Είναι φυσιολογικό ο καθένας να παίρνει ως δεδομένο την δική του λειτουργία, αλλά τις επιπτώσεις από αυτό τις έχουμε εμείς.

Είναι φυσιολογικό ο καθένας να παίρνει ως δεδομένο την δική του λειτουργία. (Γι' αυτό χρειάζεται εκπαίδευση, στο ίδιο το γεγονός ότι υπάρχουν διαφορετικές λειτουργίες.) 

Όταν το Αυτιστικό άτομο πάρει ως δεδομένο την δική του λειτουργία, μπορεί να τεθεί σε κίνδυνο (μη αναγνώριση red flags), να μην έχει πρόσβαση, να μην του βγάζει νόημα το περιβάλλον, να του επιτεθούν, να το ακυρώσουν, να το αποκλείσουν κοινωνικά. 

Όταν το αλλιστικό άτομο πάρει ως δεδομένο την δική του λειτουργία, δεν σέβεται το Αυτιστικό άτομο και λειτουργία, γιατί η δική του λειτουργία βρίσκεται στην θέση ισχύος (ως "κανονικότητα"). Η στάση του είναι Ableist και καταπιεστική προς το Αυτιστικό άτομο του οποίου την λειτουργία καταστέλλει και αποκλείει. 

Το ίδιο θα συμβεί σε περιβάλλοντα και συστήματα με αυτό το "δεδομένο", που σημαίνει ότι δεν υπάρχει οποιοδήποτε accommodation. 

Και στις δύο περιπτώσεις τις επιπτώσεις του "δεδομένου" της λειτουργίας τις έχει το Αυτιστικό άτομο.  

Η μη εκπαίδευση των αλλιστικών έχει σοβαρές επιπτώσεις για εμάς που φτάνουν σε κακοποιήσεις και αποκλεισμό μας. Οφείλουν να εκπαιδευτούν. 

Και σε θεσμικό-συστημικό επίπεδο δεν νοείται η καταπίεση και μη πρόσβαση αυτή σήμερα. 

Αντίθετα εμείς, είμαστε αναγκασμένοι σε μία τέτοια "εκπαίδευση" (η επιβολή της αλλιστικής ιδέας του "μάσκινγκ" που συμπεριφοροποιεί/ψυχολογικοποιεί την διαφορά λειτουργίας μας, μέχρι και ως "θεραπεία" και υποτιθέμενη "λειτουργικότητα"), το οποίο δεν έχει κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα για μας, πέρα από το να γλιτώσουμε κάποια περαιτέρω κακοποίησή μας (κάτι το οποίο με όρους θεωρίας τραύματος, μας βάζει σε κατάσταση "freeze"), δεν αποτελεί πρόσβαση, ούτε "λειτουργικότητα" για εμάς (μειώνει ή εξουδετερώνει τελείως την απόδοσή μας καταστέλλοντας την φυσική μας λειτουργία), και συνιστά η ίδια κακοποίηση και καταστολή που μας προκαλεί PTSD. Ο μόνος της σκοπός είναι να μην "ενοχλούνται" οι άλλοι (και η μη αλλαγή περιβάλλοντων και συστημάτων) και όχι το όφελος για μας. Είναι καταπίεσή μας και κανονικοποίησή της. Απορώ πώς εμείς χαρακτηριζόμαστε ότι "δεν αλλάζουμε" κλπ, όταν αυτοί για να μη βγουν έστω και ελάχιστα από τον δικό τους κυρίαρχο τρόπο μας προκαλούν τεράστιο πρόβλημα και βασανισμό, σε συστήματα που μας κακοποιούν και αποκλείουν. 

Αν πούμε μια λέξη γι' αυτήν την καταπίεση, βασανισμό και μη πρόσβαση, συχνά θα βρεθεί κάποιος να πεταχτεί και να πει "Για όλους αυτό είναι έτσι". Καταλαβαίνετε γιατί μερικούς μας ενοχλεί πολύ να λέγεται αυτό; Ας ξεκινήσουμε και αναγνωρίσουμε καταρχάς από το ότι, όχι δεν είναι έτσι αυτό για όλους. Μπορούμε ή μήπως κι αυτό δεν μπορούν να το κατανοήσουν, αυτοί που όλα μπορούν να τα κατανοήσουν και δεν είναι "κλειστοί" και "self-centred" και ό,τι άλλο κλειστό και self-centred λένε αυτοί οι ανοιχτοί άνθρωποι που σκέφτονται τους άλλους. 

Όλο το περιβάλλον και σύστημα είναι δομημένο για την αλλιστική λειτουργία, τις επιπτώσεις της διαφοράς λειτουργίας τις έχουμε εμείς.