Όσο πιο ανοιχτό υποτίθεται ότι είναι ένα περιβάλλον, στο οποίο εμείς δεν γινόμαστε αποδεκτοί, τόσο πιο υποκριτικό είναι για εμάς, ενώ μπορεί να έχει και μεγαλύτερη ασάφεια ως προς το τι απαιτείται.

Πριν λίγο καιρό είχα γράψει σε μία ανάρτηση ότι δεν είναι το οποιοδήποτε θέμα (πχ φοβία) αυτό που δεν αποδέχονται, είναι οι αντιδράσεις μας:

Just some thoughts: they don't actually bully you for phobias, sensitivities, or other perceived differences/neurodivergencies, they bully you for / not tolerate your *reactions*. It's your reactions (which are nervous system reactions, not a choice of "behaviour") that some people don't tolerate as "not normal". 

Allistic people can have any issues, but a) they may be understood, acknowledged, met with compassion, b) their nervous system reactions are considered "normal" by what is dominant. 

They don't think (for example) "this person has mental health issues, let's exclude and not be kind to them." They don't tolerate a way of being.

Camouflaging/masking is related to this, as it is suppression of the reactions.

(Ανάρτηση στο facebook)

Πιστεύω ότι είναι ένα συνολικό θέμα, και βλέπουμε τα επιμέρους που προκύπτουν από αυτό. Για παράδειγμα, αν εγώ φοράω κάτι για το οποίο με κοροϊδεύουν (εκλογίκευση της εχθρότητας που ήδη υπάρχει), και εγώ φορέσω κάτι άλλο (που φοράνε ας πούμε και οι άλλοι) για να το αντιμετωπίσω αυτό, μπορεί να βρουν κάτι στον τρόπο που το φοράω και το αποτέλεσμα να είναι το ίδιο. Έχω δει να υπάρχουν δύο μέτρα και δύο σταθμά. Αν κάποιος άλλος κάνει ακριβώς το ίδιο μπορεί να είναι οκ, να τον βοηθήσουν σε κάτι που χρειάζεται, να τον αντιμετωπίσουν συμπονετικά, ακόμη και να το θεωρήσουν θετικό, τολμηρό, ξεχωριστό, κλπ. Το έχω δει να συμβαίνει αυτό. Πιστεύω ότι είναι συνολικά η διαφορά στη νευρολογία, και όχι συγκεκριμένα πράγματα που θεωρούνται μη κανονικά.

Σε κάποιο περιβάλλον μπορεί να είναι αποδεκτά πράγματα που σε άλλο δεν είναι. Μπορεί ακόμα, λόγω εμπειρίας, να το γνωρίζεις αυτό και να λειτουργήσεις ανάλογα, σχετικά με αυτά τα συγκεκριμένα επιμέρους πράγματα. Είναι βαθύτερο. Δεν έχει τόση σημασία από μόνο του αυτό. Ναι, είναι τα διάφορα κοινωνικά contexts, που μπορεί να γνωρίζουμε ή να αγνοούμε, αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Εμείς δεν θα γίνουμε αποδεκτοί σε κανένα περιβάλλον, όσο "ανοιχτό" και αν υποτίθεται ότι είναι. Είναι για τους αλλιστικούς.

Και όσο πιο ανοιχτό υποτίθεται ότι είναι, τόσο πιο υποκριτικό είναι για εμάς.

Έχει και μεγαλύτερη ασάφεια μερικές φορές αυτό, ως προς το τι απαιτείται από εμάς, δεν είναι καλύτερο.

Στην πραγματικότητα δεν είναι ένα υποτιθέμενο ανοιχτό περιβάλλον αυτό που χρειαζόμαστε. Δεν θα κρίνει αυτό την αποδοχή ή μη αποκλεισμό μας.

Δεν πρόκειται για επιφανειακές ή επιμέρους "συμπεριφορές" οι οποίες θα γίνουν ή όχι αποδεκτές.