολλές φορές απαντάς και σε αυτό που εσύ έχεις στο κεφάλι σου, δεν ακούς καν τι λέει ο άλλος, πότε πρόλαβες και να το επεξεργαστείς; Μπορείς ποτέ να διαβάσεις κάτι με σκοπό να το κατανοήσεις αντί να αντιδράσεις-απαντήσεις αυτόματα; Από την εμπειρία μου αυτό δεν συμβαίνει. Σίγουρα και τα social media δεν το προάγουν, προάγουν το αντίθετο. 

Να επανέλθω στην συναισθηματική κατάσταση και το άτομο και το χαρακτήρα του ως κέντρο. Για παράδειγμα, κάποιος λέει κάτι, ο άλλος δεν επικοινωνεί σε σχέση με το περιεχόμενο (αυτό σχετίζεται και με την "κυριολεξία", γιατί σε αυτό αναφερόμαστε), αλλά εστιάζει στο τι είναι το άτομο και η κατάστασή του, πχ το άτομο "είναι θυμωμένο" και αυτό γίνεται το κέντρο. Έτσι δεν ακούει και δεν επικοινωνεί με αυτό που λέει το άτομο. Ή αποδομεί το ίδιο το άτομο, ότι δεν είναι σωστό ή ηθικό, χωρίς να ενδιαφέρεται για το τι είναι ο λόγος του. Το άτομο και η κατάστασή του γίνεται το κέντρο της συζήτησης, αντί το περιεχόμενο του λόγου. Ο καθένας δηλώνει μία "ταυτότητα" και προσπαθεί να είναι συνεπής σε αυτήν. Έτσι δεν μπορεί καν να γίνει συζήτηση γιατί είναι σαν να μιλάνε τοίχοι.

Δεν υπάρχει νόημα ενός τέτοιου σχολιασμού. 

Τα Αυτιστικά άτομα δεν έχουν καμία "ανοσία" δυστυχώς σε τίποτα από αυτά, παρά την διαφορετική εγγενή λειτουργία. Η προσπάθειά μας να υπάρξουμε στην κοινωνία μας επηρεάζει και μας δημιουργεί προβλήματα. Παρόλ' αυτά, με Αυτιστικά άτομα μπορεί, έχει περισσότερες πιθανότητες, να λειτουργήσει καλύτερα μια συζήτηση, με πραγματική ευγένεια, χωρίς προκατάληψη, και δυνατότητα επικοινωνίας με το περιεχόμενο και τον στόχο της συζήτησης. 

Βέβαια με όλο τον τραυματισμό που έχουμε υποστεί από την κοινωνία και τις συνεχείς εχθρικές αλληλεπιδράσεις και επιθέσεις που δεχόμαστε, δεν είναι εύκολο, και έχουμε ευαισθητοποιηθεί και επηρεαστεί. Χρειαζόμαστε όσο το δυνατόν ασφαλείς συνθήκες και χώρους για την επικοινωνία μας.