Οι στρεβλώσεις δεν είναι μεμονωμένες περιπτώσεις που μπορούμε να αγνοούμε, όπως θα ήθελαν μερικοί. Είναι συνολικό καθρέφτισμα και θέμα επιβίωσής μας.
Αυτιστικό καμουφλάζ είναι η προσπάθειά μας να ανταποκριθούμε στις απαιτήσεις του αλλιστικού περιβάλλοντος. Ορισμένες φορές προσπαθούμε να αποκαταστήσουμε τις στρεβλώσεις που μας καθρεφτίζει και επιβάλει και βιώνουμε αυτήν την αντίσταση και διάσταση.
Θα έχετε ακούσει κάποιους, είτε με πρόθεση να βοηθήσουν (δεν νομίζω για να είμαι ειλικρινής, σπάνια μάλλον), είτε γιατί στην πραγματικότητα αδιαφορούν και βαριούνται, να λένε "ας τον να το νομίζει", "δεν έχει σημασία τι πιστεύει ο άλλος" κλπ.
Ίσως για ένα αλλιστικό άτομο που δεν έχει συνολικά αρνητική επίδραση το περιβάλλον στην ζωή του να είναι κι έτσι. Δεν έγινε και τίποτα αν ένα άτομο, ως μία μεμονωμένη περίπτωση, τον προσέβαλε, ή τον θεωρούσε κάτι που δεν είναι και τον έβλεπε αρνητικά.
Το άτομο κινείται σε γενικά ασφαλείς χώρους για τις αλληλεπιδράσεις του, έχει ένα υποστηρικτικό κοινωνικό περιβάλλον διασυνδέσεων, και το πολύ-πολύ να χρειαστεί να διακόψει μια τοξική σχέση που δεν το ωφελεί.
Δεν συμβαίνει το ίδιο με το Αυτιστικό άτομο. Δεν είναι το ίδιο πράγμα. Οι χώροι και τα κοινωνικά περιβάλλοντα δεν είναι ασφαλή για εμάς, και δεν πρόκειται για μία μεμονωμένη περίπτωση.
Δεν είναι απλά ότι κάποιος έχει μία αρνητική γνώμη για εμάς, τον οποίο θα αγνοήσουμε και θα πάμε παρακάτω. Μιλάμε για μία στρέβλωση του ποιοι είμαστε και του τι κάνουμε που καθρεφτίζεται παντού, που επιβάλλεται, που χρεώνεται ατομικά στον καθένα από εμάς ενώ πρόκειται για μια ομάδα ατόμων με εγγενή χαρακτηριστικά και λειτουργία που δεν γίνεται σεβαστή και προσβάλλεται, για προσβολή της ύπαρξής μας, για νευρότυπο που καταστέλλεται, και για κοινωνικό και συστημικό αποκλεισμό μας. Πρόκειται για την επιβίωσή μας.
Συνεπώς οι στρεβλώσεις αυτές πρέπει να καταδειχτούν και να αποκατασταθούν, και όχι να τις αγνοήσουμε, όπως θα το ήθελαν μερικοί αλλιστικοί που αδιαφορούν και βαριούνται για "προβλήματα" που οι ίδιοι δεν έχουν.
Είμαστε εγκλωβισμένοι και εξαρτημένοι από αυτά τα περιβάλλοντα, και υλικά, ενώ και το συναισθηματικό επίπεδο δεν είναι καθόλου λίγο, και η συνεχής στρέβλωσή μας η οποία συμβαίνει σε μεγάλο βάθος, στον πυρήνα της ύπαρξής μας, στις ίδιες μας τις προθέσεις και τα κίνητρά μας, και φτάνει σε χαρακτηρισμούς για το ήθος μας. Μας δημιουργεί τραυματικό βίωμα, και συχνά έχει και υλικές επιπτώσεις.
Μας απομονώνουν και μας το χρεώνουν ατομικά, εξασφαλίζοντας έτσι την διάλυσή μας ως κοινότητας, συντηρώντας την καταπίεση, και την αίσθηση ότι δεν μπορούμε να αλλάξουμε την συνθήκη.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου