Αυτό συμβαίνει, σε περίληψη Part 1-8 (και νέα σχόλια)

1

• Γύρω από την αλλιστική / "νευροτυπική" λειτουργία και κουλτούρα ως κέντρο, αναπτύσσεται μία (Ableist) κουλτούρα η οποία κυριαρχεί (στο κοινωνικό και συστημικό περιβάλλον), και είναι απόλυτα εχθρική προς τον Αυτιστικό νευρότυπο. Το περιβάλλον μας αντανακλά συνεχώς ότι έχουμε κάποιο πρόβλημα, συχνά χωρίς να ξέρουμε καν τι συμβαίνει προσπαθούμε να προσαρμοστούμε σε αυτό, η προσαρμογή αυτή που το κοινωνικό και συστημικό περιβάλλον απαιτεί είναι ενάντια στην φύση (μας), μας βλάπτει και τραυματίζει. Το συστημικό και κοινωνικό περιβάλλον μας βλάπτει και τραυματίζει.

• Ολόκληρο το περιβάλλον είναι δομημένο για το αλλιστικό / "νευροτυπικό" βίωμα, λειτουργία, νευρικό σύστημα, τρόπο ύπαρξης, επικοινωνίας και σχέσης, το οποίο διαφέρει από το δικό μας. Το περιβάλλον επιδρά με διαφορετικό τρόπο, έχει διαφορετικές επιπτώσεις σε εμάς, και αυτό μας βλάπτει εφόσον απαιτείται η δική μας προσαρμογή.

(Σχόλια)

Μπορούμε να παρατηρήσουμε τις Ableist ιδέες/κουλτούρα για την "ανθεκτικότητα" ("resilience"), με την έννοια της "σκληραγώγησης", ενώ καλούμαστε να αντεπεξέλθουμε στις βλαπτικές για εμάς συνθήκες. Και άλλες Ableist ιδέες/κουλτούρα που συμπεριφοροποιούν/ψυχολογικοποιούν την λειτουργία μας, χρεώνοντας σε εμάς ως άτομα την μη ανεκτή συνθήκη και τον βασανισμό (είμαστε περίεργοι, έχουμε γούστα, καπρίτσια, είμαστε σνομπ, έχουμε μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μας, είμαστε ατομιστές, τεμπέληδες, φοβόμαστε υπερβολικά, υποχόνδριοι, υπερβολικοί, δραματικοί, υπερευαίσθητοι, κ.ά.). Τα όριά μας παραβιάζονται και επίσης αυτή είναι η κουλτούρα του bullying και της κακοποίησης. Και της έλλειψης ενσυναίσθησης.

Ένα είδος "gaslighting" επίσης προκύπτει από αυτήν τη διαφορά, γιατί το περιβάλλον μας αντανακλά συνεχώς ένα διαφορετικό feedback από το δικό μας βίωμα το οποίο δεν είναι πιστευτό και σεβαστό. 

Αυτό καταλήγει σε ακύρωση και αγνόησή μας, ενώ δεν γίνεται σεβαστό οτιδήποτε μπορεί να χρειαζόμαστε. Συχνά αναιρείται στην πράξη, είτε κάποιο accommodation, ή οτιδήποτε απαραίτητο για εμάς έχει συμφωνηθεί. Και δεν τίθεται καμία ευθύνη για κάτι τέτοιο σε κανέναν. Όταν μετά από τέτοιες εμπειρίες προσπαθούμε όσο το δυνατόν να είμαστε αυτόνομοι και να μη στηριζόμαστε στους άλλους για οτιδήποτε χρειαζόμαστε, χρεώνεται πάλι σε εμάς και ψυχολογικοποιείται/συμπεριφοροποιείται ως θέματα εμπιστοσύνης, αντικοινωνικότητα, ότι δεν θέλουμε να ζητάμε από τους άλλους βοήθεια, κ.ά. (Αυτό μπορεί να καταλήξει και σε αποφυγή καταστάσεων, που παθολογικοποιείται και επίσης χρεώνεται ως αντικοινωνικότητα και άλλα "χαρακτηριστικά".)

Το "gaslighting" αυτό μπορεί να έχει πολύ σοβαρές επιπτώσεις, αν φτάνουμε και εμείς οι ίδιοι να αγνοούμε το δικό μας βίωμα, ενώ πιστεύουμε τις όποιες (Ableist) ερμηνείες του περιβάλλοντος για μας. (Σοβαρές επιπτώσεις, ψυχικές-νοητικές, σωματικές, νευρολογικές (π.χ. από την παραμονή σε βλαπτικό ηχητικό περιβάλλον και μη προστασία μας), έκθεση σε κίνδυνο (μη εμπιστοσύνη στον εαυτό μας και στήριξη στους άλλους), μη αναγνώριση παραβίασης και κακοποίησης, κανονικοποίηση κακοποιητικών σχέσεων, αγνόηση του ίδιου του εαυτού μας και οποιασδήποτε ανάγκης μας, dissociation, κ.ά.)  

Η καταπιεστική, και τραυματική αυτή κατάσταση από το περιβάλλον χρεώνεται ατομικά σε εμάς ("χαρακτηριστικά") ή παθολογικοποιείται. 

Όποια αντίδραση χρεώνεται ως παράπονα, θέματα θυμού, ή παθολογικοποιείται, ενώ δεν έχουμε αλληλεγγύη και στήριξη από άλλους (συναδέλφους, συμμαθητές κλπ), που θεωρούν ότι αντεπεξέρχονται στην ίδια κατάσταση (φυσική υπεροχή και "ανθεκτικότητα", Ableism), ή είναι Ableist και εκδηλώνουν εχθρική συμπεριφορά προς εμάς νομιμοποιημένα. Και αυτή η έλλειψη πάλι χρεώνεται σε εμάς ως αντικοινωνικότητα, και οποιαδήποτε εκλογίκευση της απομόνωσης και εξοστρακισμού μας.

Οτιδήποτε χρειαζόμαστε εμείς για να μπορούμε να αντεπεξέλθουμε, συχνά αντί να το υποστηρίξουν το σαμποτάρουν ως εναντίον τους "διάκριση" εκδηλώνοντας ανταγωνιστικότητα αντί για αλληλεγγύη, ευθυγραμμισμένοι και σύμφωνοι με την μη πρόσβαση, καταπίεση και μη ύπαρξή μας, για τα οποία δείχνουν έλλειψη ενσυναίσθησης και αδιαφορία. 

2

• Η πραγματική εξουσία είναι αυτή που ελέγχει τόσο το αφήγημα, όσο και την πρόσβαση. Καθορίζεται από υλικούς και όχι μεταφυσικούς και ψυχολογικούς όρους που τοποθετούν την ευθύνη στο άτομο το οποίο καταπιέζουν. 

• Το άτομο ως αποδέκτης συμπεριφορών "υφίσταται", "δέχεται". Μετατόπιση της προσοχής στο υποκείμενο. (Παθητικές συντάξεις στον λόγο)

• Η ατομική ευθύνη δεν είναι "χειραφέτηση". Είναι συμμόρφωση με την καταπίεση.

• Όρια: Σχετιζόμαστε με το περιβάλλον μας και με τους υπόλοιπους ανθρώπους με διαφορετικό τρόπο που δεν κατανοούν. Παρερμηνεύουν την ενσυναίσθησή μας ως έλλειψη ορίων. Κινδυνεύουμε από τα κάθε λογής κακοποιητικά άτομα. Στις διαπροσωπικές μας σχέσεις χρειάζεται μία προσοχή για την δική μας ασφάλεια.

• Οι λόγοι για το masking είναι υλικοί και αφορούν την επιβίωση. Unmasking δεν γίνεται με υπέρβαση ενός ατομικού ψυχολογικού προβλήματος. Η δυνατότητα unmasking καθορίζεται από την κοινωνική συνθήκη και καταπίεσή μας. Υπάρχει λόγος που γίνεται αυτό και είναι η καταπίεσή μας, όχι κάποιο πρόβλημα στην ψυχολογία μας. 

(Σχόλιο)

Η αλλιστική ιδέα του "μάσκινγκ", η επιτέλεση της αλλιστικής λειτουργίας ως εικόνας, επιβάλλεται και είναι η καταπίεσή μας (βλ. σχετικές αναρτήσεις). "Δυνατότητα unmasking" σημαίνει δυνατότητα να υπάρχουμε χωρίς αυτήν την καταπίεση, και ασφαλές περιβάλλον. Δεν είναι "ψυχολογικό".

3

• Δεν υπάρχει αυτισμός. Υπάρχουν Αυτιστικά άτομα. Είναι φυσιολογικό να κλονίζεται και η ψυχική μας υγεία. Τα διαγνωστικά κριτήρια είναι κοινά με του τραύματος. Ενήλικοι παίρνουν λάθος διαγνώσεις διπολικής, οριακής, κ.ά. Το πρόβλημα ξεκινάει στο εξωτερικό περιβάλλον. Υπάρχουν άλλες καταστάσεις που μπορεί να βιώνει ένα Αυτιστικό άτομο, τα οποία εσφαλμένα τα λένε "αυτισμό", και τα εντάσσουν στο όλο αφήγημα της παθολογίας του "αυτισμού". 

• Η [neuronormative] "κοινωνικότητα" εμπλέκεται σε κάθε τι που ορίζει τη ζωή μας. Αυτό είναι πρόβλημα για εμάς, που έχουμε άλλου είδους κοινωνικότητα. Αν ήταν διαχωρισμένα θα μπορούσαμε να μην εμποδιζόμαστε σε στόχους μας, στην εργασία μας, στην εκπαίδευσή μας κ.ά. Εμποδιζόμαστε σημαντικά στη ζωή μας. Δεν έχουμε πρόσβαση σε βασικά πράγματα. Είναι συστημικό και βαθιά δομικό κοινωνικό ζήτημα. Δεν μπορεί να μειώνεται στο ότι "μερικά άτομα δυσκολεύονται να κάνουν φίλους".

• Δεν πρόκειται για ένα ατομικό θέμα που λύνεται για το κάθε άτομο. Πρόκειται για καταπίεσή μας μέσα σε συστήματα στα οποία καλούμαστε να λειτουργούμε με τρόπους που δεν μπορούμε να λειτουργούμε. Το να βλέπεις ότι αυτό είναι ένα ζήτημα "κοινωνικών δεξιοτήτων" που "μας λείπουν" είναι τεράστιο σφάλμα. Ένα βαθιά δομικό κοινωνικό θέμα δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως έλλειψη "κοινωνικών δεξιοτήτων" κάποιων ατόμων. 

4

• Η καταστολή του νευρότυπου δημιουργεί το τραύμα.

Όσο το τραύμα θεραπεύεται τα χαρακτηριστικά του νευρότυπου είναι πιο έντονα. Τα χαρακτηριστικά του νευρότυπου είναι ακριβώς αυτό που θέλουν να καταστείλουν οι λεγόμενες "θεραπείες". Η καταστολή του νευρότυπου δεν είναι "θεραπεία". Η ίδια η καταστολή δημιουργεί τραύμα. Η σχέση με το περιβάλλον μπορεί να γίνεται πιο δύσκολη. Εμποδιζόμαστε να κάνουμε πράγματα χωρίς να υπάρχει λόγος. Αντιμετωπίζουν ως πρόβλημα κάτι φυσιολογικό και υγιές, και μας δημιουργούν πρόβλημα και τραυματισμό του νευρικού μας συστήματος επειδή ακριβώς προσπαθούν να το καταστείλουν. Χρειαζόμαστε αλλαγή της συνθήκης ώστε να μπορούμε να υπάρξουμε. Το περιβάλλον αντιλαμβάνεται έτσι τον νευρότυπό μας μέσα από το ιατρικό μοντέλο αντίληψης, και αυτό είναι που πρέπει να αλλάξει γιατί αυτό μας δημιουργεί πρόβλημα.

5

• Αντί να μας υποστηρίξουν να επιτύχουμε τους στόχους μας και να αναπτυχθούμε μας οδηγούν σε burnout εξαναγκάζοντάς μας στην αλλιστική λειτουργία.

• Το πρόβλημα [σημ. δεν είναι το "είδος" της εργασίας που δεν είναι κατάλληλο] είναι ότι κάθε ρόλος και κάθε εργασία καταλαμβάνεται από αλλιστικούς, και είναι κατάλληλα διαμορφωμένη για αυτούς. Το ίδιο και η εκπαίδευση. Πρόκειται για συστήματα που μας αποκλείουν. Όταν μιλάμε για Ableism, και για συστήματα αποκλεισμού, δεν μιλάμε για "ικανότητα". 

• Προτιμούν να φτιάχνουν ολόκληρα άκυρα συστήματα δικά τους και να μας διαχωρίζουν από το να κάνουν ακόμα και την ελάχιστη χωρίς κανένα κόστος προσαρμογή. Βασανιζόμαστε χωρίς λόγο επειδή αυτοί βαριούνται να κάνουν το ελάχιστο.

• Όταν κάποιος ζητάει τα accommodations που χρειάζεται (για να μπορεί [ = be able] να κάνει κάτι) συχνά εκλαμβάνονται ως περίεργες απαιτήσεις, εγωισμός και χειριστικότητα. 

• Κυριολεκτικά δεν θέλουν να γεννιόμαστε. Μπορείτε να καταλάβετε πόσο εχθρικό είναι αυτό το περιβάλλον που δεν θέλει να υπάρχουμε, που κυριολεκτικά μιλάει για εξάλειψή μας, που αναφέρεται στο νευρότυπό μας σαν ασθένεια, που μιλάει για "συμπτώματα", "red flags", που τρομοκρατεί τους γονείς για να τους πουλήσει μία "θεραπεία" που αποδεδειγμένα θα δημιουργήσει στο παιδί τους Διαταραχή Μετατραυματικού Στρες (PTSD).

• Φυσικά και δεν θέλω να είμαι κάπου που παραβιάζονται τα όριά μου και που δεν με σέβονται. Καταλαβαίνετε ότι αυτό συμβαίνει σχεδόν παντού; Καταλαβαίνετε ότι δεν θα λυθεί με το να φεύγω; 

• ("Double empathy problem") Δεν υπάρχει ίση απόσταση σήμερα για να μιλάμε για ένα τέτοιο πρόβλημα. Ένα πρόβλημα που αυτοί δεν έχουν. 

• Εμείς πολλές φορές είμαστε υπερ-συντονισμένοι στα συναισθήματα των άλλων. Δεν υπάρχει χειρότερο βασανιστήριο για ένα Αυτιστικό άτομο από τον "συμπεριφορισμό". Αν ο "συμπεριφορισμός" δεν είναι η απόλυτη έλλειψη ενσυναίσθησης, δεν ξέρω τι είναι. 

• Χρειαζόμαστε όσο το δυνατόν ασφαλείς συνθήκες και χώρους για την επικοινωνία μας. 

• Δεν μπορώ να λειτουργήσω σε αλλιστικά κοινωνικά περιβάλλοντα με τον τρόπο που λειτουργούν οι αλλιστικοί. Δεν υπάρχει λύση γι' αυτό. Η μόνη λύση είναι το περιβάλλον να μην παρερμηνεύει και να μην υποθέτει. Έτσι κι εγώ δεν θα αγχώνομαι και θα μπορώ να λειτουργήσω με τον φυσιολογικό μου τρόπο στα κοινωνικά περιβάλλοντα.

• Πλέον έχω σταματήσει να το αποκαλώ "masking", γιατί δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα και είναι τρόπος που οι αλλιστικοί  μας βλέπουν σύμφωνα με την δική τους λειτουργία, και δημιουργούνται εσφαλμένες εντυπώσεις, σαν να μπορούμε εμείς να λειτουργήσουμε με τον ίδιο τρόπο, κάτι που δεν ισχύει γιατί εμάς μας δημιουργεί ένταση, πηγαίνει ενάντια στην νευροβιολογία μας, μας οδηγεί σε burnout, δεν είναι καν πάντα ή για όλους μας εφικτό. 

Θεωρεί την αλλιστική λειτουργία ως υγιή και ανώτερη και την δική μας ελλειμματική, και κρίνει το "επίπεδο" της "λειτουργικότητάς" μας. Κάτι εντελώς εσφαλμένο. Κρίνει μια εξωτερική εικόνα και "συμπεριφορά", χωρίς να λαμβάνει υπόψη το βίωμά μας και συχνά τον βασανισμό μας, ψυχικό, σωματικό και νευρολογικό. Πρόκειται για μία τραυματική κατάσταση, που βέβαια δεν έχει και καμία σχέση με το θέατρο και την υποκριτική τέχνη. 

6 

• Η αντίληψη της φυσικής υπεροχής της αλλιστικής λειτουργίας βρίσκεται στην ρίζα κάθε προβλήματος και βλάβης μας.

• Οδηγεί στην ψυχολογικοποίηση και παθολογικοποίηση, σε παραβίαση ορίων, bullying και abuse, αποπομπή, βλάβη, συστημική μη πρόσβαση (βλ. Part 6)

• Σταματήστε να αντιμετωπίζετε τον νευρότυπό μας ως νοσολογική οντότητα. Καταλαβαίνετε τι κάνετε και από πού προέρχεται αυτό; Δεν έχουμε "αυτισμό", είμαστε Αυτιστικοί.

• Ableist ideas about "resilience" traumatise and retraumatise Autistic people, put them in danger and normalise bullying.

7

• Η άρνηση της διαφοράς λειτουργίας σημαίνει παραβίαση των ορίων μας. 

• Ο εξαναγκασμός μας στην επιτέλεση μιας άλλης λειτουργίας είναι παραβίαση των ορίων μας, την οποία κανονικοποιούν εφόσον αρνούνται την διαφορά. 

• Μπορούμε να δούμε την έννοια του resilience ως απόρροια της ψυχολογικοποίησης-συμπεριφοροποίησης-ηθικοποίησης και της Ableist αντίληψης φυσικής υπεροχής που συνεπάγεται και υγεία ή κανονικότητα μίας λειτουργίας έναντι άλλων που παθολογικοποιούνται (ή/και ψυχολογικοποιούνται). Βλέπουμε την άρνηση της διαφοράς λειτουργίας και τοποθέτησή της ως παθολογικής ή κατώτερης "συμπεριφοράς" με μέτρο που ορίζει η λειτουργία υπεροχής. 

• Όταν μιλάμε για καμουφλάζ όχι (μόνο) "χαρακτηριστικών", στοιχείων προσωπικότητας ή ταυτότητας, αλλά λειτουργίας, είναι τελείως διαφορετικό από οποιοδήποτε άλλο "κρύψιμο" στοιχείων προσωπικότητας ή ταυτότητας, και εμπεριέχει βασανισμό και τραυματισμό για μας. Την ίδια εμπειρία δεν μπορεί να την έχει κανένας αλλιστικός.

8

• Το θέμα βρίσκεται στην διαφορά λειτουργίας και στην πρόσβαση για την Αυτιστική λειτουργία. 

• Στηρίξτε την λειτουργία του ατόμου, δράστε για την πρόσβαση. Αυτό είναι σεβασμός. 

• Αυτό που χρειάζεται είναι η πρόσβαση για την Αυτιστική λειτουργία, και οι γονείς θα ωφελήσουν πολύ περισσότερο το παιδί τους αν δράσουν προς αυτήν την κατεύθυνση και στηρίζουν την λειτουργία του παιδιού τους αντί να το τραυματίζουν προσπαθώντας να αλλάξουν την λειτουργία του, κάτι που δεν γίνεται και ωφελεί μόνο τα κέρδη του παρα-συστήματος και τεράστιας βιομηχανίας ABA, ενώ καταστρέφει τον αυτοσεβασμό και τα όρια των παιδιών. 

• Το κέντρο εντοπίζεται αλλού. Στην διαφορά της λειτουργίας, στην επικοινωνία, και το κεντρικό ζήτημα είναι η πρόσβασή μας. Αυτό είναι η προτεραιότητα.  

Σύνδεσμοι / Resources

Μετάφραση του Κοινοτικού ορισμού των Αυτιστικών τρόπων ύπαρξης στα ελληνικά - Autistic Collaboration

The Great Big ABA Opposition Resource List

Review of: Sheffer, Edith. Asperger's Children: The Origins of Autism in Nazi Vienna, by Elizabeth Cady Maher

Διαβάστε στο blog

Για ποια κοινωνικότητα μιλάμε; (Σειρά αναρτήσεων)

Χρειάζεται να προστατευτούμε από την οικειοποίηση (Σειρά αναρτήσεων)

Παρουσιάσεις θεμάτων

Follow Autistic Journals

Το πρώτο και βασικό είναι να μιλάμε και να ακουγόμαστε εμείς και όχι άλλοι αντί για μας.

Ο κόσμος ανταποκρίνεται μόνο σε αλλιστικούς και αυτό είναι πρόβλημα.

Autistic Journals

Η θεώρηση της αλλιστικής υπεροχής ότι μπορούμε "κάποιοι" κάνοντας "μάσκινγκ" να επιτελέσουμε την αλλιστική λειτουργία και να διαμορφώσουμε την "συμπεριφορά" μας σύμφωνα με την δική τους αντίληψη που νομίζουν ότι είναι η ανώτερη και το πρότυπο λειτουργίας κάθε ανθρώπου είναι dehumanising και μας μηχανοποιεί, καθώς διαχωρίζει την "συμπεριφορά" μας ως μία επιτέλεση άσχετη με το ποιοι είμαστε και τι κάνουμε. Οδηγεί σε ένα είδος detachment και αίσθηση απώλειας του εαυτού μας.

Autistic Journals

Ableist ideas (and ideals) about "resilience" traumatise and retraumatise Autistic people, put them in danger and normalise bullying.

Autistic Journals

Η σύνδεση της Αυτιστικότητας με ό,τι νοείται ως "meltdown" είναι κομμάτι μιας συγκεκριμένης αφήγησης και στερεοτύπου, που χρειάζεται να αποδομηθεί.

Το ότι τα συμπτώματα distress είναι η στερεοτυπική εικόνα που έχουμε για την Αυτιστικότητα θα έπρεπε να μας προβληματίζει, ως κοινωνία.

Autistic Journals

Η ιδέα ότι μέσω μιας "νευροτυπικής περσόνας" που θα χτίσουμε ως υποτιθέμενοι ηθοποιοί, μπορούμε να λειτουργήσουμε ως αλλιστικοί, μου φαίνεται αρκετά παράδοξη.

Autistic Journals