Η αλλαγή στάσης είναι ανάπτυξη, και η καχυποψία προβληματική.

Η στάση μας είναι λογικό να αλλάζει, όταν έχουμε νέα πληροφόρηση και αντίληψη, μέσα από την εμπειρία που αποκτούμε αλλά και την έρευνά μας. Αυτό είναι ανάπτυξη. Το αντίθετο θα ήταν το προβληματικό, το να εμμένουμε σε μία λανθασμένη πεποίθηση, επειδή για παράδειγμα έχει γίνει μέρος της ταυτότητάς μας, ή σε αυτό στηρίζεται το κοινωνικό μας περιβάλλον. 

Συνήθως αυτές οι αλλαγές δεν γίνονται από τη μια μέρα στην άλλη. Μία αλλαγή στην οποία αναφέρομαι πήρε περίπου 2 χρόνια. 

Εγώ αυτό που βρίσκω προβληματικό είναι την στάση των ατόμων του κοινωνικού περιβάλλοντος που αλλάζει απέναντί σου και σε αντιμετωπίζει με εχθρότητα. Αυτό θεωρώ προβληματικό (που δείχνει την νοοτροπία σέχτας) και όχι την αλλαγή στάσης του ατόμου απέναντι σε οτιδήποτε, οποιαδήποτε *πεποίθηση*. Η καχυποψία με την οποία βλέπουν την αλλαγή σου επίσης δείχνει εχθρότητα και νοοτροπία σέχτας. 

Όταν αναπτυσσόμαστε είναι πιθανό να αλλάξουν τόσο οι πεποιθήσεις μας, όσο και η στάση μας. Μάλλον θα υπάρχει κάποιος λόγος για αυτό. Το να αντιμετωπίζεται το άτομο με καχυποψία αντί αποδοχή είναι επιθετικό, και δείχνει μία προβληματική στάση. 

Μήπως κάτι είδε το άτομο, κάτι κατάλαβε, και για τον όποιο λόγο, που δεν αφορά κανέναν τελικά, άλλαξε στάση; Δεν καταλαβαίνω λοιπόν την καχυποψία και εχθρότητα απέναντί του. 

Το πιο προβληματικό είναι η ακύρωση του βιώματός σου. Λες για παράδειγμα ότι κάτι σου έχει στοιχίσει πολύ ψυχολογικά, και είναι λες και δεν το ακούνε, δεν το πιστεύουν, συνεχίζει να υπάρχει καχυποψία απέναντί σου. 

Μπορεί κατά το αλλιστικό αφήγημα υπεροχής να "είμαι υπερευαίσθητη", εγώ δεν το δέχομαι ακριβώς έτσι, απλώς αντιλαμβάνομαι πολύ βαθιά κάποια πράγματα και ενέργειες απέναντί μου. 

Η καχυποψία και οι αρνητικές προβολές που έχω αντιμετωπίσει πάρα πολύ, η επίθεση στο ήθος, είναι κάτι τρομερό. Όσοι δεν έχουν αυτό το βίωμα δεν μπορούν να το καταλάβουν. Κάποια λίγα άτομα, συνήθως Αυτιστικά, το καταλαβαίνουν μόνο, τι λέω και με τι έχω παλέψει.