Δεν είναι μόνο το ιατρικό μοντέλο και η (εμφανής) παθολογικοποίηση. Είναι και τα "χαρακτηριστικά" μέσα από το αλλιστικό πρίσμα εξωτερικής παρατήρησης.

Δεν είναι μόνο το ιατρικό μοντέλο και η (εμφανής) παθολογικοποίηση. Είναι και τα "χαρακτηριστικά" μέσα από το αλλιστικό πρίσμα εξωτερικής παρατήρησης. 

Και αυτό είναι, ίσως λιγότερο εμφανές, μέρος της παθολογικοποίησης. Και αρνητικής αντίληψης ή προκατάληψης για μας. 

Δεν ισχύει τίποτα από όσα λένε για μας. 

"Rigid", που δεν κάνουν την ελάχιστη προσαρμογή ενώ εμείς προσαρμοζόμαστε μέχρι τραυματισμού; 

"Black and white thinking" που αδυνατούν να σκεφτούν οτιδήποτε εκτός νόρμας; 

Ό,τι λένε για εμάς δεν ισχύει, και είναι καιρός να μιλάμε εμείς για μας. 

Λένε εντελώς τρομακτικά και επικίνδυνα πράγματα, όπως ότι "δεν έχουμε ενσυναίσθηση". 

Ποιος δεν έχει ενσυναίσθηση και ποιος χρειάζεται "κοινωνικές δεξιότητες", εμείς ή οι bullies; 

Ποιος δεν μπαίνει στην θέση του άλλου; Μπήκαν εκείνοι ποτέ στην θέση την δική μας;

Όλα αυτά δεν είναι κομμάτι του μοντέλου της Νευροποικιλότητας, προφανώς. 

Δεν μπορούμε να μιλάμε για νευροποικιλότητα και να υιοθετούμε τις αντιλήψεις για εμάς μέσα από το αλλιστικό πρίσμα (αλλιστικής υπεροχής). 

Το αλλιστικό πρίσμα είναι παθολογικοποίηση για εμάς.