Θεωρούμε ότι η προκατάληψη είναι διαταραχή και πρέπει πράγματι να βρίσκεται στο DSM, όπως πραγματικά τίθεται;

Στην υπεράσπιση που κάνω σχετικά με ό,τι αφορά τις Ψυχιατρικές Διαγνώσεις (και αποκλίσεις από τα νευρο-ηγεμονικά πρότυπα), την στοχοποίηση, δαιμονοποίηση, προκατάληψη που υπάρχει, εδώ και πάνω από δύο δεκαετίες, και πριν ακόμα γνωρίζω οτιδήποτε για την νευροαπόκλιση, συνάντησα διάφορες αρνητικές αντιδράσεις. 

Την λέξη "φοβία", έχω λίγα χρόνια που την έχω συμπεριλάβει σε αυτήν την υπεράσπιση, γιατί πολύ απλά δεν μου είχε περάσει από το μυαλό ότι είναι Ableist. Αν και υπήρχε μια εποχή που άκουγα πολύ Chumbawamba και το τραγούδι "homophobia" ήταν από τα αγαπημένα μου, κάποια στιγμή θυμάμαι όλες αυτές οι λέξεις που κυριάρχησαν με το συνθετικό φοβία ως "προκατάληψη", είχαν αρχίσει να με ενοχλούν (για όλους τους λόγους που έφτασα τελικά να αναλύω), αλλά ένιωθα σαν να μην μπορώ να μιλήσω γι' αυτό, σαν να ενοχλούσαν μόνο εμένα, γιατί οι λέξεις ήταν τόσο διαδεδομένες και τις χρησιμοποιούσαν σχεδόν όλοι. Κάποια στιγμή συνειδητοποίησα και βρήκα και άλλες πηγές και αναφορές για το ότι οι λέξεις αυτές είναι Ableist, και έτσι ξεκίνησα κι εγώ να εκφράζω τους προβληματισμούς μου για αυτές τις λέξεις. 

Μία συχνή αντίδραση που έχω παρατηρήσει όταν κάνω αυτήν την υπεράσπιση, είναι να λένε ότι "δεν εννοείται κυριολεκτικά η λέξη", σαν εγώ να έχω κάποια περίεργη εμμονή και σχολαστικότητα, μέχρι και "ατζέντα". Αυτό βεβαίως πολύ εύκολα απαντιέται, αφού η μεταφορική χρήση και οικειοποίηση Ψυχιατρικών Διαγνώσεων και λέξεων που σχετίζονται με αυτές είναι Ableist (όπως ocd, trigger, πολλές και διάφορες διαγνώσεις, διαταραχές προσωπικότητας, η ίδια η ableist χρήση του "αυτιστικός"), και εκεί θα έλεγε κάποιος "μα δεν το λέω κυριολεκτικά", ε ναι αυτό είναι το πρόβλημα όμως, και αντανακλά τις προκαταλήψεις σου για αυτές τις διαγνώσεις και καταστάσεις, τις αρνητικές σου προβολές, τα στερεότυπα, τις στρεβλές σου αντιλήψεις, την ανάγκη σου για νομιμοποιημένη στόχευση και διοχέτευση της εχθρότητάς σου και διαχωρισμό σου με βάση τα πρότυπα υγείας και κανονικότητας της κουλτούρας υπεροχής. Από την άλλη, οι ίδιοι που θα πουν ότι "δεν είναι κυριολεκτικό", επειδή χρησιμοποιούν τον λόγο τόσο εργαλειακά ώστε έχουν χάσει και την αίσθηση του τι λένε με αποτέλεσμα να λένε ταυτόχρονα αντίθετα πράγματα και να μην το καταλαβαίνουν, ταυτόχρονα υπερασπίζονται την "κυριολεκτική" σημασία στις λέξεις αυτές. Ταυτόχρονα λένε δηλαδή ότι όντως η προκατάληψη είναι φοβία και υπερασπίζονται τις λέξεις με το συνθετικό φοβία σε αυτήν τη βάση. Φαίνεται δηλαδή ότι χρησιμοποιούν μόνο επιχειρήματα κενά περιεχομένου, γιατί μία τέτοια υπεράσπιση δεν έχει συνοχή. 

Το έχω συναντήσει αυτό μερικές φορές σε ορισμένους, την έλλειψη συνοχής του λόγου τους και την εργαλειακή χρήση επιχειρημάτων για το οτιδήποτε, για οποιονδήποτε σκοπό. Είναι αυτό που λέω "debate" και κάτι που δεν με αφορά καθόλου γιατί είναι σαν να συνομιλούν μεταξύ τους τοίχοι. Έχοντας ασχοληθεί στο παρελθόν με κάποιους "σκοπούς", το έχω συναντήσει πολύ αυτό, και ήταν και το σημείο που με έκανε να αντιληφθώ κάποια πράγματα για αυτούς τους σκοπούς. Εμένα με ενδιαφέρει η συνοχή του λόγου μου, όχι να πείσω, χρησιμοποιώντας οποιοδήποτε επιχείρημα και σόφισμα. Μου φαίνεται ότι υποτιμά και την νοημοσύνη του άλλου αυτό. Αν κάτι δεν έχει συνοχή, εμένα την ίδια καταρχάς θα προβληματίσει για το αν πρέπει να αλλάξω κάτι στην σκέψη μου, όχι να το βάλω στην εργαλειοθήκη μου για να "πείσω" ότι εγώ έχω το σωστό. Καταρχάς μπορεί να έχω λάθος. Ποτέ δεν λέω ότι κατέχω την αλήθεια ή το σωστό. Αναθεωρώ και επαναπροσδιορίζω συνέχεια. Έτσι λειτουργώ. Γι' αυτό μάλλον με απωθούν οι φανατικές-οπαδικές και επιθετικές νοοτροπίες, οι νοοτροπίες ανταγωνισμού και "debate". Έχω περάσει και από φάση πιο στοχευμένη σε κάποιον σκοπό, και έχω λειτουργήσει έτσι σ' έναν βαθμό, μέχρι να το καταλάβω τουλάχιστον, αλλά κάτι τέτοιο δεν γίνεται αν είσαι μόνος σου, απαιτεί μία ομαδική δράση και στήριξη, και αυτό επίσης λέει κάτι, τουλάχιστον είπε, σε μένα, τότε. Είναι αυτό που λέω "cult mentality". 

Τελικά λοιπόν το επιχείρημα για τις λέξεις με το συνθετικό φοβία ως προκατάληψη, κατά αντιφατικό τρόπο, αφορά την "κυριολεκτική" σημασία, και όχι την μεταφορική. 

Και μιας και για την μεταφορική σημασία ήδη εύκολα γίνεται αντιληπτό ότι η χρήση είναι Ableist, η βάση αυτού του επιχειρήματος, της κυριολεκτικής δηλαδή χρήσης, είναι πιο ουσιαστική. 

Δηλαδή, το θέμα αυτό παίρνει μία πολύ απλή και ξεκάθαρη μορφή. Οι λέξεις με το φοβία δεν χρησιμοποιούνται καν "μεταφορικά". Χρησιμοποιούνται κυριολεκτικά. Τουλάχιστον το "ομοφοβία". Θεωρώ ότι άλλες λέξεις αντέγραψαν απλώς το "πρότυπο" αυτό, και είναι κενές από το πραγματικό και κυριολεκτικό περιεχόμενο με το οποίο ξεκίνησε η λέξη "ομοφοβία". Στις υπόλοιπες έμεινε ως κέλυφος, κενό περιεχομένου, που παίρνει όλα τα Ableist νοήματα που συνήθως αναφέρω. Η "ομοφοβία" επίσης έχει χάσει τα αρχικά νοήματα και τσουβαλιάζεται στην ίδια αισθητική και δήλωση ταυτότητας μαζί με όλες τις άλλες, αλλά περιέχει και άλλα επίπεδα, στα οποία χρειάζεται να φτάσουμε για να αντιληφθούμε την ρίζα της προβληματικής χρήσης που δεν αφορά καμία μεταφορά, αλλά την κυριολεκτική ψυχιατρικοποίηση της προκατάληψης και τις ενστάσεις που από την αρχή υπήρχαν και υπάρχουν γι' αυτό. 

Για να καταλάβουμε το πραγματικό περιεχόμενο και λόγο για την δημιουργία και χρήση της λέξης θα πρέπει να λάβουμε υπόψη μας ότι η ίδια η ομοφυλοφιλία βρισκόταν στο DSM, και η λέξη απαντούσε σε αυτό το γεγονός, χρησιμοποιώντας όχι τυχαία μια επίσης ψυχιατρικοποιημένη λέξη. Δεν έγινε κατά λάθος ούτε είναι τυχαία η ψυχιατρικοποίηση αυτή που σήμερα γενικά αγνοούμε και χρησιμοποιούμε μεταφορικά σε όλες αυτές τις λέξεις λες και είναι ένα τυχαίο άνευ ουσίας γεγονός. Αντίθετα σε αυτό το γεγονός βρίσκεται η ουσία των λέξεων αυτών, και δεν μπορούμε να το παραβλέπουμε, πόσο μάλλον όσοι ασχολούνται με advocacy σε σχέση με νευροαπόκλιση ή προκαταλήψεις για την ψυχική ασθένεια. 

Η λέξη "ομοφοβία", τίθεται από την αρχή πραγματικά ως πρόταση ψυχιατρικοποίησης της προκατάληψης, και όχι μεταφορικά. Αυτό είναι το πραγματικό νόημά της και πραγματικά και όχι μεταφορικά τίθεται ότι θα έπρεπε να συμπεριλαμβάνεται ως διάγνωση στο DSM, και ότι πρόκειται πραγματικά και όχι μεταφορικά για ψυχική ασθένεια. 

Πέρα από την ομοφοβία, σε αυτό το πρότυπο δημιουργούνται λέξεις με το συνθετικό φοβία ως προκατάληψη, με αποτέλεσμα να ψυχιατρικοποιείται γενικότερα η προκατάληψη.  

Είναι αυτό κάτι που πρέπει να δεχόμαστε; Θεωρούμε ότι η ομοφοβία και κάθε -φοβία με την έννοια της προκατάληψης είναι διαταραχή και πρέπει πράγματι να βρίσκεται στο DSM, όπως πραγματικά τίθεται; 

Και ποιες οι προεκτάσεις μιας τέτοιας άποψης για τις αντιλήψεις, τα στερεότυπα και τις προκαταλήψεις γύρω από την έννοια της ψυχικής ασθένειας, για τις συνέπειες του Ableist λόγου;  

Ένα ενδιαφέρον άρθρο γύρω από αυτήν τη συζήτηση.

https://herek.net/blog/is-homophobia-a-mental-illness/

Το να τίθεται η προκατάληψη ως φοβία και η πρόταση να βρίσκεται στο DSM είναι κάτι που θα έπρεπε να το συζητάμε; Αυτή η πρόταση θα έπρεπε να μας προβληματίζει πολύ.