Γιατί να «μιλάμε»; Για να μας λένε ότι «υπερ-αντιδρούμε»; Ή για να μας προκαλέσουν ακόμα μεγαλύτερη ζημιά, όπως συνήθως συμβαίνει;

Όπου εκλαμβάνω εχθρικά vibes, φεύγω. Όσοι δεν το καταλαβαίνουν αυτό, δεν με αφορούν. 

Αυτό με έχει διδάξει η εμπειρία μου. Με μαθηματική ακρίβεια, που αν συνεχίσει να αμφισβητείται και να γίνεται πείραμα θα ήταν ανόητο εκ μέρους μου, αν μείνω τα πράγματα απλώς θα πάρουν μεγαλύτερες διαστάσεις, θα δεχτώ μεγαλύτερες επιθέσεις, και θα σπαταλήσω χρόνο. Κάποιοι παίρνουν απλά το μήνυμα ότι είμαι εύκολος στόχος και το πράσινο φως ότι μπορούν να μου επιτίθενται. Είναι το γνωστό, ότι η ευγένεια περνιέται για αδυναμία.

Δεν πρόκειται για «micro-aggressions» όπως λέγονται. Είναι ελαχιστοποίηση για το τι πραγματικά συμβαίνει. Πρόκειται για κανονικότατες επιθέσεις και παρενοχλήσεις, και αν αυτό κάποιοι δεν το βλέπουν ή δεν το καταλαβαίνουν, όπως είπα παραπάνω, δεν με αφορούν. 

Σε ορισμένες περιπτώσεις, αν δεν μιλάμε για μια παρενόχληση-bullying, δεν αποκλείεται να σχετίζονται και συγκεκριμένα άτομα με αυτές τις επιθέσεις και παρενοχλήσεις τα οποία με έχουν στοχοποιήσει και μου έχουν δημιουργήσει πρόβλημα και στο παρελθόν, και μπορεί να έχουν επηρεάσει μετέπειτα καταστάσεις με οποιονδήποτε τρόπο. Όλο αυτό είναι για μένα απειλητικό, αν δεν το κατανοείτε έχετε σοβαρή έλλειψη ενσυναίσθησης. 

Μας λένε «να μιλάμε», αλλά όταν «μιλάμε», είτε μας αγνοούν, είτε δεν μας πιστεύουν, γιατί λοιπόν να «μιλάμε»; Για να μας λένε ότι «υπερ-αντιδρούμε»; Ή για να μας προκαλέσουν ακόμα μεγαλύτερη ζημιά, όπως συνήθως συμβαίνει;

Χρησιμοποιούν την ίδια την απομόνωσή μας και την κοινωνική ζημιά που μας έχουν προκαλέσει εργαλειακά εναντίον μας.

Έχω μιλήσει μερικές φορές για τα ποσοστά αυτοκτονιών, αλλά ίσως δεν βοηθάει να μιλάμε για «ποσοστά», δημιουργεί μία απόσταση, σαν να είναι στατιστικά στοιχεία. Μιλάμε για ανθρώπους. Βλέπω συχνά το μοτίβο Αυτιστικών εφήβων που αυτοκτονούν, ενώ τους έχει γίνει bullying. Γιατί δεν δίνουμε σημασία σε αυτό το πράγμα; Γιατί δεν ακούμε; Γιατί συνεχίζουμε να μην πιστεύουμε; Πρόσφατα, αυτές τις μέρες, έβλεπα σε ένα βίντεο μία κοπέλα αυτής της ηλικίας που έφτασε σε αυτοκτονία μετά από bullying και άλλες αρνητικές καταστάσεις που αντιμετώπιζε στο σχολικό περιβάλλον. Και συμβαίνει και σε άλλες ηλικίες επίσης. Μιλάμε, δεν μας ακούν, δεν μας πιστεύουν.

Είναι πολύ σοβαρό το θέμα αυτό και το ελαχιστοποιούμε, μπαίνει σε ένα πλαίσιο «είμαστε λίγο αδέξιοι και δεν μπορούμε να κάνουμε φίλους». Αν δεν καταλαβαίνετε την σημασία της κοινωνίας, ψυχικά και υλικά, το ότι κυριολεκτικά είναι θέμα επιβίωσης, αν οι αυτοκτονίες, εφήβων και όχι μόνο, δεν σας λένε τίποτα, κάποιος είναι αντικοινωνικός εδώ και έχει πλήρη έλλειψη ενσυναίσθησης, και δεν είμαστε εμείς, ούτε το ένα, ούτε το άλλο.