Χρειάζεται να προστατευτούμε από την οικειοποίηση.
Τι συμπέρασμα βγάζω από αυτήν την απόλυτη συμπύκνωση τοξικότητας και Ableism (σύνδεσμος στο τέλος για κριτική του "βιβλίου"-μαζικού χαρτοπολτού, με κεντρική ιδέα "φοβόμαστε να δείρουμε τα παιδιά μας για να μην τα τραυματίσουμε", "φταίει το smartphone", "έχουμε γίνει soft και snowflakes", και τέτοιες avant-garde πολύ προχωρημένες απόψεις του '70 για μοντέρνους ανθρώπους και σκεπτόμενους γονείς, υπέρμαχους της τιμωρίας.)
Εκτός των άλλων, και παραμερίζοντας την ανατριχίλα μου για όλα, καταλαβαίνω ότι πρέπει να προστατεύσουμε την κοινότητά μας από κάτι που μάλλον δεν έχουμε αντιληφθεί την σημαντικότητά του και ότι μας καταστρέφει διαβρώνοντας τα όρια της κοινότητας.
Είναι μία οικειοποίηση που γίνεται όρων και εννοιών και διαφορετική νοηματοδότησή τους. Οι έννοιες μετά δίνονται στην μαζική κατανάλωση και τελικά στοχεύουν εμάς τους ίδιους.
Αυτά είναι τα αποτελέσματα, του "όλοι έχουμε τραύμα", "όλοι είμαστε λίγο έτσι, λίγο αλλιώς".
Δεν έχουν όλοι τραύμα και δεν είμαστε όλοι το ίδιο! Δείτε τον τρόπο που μας βλάπτει αυτό και στρέφεται εναντίον μας!
Παρατηρώ τελευταία και μια στόχευση στην έννοια του "ασφαλούς χώρου" (και στον εν λόγω χαρτοπολτό βέβαια αναφέρεται, αλίμονο) που δεν έχω καταλάβει ποιο είναι το πρόβλημα, και βλέπω πάλι αυτό που συμβαίνει.
Αυτό που μας αφοπλίζει και απέναντι στο οποίο δεν μπορούμε να αμυνθούμε, είναι αυτή η μαζική θεώρηση ως οικειοποίηση από την μαζική κουλτούρα. Απέναντι σε αυτό δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι. Ο άλλος κάνει γενική κοινωνική κριτική (συντηρητικοποιείται στην πραγματικότητα ή εκφράζει νομιμοποιημένα τον όλο και πιο ακραίο συντηρητισμό του ενώ μπορεί να συνεχίζει να θεωρείται προοδευτικός και μοντέρνος), αλλά υποτίθεται ότι κρίνει μία συνολική μαζική κουλτούρα. Αν εμείς υπερασπιστούμε τον εαυτό μας μέσα σε ένα τέτοιο σχήμα, παίρνουμε μία θέση όντας μέσα σε αυτό. Μία θέση που ο άλλος έχει τοποθετήσει στον αρνητικό πόλο της κριτικής του καθοδηγούμενος από τους μαζικούς χαρτοπολτούς των λαμπερών celebrities καθηγητών του Στάνφορντ και του Χάρβαρντ.
Δεν έχουμε ελπίδα μέσα σε αυτό το σχήμα, δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι. Ήδη έχουμε κάνει τεράστιο αγώνα για λέξεις όπως trigger, ocd, κλπ, την έννοια του neurodivergence ακόμα την παλεύουν μερικοί, και οριακά το έχουμε χάσει μάλλον. Ο άλλος νομίζει ότι το ADHD είναι μόδα. Φυσικά βοηθάνε απόψεις όπως της κυρίας καθηγήτριας συγγραφέως του χαρτοπολτού, ή του Δόκτωρ Ματέ, και άλλων. Εκτός αυτού όμως πρέπει να καταλάβουμε ότι η καταστροφή ξεκινάει από αυτήν την οικειοποίηση και μαζικότητα από την οποία πρέπει να προστατευτούμε, ως άτομα, ως κοινότητα, και ως κουλτούρα.
Δεν μπορούμε να λέμε "όλοι έχουν τραύμα". Βλέπετε ποια είναι τα αποτελέσματα; Η ελαχιστοποίηση. Το ότι βγαίνει ο καθένας και ακυρώνει κάθε τι που βιώνουμε και που χρειαζόμαστε. Αφού δεν το βιώνει και χρειάζεται ο ίδιος, δεν υπάρχει, λέμε ψέματα εμείς, είμαστε soft και snowflakes. Έχουν πιάσει τώρα καραμέλα και λένε για τους "ασφαλείς χώρους". Ούτε και ξέρω σε τι αναφέρονται. Σίγουρα όχι σε ό,τι εννοούμε εμείς.
Ή μιλάνε περί "ψυχικής ασθένειας" επίσης με όρους οικειοποίησης και μαζικής κουλτούρας που τους επιτρέπει να λένε το μακρύ τους και το κοντό τους για το οτιδήποτε, να το συνδέουν πχ με την εγκληματικότητα, κάτι απόλυτα στιγματιστικό και καταστροφικό, αλλά σου λέει ο άλλος "εγώ έτσι το ορίζω". (Είναι το θέμα της ψυχολογικοποίησης, που έχω αναλύσει στο blog.) Σ' αυτό συμβάλλουν τα στερεότυπα που περνάνε.
Να επανέλθω στο θέμα, χρειαζόμαστε προστασία της κοινότητάς μας από αυτήν την οικειοποίηση, βλέπουμε ότι στοχεύει εμάς.
Επιθέσεις στην χρήση οθόνης, στο αν παραγγέλνουμε, στο αν μαγειρεύουμε μέχρι στο αν παντρευόμαστε. Και το θέτουν ως γενική κοινωνική κριτική. Θα πρέπει να το θέτουν λοιπόν ως κριτική σε ό,τι αφορά την δική τους κουλτούρα. Δεν μπορεί αυτό να αφορά όλους γενικά και να μας συμπεριλαμβάνει. Θα πρέπει να προστατεύσουμε την κουλτούρα μας ως δική μας και όχι ως γενική. Αν θέλουν αυτοί να είναι 100 χρόνια πίσω, δικαίωμά τους, δεν θα πουν όμως σε εμάς τι θα κάνουμε και τι έχουμε ανάγκη. Και δεν θα ακυρώνουν το βίωμά μας.
Το "όλοι έχουν τραύμα" ακυρώνει το βίωμά μας. Ή θα πρέπει να βρούμε άλλη λέξη, να βρίσκουμε άλλες λέξεις για να γλιτώσουμε από αυτόν το συρφετό. Εγώ ήδη έχω εγκαταλείψει πολλές και τις περιγράφω, ή εννοώ "κυριολεκτικά"-έτσι θα πουν αυτοί, ό,τι λέω. Πχ. "ασφαλής χώρος", αλλά ποιος θα το φανταζόταν ότι κι αυτό θα σήμαινε κάτι άλλο, αρνητικό, που μας κάνει soft και snowflakes, αυτή η μάστιγα της εποχής μας, το μεγάλο κοινωνικό πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι σήμερα, το να μη γίνουν soft και μη μου άπτου και το fake ADHD και αυτές οι ανύπαρκτες μοντέρνες διαγνώσεις που τις έχουν όλοι. [Ο τόνος είναι ειρωνικός.]
Στην άλλη πλευρά ελλοχεύει ο κίνδυνος του συστημικού gatekeeping, προϋποθέσεις ιατρικής διάγνωσης, κ.ά, που πάλι οι ίδιοι ορίζουν. Η προστασία της κοινότητάς μας πρέπει να γίνεται με δικούς μας όρους.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου