Η οικειοποίηση κουλτούρας από την κανονικότητα δεν είναι αποδοχή

Μιας και ξεκίνησα ήδη στην προηγούμενη ανάρτηση, λίγο τυχαία και αυθόρμητα στο δεύτερο μέρος της να μιλάω γι' αυτό, και είναι ένα θέμα για το οποίο εδώ και καιρό θέλω να μιλήσω, και έχω ξαναπροσπαθήσει, αλλά νιώθω ότι τώρα είμαι πιο κοντά στο να εκφράσω αυτά που σκέφτομαι, το συνεχίζω - συμπληρώνω σε ξεχωριστή ανάρτηση. 

Στην προηγούμενη ανάρτηση μίλησα περισσότερο για λέξεις και ταμπέλες, για μία "σηματοδότηση" που για αυτούς έχει αποδοχή και είναι κάτι θετικό, χωρίς καμία επίπτωση, αντίθετα επιβραβεύεται, χειροκροτείται, γιατί στην πραγματικότητα βρίσκεται εντός των δικών τους πλαισίων: 

(...) 

Και έχουμε φτάσει να φοβόμαστε να μιλήσουμε, να φοβόμαστε να τα πούμε αυτά τα πράγματα, μη χαρακτηριστούμε και πάλι με ό,τι αυτοί ορίζουν, για να μας αποκλείουν. Να φοβόμαστε να υποστηρίξουμε τον εαυτό μας. Αυτό είναι καταπίεση και χειραγώγηση. Πρέπει να υποστηρίξουμε τον εαυτό μας, και πρέπει να το κάνουμε με τους δικούς μας όρους, ως αυτό που είμαστε, όχι με τους δικούς τους. 

Είναι τρομακτικό όταν έχουν την ισχύ να σε βγάλουν "τρελό", να μπορούν με αυτό να σε ακυρώνουν, αποδυναμώνουν, περιθωριοποιούν, ή να στερήσουν την αυτονομία σου. 

Εσύ είσαι ο "τρελός", όχι με την καλή έννοια. Με την έννοια που έχει και επιπτώσεις. Τις καλές έννοιες όλων των λέξεων τις κρατάνε για τους εαυτούς τους. Αυτοί μπορούν να είναι cool weird, περίεργοι, τρελοί. Χωρίς επιπτώσεις, με αποδοχή και χειροκρότημα. Εμείς έχουμε τις επιπτώσεις. Γι' αυτό με ενοχλεί ιδιαίτερα όσοι τέτοιοι χωμένοι παντού χρησιμοποιούν τέτοιες λέξεις για τους εαυτούς τους. Που γι' αυτούς θα είναι όχι απλά ανώδυνο αλλά και θετικό, τη στιγμή που άλλοι έχουν επιπτώσεις από αυτές. Γι' αυτό με ενοχλεί τόσο πολύ η ρομαντικοποίηση. Κι αυτό ένα είδος οικειοποίησης. 

Για αυτούς όλα είναι οκ, όλα επιτρέπονται. Μπορούν να είναι όσο τρελοί, περίεργοι, δήθεν εκτός νόρμας θέλουν, και να χειροκροτούνται. 

Όταν εσένα μπορούν να σου στερήσουν την αυτονομία καί ό,τι έχεις και δεν έχεις γι' αυτό. 

Πότε πλασάρεις ότι είσαι εκτός νόρμας επειδή ΜΠΟΡΕΙΣ, και πότε είσαι όντως και υφίστασαι τις επιπτώσεις από αυτό; 

Από ποια ΘΕΣΗ το κάνεις αυτό; Από ποιο προνόμιο; 

Γι' αυτό με ενοχλεί ιδιαίτερα η ρομαντικοποίηση και η οικειοποίηση. Του "περίεργου", της "τρέλας", του ίδιου του "μη κανονικού" . 

Και αν όχι στους εαυτούς τους, σε άλλους, κάποιους καλλιτέχνες για παράδειγμα που πέρασαν στην ιστορία ως πολύ σημαντικοί. Που αν τότε τους γνώριζαν θα τους λιθοβολούσαν. Γιατί ο "σεβασμός" (τους) είναι αντίστοιχος μόνο της κοινωνικής αναγνωρισιμότητας.

Και προτείνω να αντισταθούμε σε αυτήν την οικειοποίηση. Είτε πρόκειται για ξεκάθαρο ableism (χρήση πχ ως βρισιά), είτε για ρομαντικοποίηση, δεν αλλάζει κάτι. Όπως κάποιες κουλτούρες αντιδρούν στην οικειοποίησή τους από το κυρίαρχο, το ίδιο πρέπει να κάνουμε.

Edit

Μία διευκρίνιση, δεν εννοώ απαραίτητα την αποδοχή κάθε τέτοιας ταμπέλας για μας, αλλά την αμφισβήτηση για αυτούς. Δεν σημαίνει ότι εγώ δέχομαι την ταμπέλα του "περίεργου", εφόσον όμως μου το φοράς εμένα καπέλο για να με αποκλείεις, όταν εσύ το χρησιμοποιείς με θετικό τρόπο για σένα θα το αμφισβητήσω γιατί εσύ δεν υφίστασαι επιπτώσεις από αυτό.

Και συμπληρώνω ότι δεν είναι μόνο λέξεις και σηματοδότηση, αλλά και στοιχεία της κουλτούρας (γι' αυτό μιλάω για οικειοποίηση) που γι' αυτούς επιβραβεύονται και σε εμάς τα χλευάζουν. Είναι σαν να παίρνουν δηλαδή ένα εξωτερικό κομμάτι της κουλτούρας μας, να το ενσωματώνουν στην δική τους και να είναι πιο κουλ. Όταν το κάνουν αυτοί, όχι εμείς.  

Αυτοί νομιμοποιούνται πχ να είναι "geeks". Δεν παρακολουθώ σειρές, αλλά ξέρω ότι υπάρχουν και Αυτιστικοί "χαρακτήρες" που σηματοδοτούν κάτι κουλ. Έτσι δεν γίνεται πραγματικά κατανοητή η διαφορά του νευρότυπου, γίνεται μία ισοπέδωση και θεώρησή μας ως ένα είδος "προσωπικότητας". Δεν γίνεται έτσι αντιληπτή η καταπίεσή μας και η δυναμική της κυριαρχίας, ο μη σεβασμός και η μη πρόσβασή μας στην κοινωνία. Παρουσιάζεται μία στρεβλή εικόνα μας ως "περίεργων προσωπικοτήτων". Στην πραγματικότητα έτσι ακυρώνεται η διαφορά του νευρότυπού μας και δεν γινόμαστε σεβαστοί. Γιατί δεν υπάρχει πραγματική αποδοχή μας. Είμαστε εκτός νόρμας. Πάλι εξωτερικές εικόνες είναι αυτές οι οποίες γίνονται αντιληπτές και ερμηνεύονται μόνο μέσα στην νευροτυπική / neuronormative κουλτούρα. 

Συνήθως δεν χρησιμοποιούνται ούτε καν Αυτιστικοί ηθοποιοί. 

Και να χρησιμοποιούνται όμως, ποιος γράφει το σενάριο; Ποιος σκηνοθετεί; Ποιος κάνει παραγωγή; Ποιος βάζει χρήματα στην παραγωγή; Είναι όλοι αυτοί Αυτιστικοί; Πόσοι από αυτούς είναι Αυτιστικοί;