Αποδομώντας το "μάσκινγκ": Τι είναι αυτό που "καλύπτουμε", και ποια είναι "η μάσκα"; / Λόγος: Η κυριολεξία και η ουσία.

Σε αυτό που συχνά εννοείται με το "μάσκινγκ" περιέχεται μία ιδέα διαχωρισμού της συμπεριφοράς, που υποτίθεται ότι ορισμένοι έχουν την επιλογή να επιτελέσουν. Διαχωρισμός από τι; Και ποια μορφή παίρνει αυτή η επιτέλεση ως "μάσκα"; 

Αυτά τα ερωτήματα με οδηγούν στην αντίληψη (του "μάσκινγκ") ως αλλιστική ιδέα, που διαμορφώνεται από τον φυσικό τρόπο λειτουργίας και βίωμα των αλλιστικών το οποίο έχει καθορίσει τις κυρίαρχες αντιλήψεις για την νοητική και σωματική έκφραση μέσα στην οποία καλούμαστε να υπάρχουμε. 

Τι είναι αυτό που "κρύβουμε", και τι είναι αυτό που "τοποθετούμε στην θέση του"; Τι είναι αυτό που διαχωρίζεται; 

Αγωνιζόμαστε να μεταφέρουμε το μήνυμα ότι δεν "έχουμε αυτισμό", είμαστε Αυτιστικοί, δεν είναι μία οντότητα διαχωρισμένη από εμάς, λες και μπορούμε να υπάρξουμε χωρίς αυτήν. Έτσι αντιλαμβάνομαι και τον τρόπο που εννοείται το "μάσκινγκ", και την αντίληψη που αντανακλάται στον λόγο, λέγοντας "μάσκινγκ", παρόλο που και εμείς μπορεί να το συνδέουμε με ένα δικό μας βίωμα. Όταν πρώτη φορά άκουσα για αυτό σε μια συνέντευξη μιας Αυτιστικής ταυτίστηκα, και αυτό με οδήγησε να καταλάβω ότι είμαι Αυτιστική. Είναι πολύ σημαντική εμπειρία. Εξελίχτηκε σε μία διαδρομή, κατανοώντας όλο και περισσότερο τον εαυτό μου και το βίωμά μου, "διορθώνοντας" όλο και περισσότερο την στρέβλωση από τις αλλιστικές εξωτερικές αντιλήψεις που κυριαρχούν και έχουν επιδράσει στην αντίληψη της εμπειρίας μας, διαμορφώνοντας την σκέψη μας, και φτάνοντας στην κατανόηση ότι αυτός ο διαχωρισμός δεν υπάρχει, δεν μπορεί να υπάρχει, είμαστε εμείς, δεν μπορούμε να είμαστε κάτι άλλο, δεν έχουμε πολλούς εαυτούς, μάσκες ή περσόνες, αυτές οι αντιλήψεις διαμορφώνονται από την πληροφόρηση της αλλιστικής αντίληψης που είναι η κυρίαρχη. 

Τι είναι αυτό που "κρύβουμε"; Ένας ολόκληρος εαυτός που υπάρχει χωρίς εμάς; 

Τι είναι αυτό που "βάζουμε στη θέση του" (ως μάσκα); 

Προσωπικά ξεπέρασα αυτό το σημείο στην σκέψη και διαδρομή μου. Ούτε με την υποκριτική είχε καμία σχέση το "καμουφλάζ", ούτε με κάποιον "κοινωνικό εαυτό", ή το χτίσιμο μιας "νευροτυπικής" περσόνας. Πάντα είμαστε εμείς, δεν μπορούμε να είμαστε κάτι άλλο. Η αλληλεπίδραση με τα εξωτερικά περιβάλλοντα διαμορφώνει το καμουφλάζ της λειτουργίας με διάφορους τρόπους. Συχνά όχι συνειδητούς. Και δεν ξέρουμε καν τι είναι αυτή η υποτιθέμενη "νευροτυπική" περσόνα. 

Το "μάσκινγκ" μπορεί να αντανακλά μια αντίληψη ότι υπάρχουν "στρώσεις", που αποδομούνται μέχρι να βρούμε κάτω από αυτές έναν πραγματικό εαυτό κρυμμένο, που δεν γνωρίζουμε. 

Αυτό μου θυμίζει τον "κανονικό" "αλλιστικό" "εαυτό" που περιμένει το μοντέλο της παθολογίας να βρει κρυμμένο κάτω από στρώσεις "αυτισμού". 

Φτάνουμε και οι ίδιοι να ερμηνεύουμε έτσι το βίωμά μας (στρώσεις "μάσκινγκ", και κρυμμένος, διαχωρισμένος, άγνωστος εαυτός) γιατί δεν υπάρχουν εργαλεία ερμηνείας πέρα από της αλλιστικής "ψυχολογίας". Δεν είναι παρά ερμηνεία. Το βίωμα υπάρχει, η ερμηνεία αυτή έπεται, διαμορφώνεται μέσα από συγκεκριμένα πρίσματα ή αφηγήσεις που μπορούν να βγάλουν ένα νόημα που μπορούμε να αποδεχτούμε ως πραγματικότητα. 

Ο λόγος αντανακλά και διαμορφώνει αντιλήψεις, αλλά δεν είναι το να αλλάξουν οι λέξεις καθεαυτές το θέμα (μερικοί μπορεί να νομίζουν ότι αυτό είναι το ζητούμενό μας, ή να εργαλειοποιούν και στρέφουν εναντίον μας επικοινωνιακές διαφορές για να μας αποδομήσουν), μιλάμε για την ουσία αυτής της διαμόρφωσης της αντίληψης και μέσα από τον λόγο, αλλά και για την κατανόηση και επικοινωνία των νοημάτων. Από μόνες τους οι λέξεις δεν με ενδιαφέρουν (εκτός αν μου αρέσει ο ήχος τους), υπάρχουν όμως επίπεδα νοήματος και φορτίσεις κοινωνικά, που εγώ αποφεύγω ή απλώς συνειδητοποιώ, ώστε να επικοινωνώ την ουσία. Αυτό μερικοί το αντιλαμβάνονται ως "κυριολεξία", ή τους είναι ανοίκειο. Ή μη μπορώντας να αποδεσμευτούν από τις κοινωνικές φορτίσεις της έκφρασης, παρερμηνεύουν. Το ίδιο θα συμβεί με (λεγόμενη) "γλώσσα σώματος", ρούχα, και άλλα κοινωνικά φορτισμένα σήματα, σε φυσικούς χώρους και αλληλεπιδράσεις. Αντί να συνειδητοποιήσουν την ουσία, ακυρώνουν το "εξωγήινο", εχθρεύονται το ανοίκειο, επιλέγουν την άρνηση της επικοινωνίας. [Σημ. Όπως έγραψα σε προηγούμενη ανάρτηση, μπορεί να μην είναι οπωσδήποτε αποφόρτιση του κοινωνικού context, αλλά να υπάρχει διαφορά context ή κουλτούρας, το οποίο καταλήγει στο ίδιο αποτέλεσμα για το αλλιστικό περιβάλλον. Εκτός αυτού, θεωρώ ότι συχνά υπάρχει εχθρότητα, και η "ερμηνεία"-εκλογίκευση αυτής της εχθρότητας από το αλλιστικό περιβάλλον έπεται, γι' αυτό δεν έχει ιδιαίτερη σημασία ποια είναι, αλλά ότι δεν ισχύει.] 

Το θέμα είναι να καταλάβουμε αυτές τις σημασίες. Το καμουφλάζ έχει αυτήν τη σημασία του περιβάλλοντος. Προσεγγίζει την έννοια και τον στόχο (συνειδητά ή όχι) της εμπειρίας, χωρίς να εμπλέκει λειτουργίες εσωτερικές, συμπεριφορές ή άλλα κίνητρα που μπορεί να μεταφέρει το "μάσκινγκ", χωρίς να περιγράφει καθόλου τις εξωτερικές εκφάνσεις που μπορεί να πάρει για τον καθένα. Αυτό στο οποίο αναφερόμαστε είναι κάτι πάρα πολύ ρευστό στην πραγματικότητα, δεν είναι μία εξωτερική συμπεριφορά, και το "μάσκινγκ" το περιορίζει σε συγκεριμένη εξωτερική συμπεριφορά, εννοώντας συχνά μία διαχωρισμένη επιτέλεση της συμπεριφοράς, σύμφωνη με την αντίληψή μας για το πώς λειτουργεί μία αλλιστική προσωπικότητα, δίνοντας την εντύπωση ότι πρόκειται για μια επιλογή ή δυνατότητα, κάτι που κάνουμε συνειδητά, και που είναι εφικτό, σαν να πατάμε κάποιον διακόπτη. Ενώ μειώνει το γεγονός του τραυματισμού, κανονικοποιεί την καταπίεση και την μη πρόσβαση. Τα νοήματα αυτά πρέπει να καταλάβουμε. 

Όσον αφορά την υποκριτική τέχνη, θα ήθελα να προσθέσω σε όσα έχω ήδη γράψει σε προηγούμενες αναρτήσεις (π.χ. ότι είναι εργασία, οι κίνδυνοι για την ψυχική υγεία, κ.ά.), την άγνοια για το ίδιο το περιεχόμενο και αντικείμενο αυτής της εργασίας, την υποτίμηση του επαγγέλματος και της τέχνης. Αγνοούμε όχι μόνο ότι πρόκειται για εργασία όπως έγραψα αλλού, και την απαίτηση που αυτό σημαίνει, αλλά και την ίδια την τέχνη του ηθοποιού, για παράδειγμα στο χτίσιμο ενός ρόλου, και κάθε άλλης σκηνικής διαδικασίας. Ακυρώνουμε δηλαδή και το επάγγελμα του ηθοποιού, και την τέχνη του στην κατασκευή ενός ρόλου ή χαρακτήρα, για την οποία μάλιστα συνήθως έχει σπουδάσει και μελετήσει τεχνικά και θεωρητικά, και αφιερώσει χρόνο και ενέργεια για να την αναπτύξει. Τι είδους απαίτηση είναι αυτή που έχουμε από το Αυτιστικό άτομο, έτσι αβίαστα να είναι τάχα ηθοποιός 24/7 ανά πάσα ώρα και στιγμή; Καταλαβαίνουμε καθόλου τι λέμε;